Paradoks niemieckich wojsk pancernych

Po pierwsze, z ogólnej przewagi liczebnej nieprzyjaciela. Po drugie, z stałej inicjatywy utrzymywanej przez nieprzyjaciela. I wreszcie, po trzecie, z powodu błędów i niedostatków strukturalnych i metodologicznych samego Wehrmachtu. Te trzy zasadnicze czynniki sprzęgnięte razem w jedno tworzą dla Wehrmachtu i dla pancertrupe niemieckich wojsk pancernych śmiertelną mieszankę. Można by powiedzieć, że idealnym podsumowaniem niemieckich błędów są te słowa, które generał Batow, dowódca 65. Armii, włożył w usta Rokosowskiego na przyczółku pod Pułtuskiem w październiku 1944 roku, gdzie Rokosowski powiedział, przypominam to było w odcinku o walkach pod Pułtuskiem,

Nie na tym polega sztuka Pawle Iwanowiczu. Należy wykrwawiać nieprzyjaciela małymi siłami i pozostawić w odwodzie kółak uderzeniowy, by go całkowicie nim rozbić. Te słowa Rokosowskiego są jakby odwróceniem myślenia po niemieckiej stronie frontu. I można powiedzieć, że z przyczyn obiektywnych inicjatywa nieprzyjaciela i jego przewaga liczebna uniemożliwiają Niemcom tworzenie owych kółaków pancernych. Komasacje wojsk pancernych. Ale z drugiej strony Niemcy nie potrafią nigdzie odpuścić. Budują linię pozycji zasadniczej, a potem bronią się i wykrwawiają na jej przedpolu. Chcą mieć silne wojska pancerne, ale większość produkcji pancernej wysyłają do dywizji piechoty. Guderian jesienią 1944 roku na froncie wschodnim tworzy odwody operacyjne oparte o dywizje pancerne.