Propaganda III Rzeszy. W poszukiwaniu wroga

Z tego powodu, że była to rola, która miała za zadanie utrwalić świadomości zupełnie nową sytuację, sytuację religijną, chciałem powiedzieć religijną, rewolucyjną. Bo tak to przywódcy III Rzeszy postrzegali, że oto jest nowa rewolucja. W związku z tym głównym narzędziem realizacji tej rewolucji jest propaganda. Ta propaganda stała się bardzo ważnym ośrodkiem władzy. III Rzesza w ogóle była trochę podzielona na takie ośrodki. Oczywiście nad wszystkim był ten parasol Führera, ale jednym z najsilniejszym był ośrodek wokół szefa propagandy, czyli Josefa Goebbelsa.

A więc istnieje sytuacja braku konkurencji jakiejkolwiek, a więc sytuacja monopolu propagandy. Istnieje sytuacja, gdzie jądro aparatu propagandowego obejmuje właściwie cały obszar świata kultury, sztuki. I mas mediów, bo Ministerstwo Propagandy Rzeszy od 1933 roku nazywało się Ministerstwem Oświecenia Narodowego, ja tak tłumaczę słowo Aufklärung, Oświecenia Narodowego, Volksaufklärung i Propagandy. W tym zawarte były ambicje Józefa Goebbelsa, które do pewnego stopnia zostały dozwolone przez Führera. Mianowicie krąg oddziaływania był niezwykle szeroki, bo jeśli patrzymy na strukturę ministerstwa i podział na departamenty, to tam właściwie jest całe życie kulturalne i masmedialne.

A więc prasa, kino, radio, co tam jeszcze, sztuki piękne. Krótko mówiąc, cała paleta. Słowem, to słowo propaganda w wykonaniu III Rzeszy jest niezwykle szerokie. Widać wyraźnie, że ambicją Goebbelsa, dopuszczoną przez... Führera było oddziaływanie właściwie na wszystkie sfery życia duchowego w III Rzeszy. I to jest rzeczywiście coś nowatorskiego, bo takiej sytuacji w dziejach Niemiec przedtem nie było. Jeśli na przykład sięgniemy pamięcią do II Rzeszy albo do Republiki Weimarskiej, to przy wszystkich zastrzeżeniach, jakie należy mieć do funkcjonowania tych systemów politycznych,

Przez moment widać sylwetkę wroga angielskiego, ale już nie było wroga amerykańskiego i francuskiego. Francuskiego nie trzeba było mieć, no bo kampania z Francuzami zakończyła się szybko, w związku z tym nie trzeba było indoktrynować społeczeństwa wizerunkiem wroga francuskiego. Niemniej jednak jest ten cały sztafasz propagandowy, który pokazuje cechy charakterystyczne wroga. Ten wróg musiał być śmiertelny. I to jest ten program negatywny. Co się tyczy programu pozytywnego? Oczywiście przede wszystkim Kult Führera. Kult Führera to jest oś programu pozytywnego. Oraz spojrzenie w przeszłość tę bohaterską jeszcze z czasów średniowiecza, a więc mitologia germańska walki Heruskera z legionami rzymskimi, nawiązanie do tej znakomitej przeszłości.