Propaganda III Rzeszy. W poszukiwaniu wroga

A więc istnieje sytuacja braku konkurencji jakiejkolwiek, a więc sytuacja monopolu propagandy. Istnieje sytuacja, gdzie jądro aparatu propagandowego obejmuje właściwie cały obszar świata kultury, sztuki. I mas mediów, bo Ministerstwo Propagandy Rzeszy od 1933 roku nazywało się Ministerstwem Oświecenia Narodowego, ja tak tłumaczę słowo Aufklärung, Oświecenia Narodowego, Volksaufklärung i Propagandy. W tym zawarte były ambicje Józefa Goebbelsa, które do pewnego stopnia zostały dozwolone przez Führera. Mianowicie krąg oddziaływania był niezwykle szeroki, bo jeśli patrzymy na strukturę ministerstwa i podział na departamenty, to tam właściwie jest całe życie kulturalne i masmedialne.

A więc Reichspropaganda Leitung, czyli kierownictwo propagandy Rzeszy. Drugi element tego modelu idealnego to jest oczywiście Ministerstwo Oświecenia Publicznego i Propagandy, które powstało w 1933 roku, zaraz po tym jak Adolf Hitler doszedł do władzy. Przechodziło oczywiście cały czas procedurę pączkowania. To ministerstwo było coraz większe, coraz więcej departamentów i szefem oczywiście był Józef Goebbels jako minister. Wreszcie trzeci element tego modelu to jest Izba Kultury Rzeszy. Reichskulturkammer. Izba Kultury Rzeszy. która teoretycznie była rodzajem samorządu środowiska kulturalnego i masmedialnego, ale faktycznie był to rodzaj pewnego rodzaju zniewolenia tych środowisk, ponieważ trzeba było koniecznie być członkiem jednej z izb tej dużej Izby Rzeszy, na przykład Izba Radiowa Rzeszy albo Izba Filmowa Rzeszy, żeby móc egzystować w swoim zawodzie, na przykład reżysera, aktora i tak dalej.

Dla przykładu, szefem Izby Muzyki Rzeszy był wybitny kompozytor i dyrygent Richard Strauss, autor bardzo dobrych, różnego rodzaju utworów muzycznych, zwłaszcza oper. Byli tam ludzie, którzy mieli swoją pozycję, jeśli chodzi o życie literackie, jeśli chodzi o życie filmowe. Na przykład w aparacie propagandy związanej z Ministerstwem Oświecenia. Narodowego z Departamentem Filmowym. Działał taki wytrawny reżyser jak Veit Harlan, który nakręcił kilka tak zwanych sztandarowych filmów związanych z produkcją filmową III Rzeszy.

szeregów narodowego socjalizmu, tak pozostała przy tej, jakby to powiedzieć, narracji i przy tym spojrzeniu, bo kiedy zajęła się na przykład zdjęciami w latach 60. z Afryki, to dla niej czarnoskórzy bohaterowie jej zdjęć byli personifikacją gestapowców w czarnym mundurze. Taki rodzaj persyflażu się dokonał. Krótko mówiąc, w ogóle się nie zmieniła. Ja uważam to za pewnego rodzaju ociężałość umysłową, żeby tak te rzeczy interpretować, ale fakt jest hartem. Leni Riefenstahl nie ma dobrej prasy i nie ma dobrych publikacji. Obciąża ją ten grzech pierworodny, mianowicie film Triumf Woli, jako znakomity, ale całkowicie stronniczy reportaż filmowy ze zjazdu NSDAP w Norymberdze.