Polacy na frontach Wielkiej Wojny.

Ale polscy żołnierze walczyli na wszystkich najważniejszych frontach tej wojny. Jakie było znaczenie złożonej przez nich obfitej daniny krwi? I dlaczego warto pamiętać o I wojnie światowej, choć polska pamięć o niej jest tak trudna? O tym właśnie opowiem w dzisiejszym odcinku Rzeczy Historyczne. Dramat Wielkiej Wojny Pierwsza wojna światowa była wielkim konfliktem największych europejskich mocarstw. Europa podzieliła się na dwa obozy. Entente, główne państwa Wielka Brytania, Francja i Rosja oraz państwa centralne. Austro-Węgry, Niemcy poparte przez Turcję i Bułgarię.

Decydujące znaczenie miała angielsko-niemiecka rywalizacja o hegemonie na świecie, nabierająca rozpędu od końca XIX wieku. Niemcy lubili przedstawiać Wielką Brytanię jako ośmiornicę, oplatającą swymi mackami Europę. Jednak sojusze z Francją i Rosją, które stały się podstawą Ententy, były w istocie rzeczy sojuszami obronnymi. Londyn bronił za ich pomocą swojego stanu posiadania. Berlin natomiast, związany sojuszem z Austro-Węgrami oraz Włochami, nie wierzył w ich trwałość. Uważał, że animozje związane z ekspansją kolonialną w Afryce i strefami wpływów w Azji Środkowej rozbiją porozumienie w trójkącie Londyn-Petersburg-Paryż. Jeżeli dyplomację porównamy do bryża, to cesarstwo niemieckie zdecydowanie przelicytowało.

Gdy nasi po wspólnym odśpiewaniu kolęd krzyknęli Poddajcie się tam, wy Polacy! Nastała chwila ciszy, a później już po rosyjsku Sibirskie striełki nie stajucja. Straszna jest wojna bratobójcza. Podobno jeden z naszych młodych chłopców wziął do niewoli ojca swego, którego zabrali do wojska rosyjskiego. Codzienność w okopach i na polach bitew I wojny światowej, przelana krew i oddane życie przez setki tysięcy Polaków to jedno. Drugie to realia polityczne i wielka rozgrywka, w wyniku której Polska miała wrócić na mapę Europy. Pomysły na to, w jaki sposób poprowadzić tę rozgrywkę od początku były generalnie rzecz biorąc dwa.