Dynastia Wazów - czas chwały I Rzeczpospolitej czy początek jej końca?

czy rozwiązłośnią, broń Boże. Natomiast mnie się w nim podoba to, że on potrafił dość szybko, jak mi się wydaje, zrozumieć mechanizm polityczny kraju, w którym przyszło mu rządzić. Bo on jednak zastaje pewne koterie, pewne układy polityczne, pewien senat, który składa się z osób mianowanych dożywotnio. Zygmunt III jednak umiejętnie dokonuje pewnej zmiany w składzie elity władzy, zarówno poprzez nadania ziemskie, nadawania starostw i tak dalej, którymi jakoś tam jako monarcha dysponuje, jak i poprzez, wydaje mi się, przemyślane, długofalowo planowane decyzje personalne.

Poprzez ten jego katolicyzm, między innymi w tym się przejawia, że skład Senatu po jego długim panowaniu wygląda zupełnie inaczej, że pozycja protestantów w Senacie ulega gwałtownemu osłabieniu. No więc w jakim sensie jest on... tutaj realizatorem myśli i koncepcji, postawy, którą z tym swoim katolicyzmem powiązał. Ja tu może nie jestem osobą obiektywną, bo ja się naczytałem w życiu korespondencji nuncjuszy papieskich, a dla tych Zygmunt III jest po prostu cudo. Nie może być lepiej. Idzie na wschód, będzie chrystianizował Rosję, wygania protestantów, ogranicza ich możliwości, sam zachowuje się moralnie pod każdym względem.