Mlodzi w AA

Tak ambulatoryjnie później pojechałam do ośrodka na rok. Ale ja już po prostu przestałam czuć tą ulgę, że mogłam wypić szaloną ilość. Oprócz odcinki to nie było nic. Później się budzę i codziennie rano mam tylko... Oh shit, here we go again. Byłam po prostu wściekła, że się obudziłam. Każdy dzień wyglądał tak samo, że po prostu rozpoczynał się smutkiem, kończył się smutkiem. No i miałam już po prostu dosyć tego. Moja roczna terapia w ośrodku typu Monar się zakończyła złamaniem abstynencji. Zostałam po prostu wydalona z tego ośrodka i miałam takie poczucie, że o matko, już po prostu nie ma dla mnie ratunku. Jak zamknęli mnie na rok, właściwie już wtedy sama chciałam gdzieś tam trzeźwieć, ale choroba była po prostu silniejsza.