08: Kate Bush – Hounds of Love

To jest rzecz, która akurat przyprawia mi o leki cringe, jak pojawił się ten hype cały na Running Up Dead Hill, że co któryś tam komentarz był A ja wolę wersję Placebo. A to jest... A to ja poznałem... Okej, to że ktoś poznał wersję Placebo, to spoko. Po prostu to, że ktoś woli wersję Placebo, to też spoko, ale kompletnie tego nie kumam. Placebo. A jestem tutaj pewnie osobą, która mogłaby przyznać się pewnie do lubienia jakiejś tam pewnie niewielkiej, ale mimo wszystko części katalogu Placebo, ale na poziomie tego coveru Kate Bush to już Jest coś, co mnie mega odrzuca, ale przy Hounds of Love mamy wątek innego coveru, coveru zrobionego przez The Future Heads, wydanego na singlu, zresztą w bardzo podobnym okresie co cover Placebo.

I co cover Chromatix też, bardzo podobny. A to jest 2004 rok. Akrobatik z 2007 chyba. Okej, spoko. I tak jak Placebo moim zdaniem wydobyło z Round Up That Hill wszystko co najgorsze można z tej piosenki wydobyć i jakby uwypuklić i pogrubić, tak wydaje mi się, że Future Heads wyciągnęli z piosenki Hounds of Love wszystko co najlepsze w tym utworze i zrobili z tego mega wymiatający art punkowy, punkowy kawałek. Który totalnie wymiata i też wymiata w wersji koncertowej, tam jest w ogóle taki cały... Kiedyś byłem na koncercie Future Heads, być może też mieliście okazję, to jest tak, że tam publiczność śpiewa na głosy to takie o, o, o, o, o, a druga strona robi o, o, o i tak jakby...

Wchodzą w ten numer. Mega wymiatający cover i jest to jednocześnie cover utworu, który ja po prostu bardziej lubię, co chyba nie jest dla was zaskoczeniem. Ale skoro już zacząłem mówić o Future Heads, to też się pojawia wątek trochę takiej artystki dla muzyków przy Kate Bush, bo warto wydaje mi się zwrócić uwagę przy tej okazji, jak wielu Oryginalnych, ambitnych twórców z różnych światów inspirowała Kate Bush. I to nie chodzi tylko o te wokalistki jak Julia Holter, o których już mówiliśmy, ale to w latach 80-tych na bieżący był na przykład Prince, z którym ona zresztą chyba nawet coś tam planowała zrobić wspólnie, ale chyba to ostatecznie nie weszło. Nieskazitelny guz, bo inspirował się Joni Mitchell i Kate Bush, co można powiedzieć o Prince'ie.

Pierwsza dziesiątka, w sensie 10 na 10 wystawiasz. Tak, pierwsza dziesiątka, że maksymalna ocena. Jedna z dwóch, jakie wystawiłem na tej płycie. To znaczy, ja powiem tak. To, co pan powiedział, to się zgadza. Tylko teraz wiesz, wstępnie i wstępnie, bo pomysł na to, żeby zrobić cover, taki właśnie jak Feature Heads zrobili, super. I wiem, że to się sprawdza świetnie na koncertach. Natomiast ja mam jak zawsze w takich sytuacjach jeden problem i on jest jakby ideologiczny, wiem o tym. Nie odbieram zupełnie sprawności i pewnego błysku w grupie Future Heads, którą zresztą pierwszą płytę całkiem lubiłem, ale Znowu jest sytuacja typu, że przychodzą biali anglojęzyczni mężczyźni na gitarach i bębnach i robią coś, co zrobiła kobieta na syntezatorach programując i tak dalej i że to jest jakby super.

Może, wiem, może dlatego jestem trochę rozgoryczony, jak ona się rozwija, bo uwielbiam to, They look down at the ground. I to jest tak super. Jakieś takie dziwne, krzywe akordy, zejścia, takie trochę dla mnie antycypujące. Stereolab moje ukochane. I już chcę tego słuchać. I czemu to kurwa nie podłożyło tą drogą? Bo za chwilę jest... Look at the big sky... Tak do końca. Jakby, no tam okej, upraszczam skrót myślowy, ale trochę jest do końca. Mamy dwa akordy i świetny wykon ekspresyjny z różnymi melizmatami, które można oczywiście rozdrabniać sobie tam na czynniki pierwsze. Jest taki gęsty, szpilkowy, polirytmiczny aranż ala, nie wiem, Talking Heads jakby w pewnym sensie, że tak się to wszystko zazębia i są różne wzory jakby rytmiczne nachodzące na siebie, jest to bardzo wypełnione wszystko.