Pierwsza Młodość #192

I ten wątek w kabarecie jest bardzo wyraźny. Widzimy narastający antysemityzm w Republice Weimarskiej i to jest kluczowy element tej fabuły, chociaż główna uwaga skupia się na Sally Bowles i Brianie, czyli na Liza Minnelli i na Michaelu Yorku, którzy grają te role, no to mamy postacie, przez których los my widzimy tragizm nadchodzących lat Tragizm wojny. Mianowicie pojawia się tam postać niejakiego Fritza Wendela. On jest przyjacielem Briana, jest gigolakiem, nie ma pieniędzy, poluje na bogate kobiety, które mogłyby go utrzymywać w zamian za usługi seksualne i bycie takim, jakbyśmy to dzisiaj powiedzieli, toyboyem. I on chodzi do Briana oficjalnie na lekcję angielskiego, no ale generalnie szuka po prostu kobiety, którą mógłby uczynić tą, która będzie go utrzymywać.

Jako moment, w którym rodzi się nacjonalistyczna pasja i energia. Na początku ten chłopak śpiewa sam, ale potem przyłączają się do niego kolejni ludzie, a na koniec wstają i wykonują salut faszystowski. I co jest bardzo ciekawe, bo ta scena dotyka na bardzo wielu poziomach. Najpierw o tym, jak ona była kręcona. Otóż ona była kręcona między innymi kamerą z ręki, którą miał jeden z pomocników operatora, który sobie kręcił konkretne osoby ze statystów, to byli sami Niemcy, to też jest bardzo ważne. Poza głównymi aktorami, którzy tam są, jest między innymi Michael York, to są sami niemieccy statyści, którzy w tej scenie po prostu zostali wynajęci, żeby statystować, powiedziano im, co mają robić. Pamiętajmy o tym, co mówiła Liza Minnelli, oni udawali, że nie wie jaka wojna, w ogóle o co chodzi z tą wojną, a to są lata siedemdziesiąte, wyobraźcie sobie.

Więc tam jest z jednej strony wyparcie, z drugiej strony próba podejścia jakiegoś krytycznego, jeszcze mała dygresja. Michael York napisał autobiografię swoją i w tej autobiografii on mówi o tym, że ci Niemcy, których oni spotykali na planie kręcąc kabaret, dzielili się tak naprawdę właśnie na dwie grupy. Jedna grupa to była taka, która udawała, że nie było żadnej wojny i że w ogóle ich to nie interesuje, a druga była taka, która krytycznie próbowała podejść do tego, próbowała o tym dyskutować, biorąc oczywiście winę narodu niemieckiego na klatę, ale też wychodząc z założenia, że nie wszyscy byliśmy źli. To jest jakaś potworna, trudny do wyobrażenia ciężar, jaki może mieć na sobie naród, który stał się bohaterem czegoś takiego jak wybuch II wojny światowej i to, że oni to wymyślili, zaczęli. Co nie zmienia faktu, że ta scena, bo wróćmy do niej, kręcona jest w taki sposób, co jest bardzo ważne i to widać, bo oczywiście jest kamera na tego głównego, pięknego chłopca, który wstaje i zaczyna śpiewać tę pieśń.