Pierwsza Młodość #192

Ten film jakby jest budowany w dwóch strefach czasowych. Jedną to jest to, co się dzieje na scenie kabaretu Kit Kat i Joel Grey, który w ogóle zaczyna ten film, witając nas w kabarecie, a drugą strefą czasową, którą pokazuje ten film, to jest właśnie ten wątek fabularny, czyli ów Brytyjczy, który przyjeżdża do Londynu, Piosenkarka, potem on spotyka chłopaka, któremu ma takiego żigolaka, który niby chce uczyć się angielskiego, ale tak naprawdę szuka bogatej kobiety na utrzymaniu, której mógłby być. No i potem spotyka pewną żydowską dziedziczkę, z którą krzyżują się jego losy. Mamy tą sali, mamy trochę niemieckiej arystokracji, mamy cały ten światek kabaretowy, no i mamy to co się dzieje dokoła, czyli coraz więcej swastyk, coraz więcej niepokoju, coraz więcej strachu i coraz więcej gwiazd Dawida rysowanych na murach z odpowiednimi obelgami.

Thank you for giving me this award. You've made me very happy. Joel Grey, który grał mistrza ceremonii, też dostał Oscara. Najlepsze zdjęcia, najlepsza scenografia, wybitna. To są niemieccy artyści obsadzeni specjalnie przez Boba Fossa, który pojechał robić ten film do Berlina i bardzo mu zależało na tym, żeby to było autentyczne. Więc rzeczywiście, no... Wszystko tam działało. Co jest ważne? Nagrodę za montaż otrzymał David Britterton i to jest bardzo ważna rzecz w tym filmie i ten montaż. Zwykle my tak trochę przechodzimy do porządku dziennego nad Oscarami za montaż, no bo nie doceniamy tego i to jest wielki błąd. Natomiast to, co tam się stało, jeżeli chodzi o montaż scen muzycznych w kabarecie, Ten montaż robił Bridgerton i obok niego cały czas był Bob Fosse, który nagle odkrył, że kocha montować.

Kazali Fossowi nakręcić wszystko od nowa, ponieważ mroczne obrazy nie sprawdzają się w amerykańskich kinach samochodowych. Tak dzieci, istniały kiedyś wielkie parkingi, gdzie wyświetlano filmy pod chmurką dla kierowców z rodzinami. Fosse konsekwentnie ignorował te telegramy. Odczytywał je szyderczo na głos, po czym ze śmiechem darł na kawałki. Często jechaliśmy na oparach z budżetem napiętym do ostatecznych granic. Kabaret prół pod wiatr, ale jakoś daliśmy radę. Podczas tworzenia filmu zawsze rodzi się szczególne poczucie wspólnoty. Pamiętam, jak codziennie zrywałam się wczesnym rankiem do pracy, do czego nie byłam przyzwyczajona. Jechaliśmy z Joelem autem do studia w Monachium i po drodze spałam z głową na jego ramieniu.

I to jest taki moment dla niej brutalny. Mało tego, pojawiają się napisy na ich willi, takiej bardzo, powiedziałabym, widowiskowej. I do rodziny Natalii zaczyna dochodzić wreszcie, do rodziny Landauerów, że prawdopodobnie trzeba będzie wyjechać z Niemiec. Do tego jest jeszcze jeden wątek, jedna scena, która... Mówiłam wam o tym, jak żona Boba Fosse pojechała do Nowego Jorku po to, żeby przywieźć głowę goryla. Głowa goryla była potrzebna do pewnego numeru kabaretowego, W którym występuje Joel Grey oraz goryl, znaczy jakaś osoba w ubraniu goryla. Śpiewa piosenkę Joel Grey, If You Could See Her, gdybyś ją widział moimi oczami. I to jest wstrząsający moment, ponieważ mamy konferancjera, w tej roli oczywiście Joel Grey.

który tańczy na scenie Kit Kat Klubu z postacią, która jest ubrana w kostium goryla, może bardziej gorylicy i śpiewa do niej piosenkę o zakazanej, niemile widzianej przez wszystkich miłości i na sam koniec on ją tam ściska, całuje, tuli do siebie. No ewidentnie mamy scenę romantyczną między człowiekiem i gorylem, przynajmniej taki jest pierwszy obraz, pierwsze wrażenie. No ale potem Joelle Gray mówi takie słowa, gdybyście widzieli ją moimi oczami, ona w ogóle nie wyglądałaby na Żydówkę. No i to jest piosenka o tym, jak nazistowska propaganda dehumanizuje Żydów. To już się wtedy zaczęło. Pamiętajmy, dehumanizacja jest bardzo prostą drogą, sposobem do otwarcia drzwi do eksterminacji, ponieważ chodzi o to, żeby wroga zdehumanizować.