Pierwsza Młodość #192

Dosłownie. Ten odcinek jest już dostępny. No dobra, proszę Państwa, zaczynamy. Słuchacie podcastu Pierwsza Młodość. Jest to podcast nieprzyzwoity, wolny od cenzury i może powstawać dzięki Patronite. I dzisiaj sobie porozmawiamy o tym, o czym mówiłam wam już jakiś czas temu, że sobie po raz kolejny, ja już nie wiem, który, włączyłam kabaret. Film z 1972 roku, w reżyserii Boba Fossa. Niektórzy mówią Fossiego, więc spróbuję. Boba Fossiego. Będziemy go deklinować. I to jest taki film, próbowałam sobie przypomnieć, kiedy zobaczyłam go po raz pierwszy. I to jest naprawdę bardzo trudne, ale to nie dlatego, że mam sklerozę, bo to też już pewnie trochę.

Listę książek, które warto przeczytać, sobie przejrzeć, chociaż o Berlinie tamtych czasów jest trochę po polsku i naprawdę warto. Oczywiście wyślę patronom, ale to jest też ważne, żeby wiedzieć, że opowiadamy sobie o filmie, który opowiada o historii, która wydarzyła się naprawdę i wiemy, jakie były konsekwencje tego. Dlatego ten film jest taki ważny. No dobrze, to teraz przenieśmy się na chwilę do kabaretu reżyserii Boba Fosse. Some people have one people. Some have two. Two ladies. Two ladies. And I'm the only mania. I like it.

To był film, który rzeczywiście wstrząsnął wszystkimi. Wyreżyserował go Bob Fosse, który zresztą... Polecam wam taki serial na Disney'u, który nosi tytuł Fosse i Verdon. To jest historia relacji pomiędzy Bobem Fossem, czyli w tej roli Sam Rockwell, wybitny, i Gwen Verdon, w tej roli Michelle Williams. Ten serial jakoś tak przeleciał, a szkoda, bo to jest bardzo dobry serial. Bo to jest serial, który w ogóle opowiada o tym, czym jest show biznes. Kim są ludzie, którzy trafiają na szczyt? Jaką cenę płaci się za sukces? Oczywiście trochę brzmi to banalnie, jak teraz to mówię, ale chyba wiecie, o czym ja chcę Wam opowiedzieć, że Gwen Verdon była żoną Boba Fossa i on ją zdradzał notorycznie, miał z nią córkę. Byli też ze sobą związani na gruncie zawodowym bardzo, bo na przykład on ją wzywał na plan kabaretu, żeby mu tam pomogła w kostiumach i w ogóle

Thank you for giving me this award. You've made me very happy. Joel Grey, który grał mistrza ceremonii, też dostał Oscara. Najlepsze zdjęcia, najlepsza scenografia, wybitna. To są niemieccy artyści obsadzeni specjalnie przez Boba Fossa, który pojechał robić ten film do Berlina i bardzo mu zależało na tym, żeby to było autentyczne. Więc rzeczywiście, no... Wszystko tam działało. Co jest ważne? Nagrodę za montaż otrzymał David Britterton i to jest bardzo ważna rzecz w tym filmie i ten montaż. Zwykle my tak trochę przechodzimy do porządku dziennego nad Oscarami za montaż, no bo nie doceniamy tego i to jest wielki błąd. Natomiast to, co tam się stało, jeżeli chodzi o montaż scen muzycznych w kabarecie, Ten montaż robił Bridgerton i obok niego cały czas był Bob Fosse, który nagle odkrył, że kocha montować.

Oto klub KitKat. Tak zaczyna się ta straszliwa historia kabaretu. Tancerki to zmysłowe, złowrogie postaci przemykające po scenie. Na koniec maszerują z karabinami. Witajcie w Republice Weimarskiej. To jest fragment autobiografii Liza Minnelli o tym, jak kręcono kabaret. Za chwilę o tej scenie Mein Herr, bo to jest taka scena, która jest jedną z najważniejszych w historii w ogóle kina muzycznego. Kręcona wiele dni, ćwiczona do upadłego, ponieważ jeżeli chcecie wiedzieć na czym polega geniusz Boba Fosse i na czym polega w ogóle geniusz tej sceny, to warto ją obejrzeć kilka razy. Są klipy na YouTubie, bardzo Wam polecam, bo tam jest ważne wszystko. Tam jest ważny każdy ruch palcem, tam jest ważna każda mina i spojrzenie tancerki.

I to jest taki moment dla niej brutalny. Mało tego, pojawiają się napisy na ich willi, takiej bardzo, powiedziałabym, widowiskowej. I do rodziny Natalii zaczyna dochodzić wreszcie, do rodziny Landauerów, że prawdopodobnie trzeba będzie wyjechać z Niemiec. Do tego jest jeszcze jeden wątek, jedna scena, która... Mówiłam wam o tym, jak żona Boba Fosse pojechała do Nowego Jorku po to, żeby przywieźć głowę goryla. Głowa goryla była potrzebna do pewnego numeru kabaretowego, W którym występuje Joel Grey oraz goryl, znaczy jakaś osoba w ubraniu goryla. Śpiewa piosenkę Joel Grey, If You Could See Her, gdybyś ją widział moimi oczami. I to jest wstrząsający moment, ponieważ mamy konferancjera, w tej roli oczywiście Joel Grey.

Ten tekst tej pieśni jest w ogóle bardzo taki, powiedziałabym, nostalgiczny, romantyczny. Tam jest sielski obraz malowany słowami tej piosenki. Ale to w tej knajpie są różni tak zwani zwykli Niemcy i kamera oczywiście jest na niego, ale jest też kamera ruchoma z ręki, gdzie kręceni są ci statyści i ich reakcje na tą piosenkę są prawdziwe. Dlatego siła tej sceny jest też taka, Tak duża przez to, że no kręcona jest ta scena niemal w dokumentalny sposób. To był pomysł Boba Fossi, żeby to tak zrobić, żeby zobaczymy co z tego wyjdzie, no i wyszło. Ponieważ rzeczywiście siła tej sceny wynika po pierwsze z tego, że mamy tą piosenkę, ale mamy też zbliżenia na twarze ludzi, którzy są w tej knajpie. I tam jest jeden taki starszy pan, taki charakterystyczny, który w ogóle nie wstaje jak inni wstają.