Mentionsy Mentionsy
Pierwsza Młodość
Pierwsza Młodość

Pierwsza Młodość #155

28.11.2025 ·1 godz 2 min · 2 rozdziały · 2 sponsorów

Ten film widziałam cztery razy. Nie daje mi spokoju, zmusza do myślenia, refleksji i zadawania pytań, to „Po polowaniu”. Opowieść ze środowiska uniwersytetu w Yale. Opowieść o ludziach postawionych przed ważnymi wyborami, w świecie politycznej poprawności, rewolucji, zmian obyczajów i mentalności.  Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp 0:00:00 Intro 0:05:16  Po polowaniu  0:55:33 Outro

1:20 · Patronite 1

Film, który ja obejrzałam w ciągu ostatniego tygodnia cztery razy, z własnej nieprzymuszonej woli. Dawno mnie nic tak nie wkurzyło, nie dało do myślenia i nie zainspirowało, na przykład do zrobienia tego podcastu. Posłuchajcie sobie najpierw zwiastuny tego filmu, wsłuchajcie się, tam jest głos Julie Roberts, między innymi tak, w roli Almy. No dobra, posłuchajcie. Cała twoja generacja boi się tego, że mówisz nieco nie tak. Kiedy ktoś się nienawidzi, to staje się preeminentem grzeczu kardynałowego. Może to jest czas, w którym twoja generacja zaczęła stawiać się o nasze generalizacje. Cokolwiek szaleństwa masz w celu ekspresji, to jest kłopot. Kłopot.

11:42 · Sekset.pl 8

No właśnie, ten zegar wybija rytm, wybija czas na początku filmu pod tytułem Po polowaniu, w reżyserii Luki Guadagnino. I teraz tak, główna bohaterką tego filmu jest niejaka Alma, Alma Inhoff. W tej roli występuje Julia Roberts, świetna, wybitna, znaczy no warto było czekać wiele lat, znaczy to jest w ogóle świetna aktorka, ale tutaj to jest pani profesor Uniwersytetu w Yale, Ubrana tak, że magazyny modowe na całym świecie robiły listę rzeczy, które miała na sobie Julia Roberts. Bardzo dużo skandynawskich marek, minimalizm, szyk, szarm, doskonała jakość. To jest po prostu klasa, która nie krzyczy mam klasę. Nie, po prostu ona ma klasę. Tam się po prostu wszystko zgadza.

Te stylówki Julia Roberts z tego filmu to jest także hit magazynów modowych. No dobrze, ale ten film zaczyna się od sceny, gdzie widzimy jej dom, jasne ściany, beżowe meble, drewno na podłodze, piękne stylizacje, takie jakby rodem z amerykańskich magazynów wnętrzarskich, ciężkie kanapy. I ona śpi na łóżku, mąż w piżamie, oni nie śpią ze sobą. Przenosi jej kładzie przy lampce nocnej, kubka z napojem bodaj, tabletkę, którą ona musi wziąć po obudzeniu się. I od razu już wiemy jedną rzecz. My już wiemy, kto tutaj jest gwiazdą, a kto tutaj pełni rolę wspomagającą. To jest eufemizm. I rzeczywiście owa Alma budzi się, oni ze sobą nie rozmawiają, jest taka scena w łazience, takie ujęcie, cicho myją, znaczy okej, ktoś może powiedzieć, że myją zęby, ale to od razu po prostu widać pewne rzeczy.

Ja przynajmniej miałam coś takiego, że wiecie, mamy sielską parę, niby żyją obok kampusu, wspaniale, mają szacunek studentów, wszystko niby jest fajnie, ale mamy tę czołówkę i ta czołówka To jest pierwszy sygnał. I od razu Wam mówię, to jest film do obejrzenia co najmniej na dwa razy. Ja za drugim razem robiłam notatki, a za trzecim razem oglądałam z tymi notatkami. Ponieważ tam jest tyle tropów, tam jest tyle wątków, że można oszaleć, ale ja takie filmy kocham. Posłuchajmy tej piosenki. która wybrzmiewa w czołówce filmu Lucky Guadagnino pod tytułem Po polowaniu z Julią Roberts w roli głównej. To jest piosenka Tonego Beneta i Billa Evansa A Child is Born. Posłuchajcie, a jeszcze ta czołówka Woodego Allena, słynna czarno-biała, bez żadnych ozdobników i ta piosenka.

ma swoją praktykę, zarabia pieniądze, ma pacjentów i gotuje. Kiedy ktoś Almę pyta, a co tam u Frederika, ona mówi, a, gotuje kazulę. I to jest po prostu... Ma męża psychoterapeutę, który sobie świetnie radzi, ale ma go za kucharkę. Tam jest wiele takich kwiatków. No dobrze, w każdym razie mamy to przyjęcie w domu i mamy wejście w to mieszkanie więcej. Widzimy salon, gdzie mamy takie ciemne, trochę holenderskie, z okresu renesansu barwy, brązy, beże, zgaszone trochę światło. Julia Roberts w tym charakterystycznym, przepięknym, białym garniturze. magazyny modowe już wyczaiły, skąd jest ten garnitur, to rzeczywiście ona jest taką jedyną jasną plamą na tle tych na luźno poubieranych studentów, wykładowców, bo ona tam ich wszystkich zaprasza do siebie do domu, no i oczywiście rozmawiają sobie o filozofii, no bo przecież są intelektualistami, hello!

I mówi, że tylko rasowe konie mają szansę na wygraną i cały czas jest tam taki nastrój niepewności. Niepewności i napięcia. Roberts to świetnie gra, bo ona niby jest taka bardzo wyluzowana, kiedy jest w tym barze z Hankiem, ale kiedy on wychodzi... Ona po prostu jest blada, napięta, jakby cały czas wyczekiwała. To jest kobieta, która naprawdę czeka na spełnienie jej wielkiego snu, jej wielkiego marzenia. Jak potem powie w pewnej jednej ze scen, że jej się to udało, mimo że funkcjonuje w męskim, mizoginistycznym świecie. Dobiła się do tego, tak? To może w takim razie jeszcze teraz muzyka, w ogóle soundtrack z tego filmu jest bardzo ciekawy, ale tutaj mamy piosenkę zespół Ambitious Lovers. Posłuchajcie sobie.

która pokazuje tak, dwa pokolenia. Pokolenie właśnie owej Julie Roberts, czyli Almy i pokolenie Maggie, czyli Ayo Edbiri, bo to są dwa pokolenia. Jedno pokolenie, które oczywiście Alma jest za nią, ona mówi wprost, ja ci wierzę, tylko na przykład zadaje pytania tak zwane logiczne. Czy byłaś u lekarza? Czy masz opis tego, co ci zrobiono? Czy gdzieś to zgłosiłaś jeszcze? Nie, nie ma. W tym momencie, jak widzimy tłumaczenie tej dziewczyny, to my się zaczynamy zastanawiać, kurczę, bladę. Coś mi tu nie gra, tak? Potem jeszcze wychodzi ten doktorat, ale poza tym mamy do czynienia z kobietą, która ma już swoje lata i która podkreśliła kilkakrotnie to, że w męskim środowisku mizoginów udało jej się zrobić karierę. Możemy zadać sobie pytanie, jakim kosztem ona musiała tę karierę zrobić i ile rzeczy musiała udać, że nie widzi, żeby być tu, gdzie jest.

Chyba jeden z jego najciekawszych filmów. On w ogóle zawsze kocha prowokować. On w ogóle świetnie robi sceny dialogów, świetnie reżyseruje sceny dialogów. Fantastycznie. Ten film wizualnie jest unurzany w takich chłodnych barwach. Tam nie ma jednego czystego koloru. Tam wszystkie są złamane. W tym wszystkim ta Julia z tymi jasnymi włosami, taka, nie wiem, ona jest jakby z takiego magazynu mody dla bogatych kobiet amerykańskich, typu Country Life, coś w tym stylu, które siadają w swojej rezydencji w Hamptons, a w style widać po prostu zachód słońca i ich jacht. Ona tak jest pokazywana w tym filmie. Tak wyglądają te kobiety sukcesu, mądre, fajnie ubierające się, z taką ogromną siłą wewnętrzną. To widać. Ta siła wewnętrzna jest, chociaż my widzimy, że ona słabnie.

Julia Roberts, czyli Alma, zadaje pytanie, czy ty masz prawnika. To jest pytanie o to, czy byłaś u prawnika, u prawniczki, czy powiedziałaś tę historię, powiedziałeś to i czy on, ona ci powiedzieli, dobra, możemy z tym iść, pójdziemy z tym, masz szansę wygrać. To jest opowieść o tym też, że do call-outu trzeba się przygotować. Że jak nie jest przygotowany, to nie mówię, że nie masz szans, ale one są znacznie mniejsze na starcie. I... Po prostu pewne rzeczy warto przygotować, ale ten film też pokazuje, że się nie da, że czasami są emocje, że jest strach, że jest, ona opowiada w pewnym momencie Megi taką historię, że Alma ją pyta, czy byłaś u lekarza, ona mówi, jak była, szła do tego lekarza, ale tam pod przychodnią stali jacyś chłopcy, na nią patrzyli i ona się odwróciła i poszła, wróciła do domu.

Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.