Mentionsy Mentionsy
Pierwsza Młodość
Pierwsza Młodość

Pierwsza Młodość #155

28.11.2025 ·1 godz 2 min · 2 rozdziały · 2 sponsorów

Ten film widziałam cztery razy. Nie daje mi spokoju, zmusza do myślenia, refleksji i zadawania pytań, to „Po polowaniu”. Opowieść ze środowiska uniwersytetu w Yale. Opowieść o ludziach postawionych przed ważnymi wyborami, w świecie politycznej poprawności, rewolucji, zmian obyczajów i mentalności.  Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp 0:00:00 Intro 0:05:16  Po polowaniu  0:55:33 Outro

1:20 · Patronite 7

Ale są lepsze rzeczy. Znany lektor wystąpił przeciwko firmie, która, uwaga, produkuje szamba. To wiecie, to jest chyba tylko w Polsce. Nie ma tam kogoś, kto to sprawdza, kto to nadzoruje, kto jest redaktorem. Kiedyś były takie osoby. Teraz już tego nie ma. Wszystko robi się za pięć złotych, a ma wyglądać jak za milion. Długo się tak nie pojedzie? To jeszcze nie są freak fighty, ale już niedaleko. Bo naprawdę, dajmy rzecz, że sami kultura jest lepsza tam niż tutaj po prostu w tym wypomodowanym, cekiniarskim świecie. I jak wam się nie podoba, że 24-letni chłopak wszedł do tego programu i wygrał, to po prostu morda w kubeł. Sorry, no tak to jest skonstruowane. No i proszę Państwa, jeszcze jedna rzecz. To jest absolutne, podejrzewam, dla Was zaskoczenie. Ja nad tym pracowałam od jakiegoś czasu, z pewnymi przerwami z powodu różnych zakrętów życiowych, ale mamy to.

Rusza mój sklep. Ja nie wiedziałam, że ja to kiedyś powiem, ale naprawdę tak jest. Rusza mój sklep. Są gadżety, są kubki wspaniałe i są torby. I teraz tak, torby są płócienne, grube, nie rozwalą się Wam. To nie są torby jednorazowego użytku, ponieważ ja od razu patronajtowi, który mi to zaproponował, powiedziałam, dobra, słuchajcie, Ale ja nie chcę jakiegoś, wiecie, badziewia, nie wiadomo skąd. Ja nie chcę mieć rzeczy słabej jakości, ja muszę mieć rzeczy jakościowe. Jeżeli moi patroni mają wydać na coś pieniądze, a nie tylko patroni, bo sklep mój internetowy jest dostępny dla wszystkich, po prostu wpisujecie sklep patronite Karolina Korwin-Piotrowska albo KKP i wam wyskakuje, a patroni dostaną też linka, no to chciałabym, żeby po prostu... W tym okresie przedświątecznym pewnie będą, myślę, chcieli komuś kupić na prezent albo sobie.

One są myślę też gustowne bardzo. No nie ukrywam, zadbałam o to. Zadbałam o to i bardzo dziękuję Basie Andrysiak i całemu zespołowi Patronite, że mi w tym pomagali, mimo moich przeróżnych zakrętów życiowych, ale jakoś udało nam się to wszystko dowieść, bo bardzo chciałam, żeby to było na trzecie urodziny podcastu i widzę, że się udało. No dobrze, to teraz jakiś może dżingiel podcastu. Słuchacie podcastu Pierwsza Młodość. To jest bardzo nieprzezwoity podcast, ale podcast wolny od cenzury. Dzisiaj będzie o filmie, który ja obejrzałam w ostatnim tygodniu cztery razy. Ten sam film, naprawdę. Bardzo mi się to rzadko zdarza w ogóle, bardzo rzadko ostatnio zdarza mi się wpaść w jakąś historię filmową tak po uszy, żeby mnie zaciekawiła, zainspirowała, a czasem wkurzyła.

To wszystko ma ten film. Ten film nosi tytuł Po polowaniu, wyreżyserował go Luca Guandanino, jeden z najbardziej znanych reżyserów współczesnych. I bardzo na ten film czekałam. On był pokazany najpierw na festiwalu filmowym w Wenecji w tym roku i miał różne recenzje, ale między innymi przebiło się to, że to jest film o me too. I że to jest film, który się trochę z tym wszystkim rozprawia i pozostawia widza, delikatnie mówiąc, w niezbyt dobrym nastroju. Więc pomyślałam sobie, o to jest coś dla mnie. Wszak film pod tytułem Tar, Skate Blanchette, uważam, że za jeden z najlepszych powstałych w ostatnich latach, To jest film, który ja znam na pamięć i uważam, że on bardzo wiele, a z czasem jeszcze więcej mówi w ogóle o tym, co się dzieje w naszych głowach, co się dzieje z naszą polaryzacją, z naszymi poglądami, ze wszystkim. No i teraz mamy to. Mamy to.

Zazwyczaj wybierasz ludzi, bo oni Cię kochają, a nie z powodu żadnych praktycznych meritów. Maggie jest wspaniała. Czy to tak? Czy ona tylko myśli, że jesteś wspaniała? Obsesja Hankowa. Jesteśmy przyjaciółmi. Zawsze byliśmy przyjaciółmi. Tutaj mamy. Mówiłaś z Maggie dziś? Nie, nie była w klasie. Nie dziewczynka, nie show. Muszę się z tobą porozmawiać. Okej? Hank mnie powrócił do domu, zapytał, czy mam kapużę. Wiesz, to w porządku. On jest Hankiem. Wszyscy go kochają. Hank. Co ty mówisz, że to się stało?

Byłam też w programie, w którym działy się różne rzeczy, na które też muszę przyznać, no nie tyle nie zwracałam uwagi, bo ja wiedziałam co się dzieje i ja wiedziałam jak to się skończy, ale nie zrobiłam nic przed kamerami. Może się bałam, może byłam głupi, ja sama nie wiem, a może po prostu ja tak dobrze znam tę branżę, że wiem, że wszystko się za mnie się poddywa. No dobrze, zostawmy to. I teraz tak, wiele osób, znając ze świecznika, wiele kobiet mówiło otwarcie co się działo, słynna historia Gwyneth Paltrow i bradzie Picie, okazało się, że brat Pete, no że tak powiem, bardzo mocno odezwał się do Harvey'a Weinsteina, kiedy ten próbował zmolestować jego wtedy dziewczynę Gwyneth Paltrow, chodziło o promocję i produkcję filmu Zakochany Szekspir. Masa historii zaczęła wychodzić na światło dzienne, obrzydliwych, ohydnych. Razem z Weinsteinem leciały kolejne nazwiska.

Rzeczywiście, można było, niektórzy nazwali, że to było polowanie na czarownicę. Zaczął się bardzo ważny, moim zdaniem, moment, na który zbierało się od dekad, który był próbą podjęcia rewanżu na dekadach lat, kiedy kobiety były traktowane instrumentalnie, kiedy były traktowane z poniżeniem, z brakiem szacunku. No, nie tylko w show biznesie, we wszystkich możliwych dziedzinach. No i rzeczywiście świadomość społeczna zdecydowanie moim zdaniem wzrosła. To nie jest tylko kwestia mojej bańki, ale jak tak się spojrzy na to, jak wyglądał świat w 2016, a dzisiaj to jest prawie 10 lat, no to mamy różnicę. Zdecydowanie myślę, że szczególnie młode pokolenie jest niesłychanie wyczulone na różne rzeczy, zresztą ze złośliwością. Niektórzy mówią, że owe zetki to są takie niedotykalskie, sztywne.

11:42 · Sekset.pl 18

Ja pamiętam takie zdanie, które kiedyś mi powiedziała psychoterapeutka, jak robiłam książkę Wszyscy Wiedzieli, która była też taką opowieścią trochę o tym, co zrobili studenci Szkoły Filmowej w Łodzi i w ogóle jak traktowano przez całe dekady, to był taki uświęcony system nauczania studentów w szkołach artystycznych, który polegał na gnojeniu tychże. Może nie wszystkich, może nie od razu, ale generalnie nikt nie weryfikował ludzi, którzy zajmowali się edukacją młodych ludzi, artystów przyszłych, ludzi zwykle nadwrażliwych, delikatnych. Traktowani oni byli w sposób skandaliczny, to wszystko było usankcjonowane, nikt to nie wpykał w paluszków, no bo na przykład znany artysta, znany reżyser, znany aktor przecież no nie może... się mylić w swojej tak zwanej metodzie pedagogicznej, a nie miał zielonego pojęcia o pedagogice. Nikt mu nie robił badań lekarskich pod kątem psychologicznym, czy nawet psychiatrycznym.

Te stylówki Julia Roberts z tego filmu to jest także hit magazynów modowych. No dobrze, ale ten film zaczyna się od sceny, gdzie widzimy jej dom, jasne ściany, beżowe meble, drewno na podłodze, piękne stylizacje, takie jakby rodem z amerykańskich magazynów wnętrzarskich, ciężkie kanapy. I ona śpi na łóżku, mąż w piżamie, oni nie śpią ze sobą. Przenosi jej kładzie przy lampce nocnej, kubka z napojem bodaj, tabletkę, którą ona musi wziąć po obudzeniu się. I od razu już wiemy jedną rzecz. My już wiemy, kto tutaj jest gwiazdą, a kto tutaj pełni rolę wspomagającą. To jest eufemizm. I rzeczywiście owa Alma budzi się, oni ze sobą nie rozmawiają, jest taka scena w łazience, takie ujęcie, cicho myją, znaczy okej, ktoś może powiedzieć, że myją zęby, ale to od razu po prostu widać pewne rzeczy.

Ja przynajmniej miałam coś takiego, że wiecie, mamy sielską parę, niby żyją obok kampusu, wspaniale, mają szacunek studentów, wszystko niby jest fajnie, ale mamy tę czołówkę i ta czołówka To jest pierwszy sygnał. I od razu Wam mówię, to jest film do obejrzenia co najmniej na dwa razy. Ja za drugim razem robiłam notatki, a za trzecim razem oglądałam z tymi notatkami. Ponieważ tam jest tyle tropów, tam jest tyle wątków, że można oszaleć, ale ja takie filmy kocham. Posłuchajmy tej piosenki. która wybrzmiewa w czołówce filmu Lucky Guadagnino pod tytułem Po polowaniu z Julią Roberts w roli głównej. To jest piosenka Tonego Beneta i Billa Evansa A Child is Born. Posłuchajcie, a jeszcze ta czołówka Woodego Allena, słynna czarno-biała, bez żadnych ozdobników i ta piosenka.

Dzień dobry. Here he lies Trusting and one Blessed this man A child is born

A child is born. No i potem mamy przyjęcie, bo właśnie Alma z mężem robią przyjęcie w domu, w roli jej męża, Frederica, Michael Stuhlbach, bardzo dobra rola Stuhlbarga, to jest rola drugoplanowa, ale bardzo ciekawa, on jest takim mężem, tak jak już mówię, rano się budzi, zanim po prostu pójdzie do kibelka, to musi żonie dać tabletki i pogłaszcze ją po głowie, to jest taki pies na wycieraczce, on się skojarzył z piosenką Nie opuszczaj mnie, że Cabrela, znaczy on po prostu tam zawsze na tej wycieraczce jest, on jest psychoterapeutą,

ma swoją praktykę, zarabia pieniądze, ma pacjentów i gotuje. Kiedy ktoś Almę pyta, a co tam u Frederika, ona mówi, a, gotuje kazulę. I to jest po prostu... Ma męża psychoterapeutę, który sobie świetnie radzi, ale ma go za kucharkę. Tam jest wiele takich kwiatków. No dobrze, w każdym razie mamy to przyjęcie w domu i mamy wejście w to mieszkanie więcej. Widzimy salon, gdzie mamy takie ciemne, trochę holenderskie, z okresu renesansu barwy, brązy, beże, zgaszone trochę światło. Julia Roberts w tym charakterystycznym, przepięknym, białym garniturze. magazyny modowe już wyczaiły, skąd jest ten garnitur, to rzeczywiście ona jest taką jedyną jasną plamą na tle tych na luźno poubieranych studentów, wykładowców, bo ona tam ich wszystkich zaprasza do siebie do domu, no i oczywiście rozmawiają sobie o filozofii, no bo przecież są intelektualistami, hello!

Ona w ogóle opiera się o jego nogi. No przepraszam bardzo, to nie jest tylko koleżeńska relacja. My mamy od razu wysłany sygnał, a mąż siedzi naprzeciwko, dla ułatwienia dodam, a po bokach tam wykładowcy i inni studenci. Ewidentnie widać, tam coś było, między nimi nawet może myślimy, że tam coś dalej jest, ale mąż na to spokojnie patrzy, bo jak wiemy w tym trójkącie, w tej układance on jest służącym, on jest kucharką, on jest pielęgniarką, on pracuje, zarabia pieniądze, mało mówi, ale jest, tak? No i sobie tam rozmawiają, rozmawiają między innymi o moralności, jak to filozofowie, o etyce społecznej, ta scena jest cholernie ważna, to jest sam początek filmu, bo ta scena, jak ja ją pobierzełam po raz trzeci, to pomyślałam sobie, ją trzeba sobie rozpisać, bo w niej jest odpowiedź na wszystko, o co chodzi w tym filmie.

W pewnym momencie Hank, który ewidentnie lubi sobie wypić, siedzi sobie na kolanach u Elmy, no wiecie. Na skosie siedzi ta Megi, studentka Almy, ciemnoskóra, długowłosa, taka wygadana, no fajna, fajna dziewczyna, ją gra Ayo Edebiri, w filmie nazywa się Megi i ta Megi no ewidentnie jest wpatrzona w Almę, znaczy my się w pewnym momencie dowiadujemy, że ona jest lesbijką, Ale nawet jak jeszcze tego nie wiedziałam, to pomyślałam, hmm, ona się jakoś tak na nią patrzy, tak ją śledzi wzrokiem, może ją trochę naśladuje, tak się stara wyróżnić, coś tutaj jest na rzeczy. Ale zostawmy to na chwilę. Hank, który, pamiętajmy, jest prawdopodobnie byłym kochankiem Almy, pracują na jednym uniwersytecie w Yale, walczą o etat na tym uniwersytecie, etat na Wydziale Filozofii.

Rzeczywiście, no to jest w ogóle, nie wiem, czy to powinno tak być, żeby studentka, student miał takie relacje bliskie ze swoją wykładowczynią, której pisze smsy i zna doskonale mieszkanie. Wracamy do tego kibelka, w kibelku nie ma papieru toaletowego, więc Maggie musi iść jednak do prywatnej łazienki, wie gdzie ta prywatna łazienka jest, w ogóle luz. I szuka, szuka, szuka, w jednej szafce nie ma, w drugiej nie ma, w trzeciej pochyla się i widzi, że pod szafką jest coś przyklejone. A i teraz tak, pytanie ze stu punktów. Czy jak idziecie do obcego kibla, nawet osobie, która jest z wami zaprzyjaźniona, to jak widzicie, że coś jest przyczepione pod szafką, tak żeby nikt nie widział, a już na pewno, żeby nie widział tego mąż, wyciągacie to? No jak jest się Maggie, no to się wyciąga. I ona to wyciąga, tam jest koperta, w kopercie jest jakaś tkanina, zdjęcia i wycinek z niemieckiej gazety.

Ewidentnie tam między nimi coś było. a może nawet dalej jest. Siedzą w tym barze, sobie tam gadają, no i tak niby wiecie, to są dwie osoby, które rywalizują o ten sam etat na Wydziale Filozofii w Jeli. Nikt mi nie powie, że ta relacja może mieć normalną temperaturę emocjonalną, kiedy oni, co zresztą padało wieczór wcześniej, no to jest tak naprawdę ich Mount Everest, znaczy to jest bezpieczeństwo, to jest uznanie twojego dorobku naukowego, to jest efekt wielu lat twojej ciężkiej pracy, wyrzeczeń, całej masy rzeczy, tak? I teraz no... Chciałoby się to mieć. No i one siedzą w tym barze, piją sobie alkohol znowu, wygłupiają się i w pewnym momencie Hank mówi takie zdanie, że ten ich wyścig o etat w Yale na Wydziale Filozofii porównuje do wyścigu koni.

Madrugada já rompeu Você vai me abandonar Eu sinto que o perdão Você não mereceu Eu quis a ilusão Agora a dor sou eu Madrugada já rompeu Você vai me abandonar Eu sinto viu perdão Você não mereceu Eu quis a ilusão Agora a dor sou eu

Ale wiadomo, o co chodzi. Że ona mówiła nie, a on mimo to ją napastował i że był bardzo pijany i że wypili jakiś alkohol, który ona miała w domu i że ona potem poszła pod prysznic. Alma pyta ją, co się stało, co ci zrobił? Megi odpowiada, no ale czy to nie jest oczywiste, co mi zrobił? Przekroczył granicę, nie przestał, choć powiedziała mnie. Alma zadaje bardzo ważne pytanie, które będzie jej potem wypominane, czy jeszcze ktoś o tym wie. No bo Megi wie bardzo dobrze, że Alma z Hankiem coś łączy. I tutaj się zaczyna bardzo wszystko kałapuczkać, za chwilę przerywam. Zdaję sobie sprawę, że idąc do niej, no wystawia na próbę jej wieloletnią przyjaźń z Hankiem, ale też moim zdaniem, to jest moja interpretacja, to jest też historia dziewczyny, która jest ewidentnie zakochana w swojej mentorce, czuje do niej miętę, jest nią zafascynowana absolutnie.

chciałaby być taka jak ona, nawet paznokcie maluje na ten sam kolor, to mi nawet ludzie obcy, ale mi mówią, że ona jest wpatrzona, bo rzeczywiście jest wpatrzona i która może trochę zachowuje się jak zazdrosny dzieciak. Nie mówię, że nie została naruszona, nie mówię, że nic się nie stało, ale jej energia wtedy jest taka, że możemy mieć też, zresztą Guandanino to genialnie ustawia, że my się zaczynamy zastanawiać. od razu się zaczynamy zastanawiać, nie tylko nad jedną, ale i nad drugą, bo jedna coś tam chowa przed mężem, o czym my jeszcze wtedy nie wiemy, co to było, a ta druga od początku wydaje nam się dziwna. W tym filmie nie lubimy nikogo, w tym filmie nie jesteśmy w stanie, to jest mistrzostwo tego filmu, stanąć po żadnej ze stron. Ja przynajmniej nie byłam w stanie, ja się bujałam od ściany do ściany, naprawdę, wierzcie mi.

Ja się zastanawiałam, co ja tak naprawdę oglądam, bo to jest po prostu analiza wielowątkowa historii, która może się przydarzyć praktycznie każdemu, a w dzisiejszych czasach jest moim zdaniem wszechobecna. No i rzeczywiście Alma pyta, czy ktoś jeszcze o tym wie. No, Maggie mówi, że nie, że przyszła tylko do pani. I zaczyna się historia, jeszcze potem po drodze Alma spotyka się z Hankiem, on jej mówi, że wszystko było na odwrót, że chciał ją zapytać o ten doktorat, że jej powiedział na tym spotkaniu u niej w mieszkaniu, że on wie, że ona splagiatowała doktorat, i że to wyjdzie, i że to mu się nie podobało, ale pada zdanie, że przecież wiesz, kim są jej rodzice. Oni ufundowali pół kampusu. I to jest też historia o tym, że ta dziewczyna jest ciemnoskóra, jest studentką filozofii, jak się za chwilę okaże dość kiepską, ale bardzo ambitną, że jej rodzice są bardzo bogaci, czyli to nie jest takie dziecko, które walczy o jakieś tam...

No ale dobra, okej, jakby trochę inna jest to sytuacja, tak? Natomiast Hank zwraca uwagę na jedną ważną rzecz i ja za chwilę kończę opowieść o tym filmie, że on powiedział Maggie o tym, że wie o tym plagiacie, No i proszę bardzo, na zajutrz on się dowiaduje, że podobno on jest oskarżony o gwałt i że jego zdaniem to jest historia pod tytułem chcę uniknąć odpowiedzialności za to, że splagiatowałam mój doktorat, no i w związku z tym oskarżam pracownika Yale o to, że naruszył moje granice. No i Alma idzie do dziekana i to jest, już kończę, to jest, nie wiem, 10 minut, 15, nie, 10 minut filmu, Alma idzie do dziekana, to też jest taka scena, która w ogóle, kolejna, która ustawia całą tę historię, przynajmniej nam się tak wydaje. On jej nalewa jakiegoś tam whiskacza i w pewnym momencie mówi, że pracuje w branży pozorów, a nie faktów.

Pamiętajmy, dziekan Yale'u, Wydziału Filozofii, mówi wprost, pracuje w branży pozorów, a nie faktów. To są jedne z najważniejszych zdań, jakie padły w tym filmie, tylko one padają na początku i my na nie nie zwracamy uwagi, a ja widziałam ten film cztery razy i już wiem, że one potwornie ważą. Dobrze, posłuchajmy w takim razie. To jest fragment rozmowy, kilkanaście sekund, rozmowy Almy z Maggie w kuchni, u nich w domu. No tak jak mówię, one miały bliską relację. W pewnym momencie nawet mąż Almy mówi coś takiego, że ty lubisz ludzi, którzy są w ciebie wpatrzeni, dla których ty jesteś idolką, dla których jesteś bożkiem. No i do tego jeszcze, jak są dobrze ustawieni, tak jak owa Maggie, to już w ogóle jest idealnie. On widzi wiele rzeczy, ale on cały czas jest z tą kobietą, więc to już jakby są takie relacje, ale to jest rozmowa Almy i Maggie w ich eleganckiej kuchni, białej, piękne garnki, żeliwne, lekrysy.

która pokazuje tak, dwa pokolenia. Pokolenie właśnie owej Julie Roberts, czyli Almy i pokolenie Maggie, czyli Ayo Edbiri, bo to są dwa pokolenia. Jedno pokolenie, które oczywiście Alma jest za nią, ona mówi wprost, ja ci wierzę, tylko na przykład zadaje pytania tak zwane logiczne. Czy byłaś u lekarza? Czy masz opis tego, co ci zrobiono? Czy gdzieś to zgłosiłaś jeszcze? Nie, nie ma. W tym momencie, jak widzimy tłumaczenie tej dziewczyny, to my się zaczynamy zastanawiać, kurczę, bladę. Coś mi tu nie gra, tak? Potem jeszcze wychodzi ten doktorat, ale poza tym mamy do czynienia z kobietą, która ma już swoje lata i która podkreśliła kilkakrotnie to, że w męskim środowisku mizoginów udało jej się zrobić karierę. Możemy zadać sobie pytanie, jakim kosztem ona musiała tę karierę zrobić i ile rzeczy musiała udać, że nie widzi, żeby być tu, gdzie jest.

ma ją do pewnego momentu za fajną, potem jest troszkę gorzej, kiedy ona już nie jest taka fajna. Im się przynajmniej tak wydaje, bo też ona ma pewne swoje tajemnice. I ja oglądałam ten film, mówię Wam, to, że ja go obejrzałam drugi raz, to był must, ponieważ ja po obejrzeniu pierwszy raz usiadłam, stwierdziłam, nie, ja w ogóle nie wiem, co ja zobaczyłam, a jeszcze ta końcówka mnie skopała. I mówię, nie, dobra, chwileczkę, momencik. Siadam, biorę notatnik i notuję. Mam po prostu kilkanaście kartek, notatek, które robiłam i potem obejrzałam ten film trzeci raz. Nie mówię, że ja Wam sugeruję coś takiego, ale jeżeli chcecie mieć coś, co jest opowieścią, kwintesencją opowieści na temat słowo przeciwko słowu, historia przeciwko historii, do tego jeszcze narzucamy środowisko, w jakim się to wszystko dzieje, kwestie społeczne, rasowe, seksualne, erotyczne, naukowe, wszystkie inne, bo to jest totalny tygiel.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.