Mentionsy Mentionsy
Pierwsza Młodość
Pierwsza Młodość

Pierwsza Młodość #155

28.11.2025 ·1 godz 2 min · 2 rozdziały · 2 sponsorów

Ten film widziałam cztery razy. Nie daje mi spokoju, zmusza do myślenia, refleksji i zadawania pytań, to „Po polowaniu”. Opowieść ze środowiska uniwersytetu w Yale. Opowieść o ludziach postawionych przed ważnymi wyborami, w świecie politycznej poprawności, rewolucji, zmian obyczajów i mentalności.  Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp 0:00:00 Intro 0:05:16  Po polowaniu  0:55:33 Outro

11:42 · Sekset.pl 6

I pomyślałam sobie, o kurde, co to jest? Ja widziałam wszystkie prawie filmy Woody Allena i ja je rozpoznam. I pomyślałam sobie, dobra, Luca Guadagnino robi film o Me Too, zaczyna go w taki sposób, że my widzimy kobietę, która jest postacią centralną, która ewidentnie jest taką zimną, powiedzielibyśmy nastawioną na karierę, bezdzietną, bogatą kobietą, przekonaną o swojej turbo zajebistości i potem daje mi czołówkę tego filmu, która jest dokładnie kopią, czołówek filmu Woodego Allena, którego to nie należy nazwiska w sobie powiedzieć głośno. No właśnie powiedziałam. Czyli co on robi? On nas po raz pierwszy z wielu razy kopie w żołądek, bo ten film kopie po żołądku, kopie po plecach. Ten film po prostu jest jakby nas ktoś bił.

Rozmawiałam sobie o etyce społecznej. O kamieniowaniu przez opinię publiczną. Pojawia się motyw właśnie oceny, osądu tych czasów, które są trochę niesprawiedliwe, że przecież dzisiaj większość filozofów w ogóle by nie przeszła, byłaby potraktowana cancel culture, byli by niepoprawni politycznie. Pada takie pytanie, czy kiedyś mieliśmy na siebie pomysł, może byliśmy lepsi, czy może bardziej byliśmy zgodni co do Boga, płci, rasy i polityki. Takie zdanie, dokładny cytat. Pada też hasło, które jest bardzo ważne i ono pada na samym początku tego filmu i jest w ogóle jednym z kluczowych w całej tej historii o sprzeciwie na pokaz. No i w pewnym momencie jest pewne spięcie i to ono też jest szalenie ważne, bo ono na początku tego filmu wydaje się takie błahe trochę. Tylko potem się okazuje, że to jest jedna z kluczowych sytuacji.

Ja się zastanawiałam, co ja tak naprawdę oglądam, bo to jest po prostu analiza wielowątkowa historii, która może się przydarzyć praktycznie każdemu, a w dzisiejszych czasach jest moim zdaniem wszechobecna. No i rzeczywiście Alma pyta, czy ktoś jeszcze o tym wie. No, Maggie mówi, że nie, że przyszła tylko do pani. I zaczyna się historia, jeszcze potem po drodze Alma spotyka się z Hankiem, on jej mówi, że wszystko było na odwrót, że chciał ją zapytać o ten doktorat, że jej powiedział na tym spotkaniu u niej w mieszkaniu, że on wie, że ona splagiatowała doktorat, i że to wyjdzie, i że to mu się nie podobało, ale pada zdanie, że przecież wiesz, kim są jej rodzice. Oni ufundowali pół kampusu. I to jest też historia o tym, że ta dziewczyna jest ciemnoskóra, jest studentką filozofii, jak się za chwilę okaże dość kiepską, ale bardzo ambitną, że jej rodzice są bardzo bogaci, czyli to nie jest takie dziecko, które walczy o jakieś tam...

No, że ona nie musi być naukowczynią, tak? Zresztą w pewnym momencie to pada w tym filmie. Ona, ten doktorat nie jest jej tak bardzo potrzebny, jak wielu innym byłby potrzebny, żeby się czegoś dorobić w życiu. Ona z urodzenia, z pochodzenia ma pieniądze. Jej rodzice są bogaci, to nie jest aż tak ważne w całej tej historii i bardzo dobrze no to, że jest homoseksualna. I Alma podczas rozmowy z Hankiem próbuje od niego coś wyciągnąć, on po prostu, no to jest taka typowa gadka kolesia, który został złapany na niefajnej rzeczy i mówi, to ona mnie podrywała, to ona dała mi alkohol, to ona sugerowała, że jej osoba partnerska wyjechała i że tak naprawdę ona jest sama, na to Alma pyta bardzo logicznie, no to dlaczego poszedłeś do mieszkania studentki i wypiłeś to, co ci podała? To jest ta sama osoba, która wymienia stąd studentkom miłe sms-ki.

Mamy media, które oczywiście w pewnym momencie się pojawiają i mamy wyrok medialny, który oczywiście już jest dany. Mamy zachowanie bardzo zamkniętego, hermetycznego środowiska naukowców. Ludzi, my ich widzimy, przekonanych o swojej wybitności, o swojej niezwykłości, o wspaniałych przymiotach intelektu, którzy z pogardą patrzą na resztę świata. I są w stanie zaakceptować właśnie taką dziewczynę jak Maggie, o której wiedzą, że jest średnio zdolna, że kopiuje, ale jej rodzice ufundowali kawał kampusu i z taką dziewczyną się nie zadziera. W pewnym momencie to jest też trochę opowieść o tym, tam pada takie zdanie, że bogate dzieciaki mogą brudzić, one nigdy nie musiały po sobie sprzątać, zawsze ktoś po nich sprzątał. Tam padają takie zdania, które są ewidentnie, byśmy powiedzieli, trochę dziaderskimi zdaniami, które są zdaniami, które wypowiadają ludzie, niekoniecznie z jednego pokolenia, ale w ramach pewnego buntu, niezgody na to, co się dzieje.

Chyba jeden z jego najciekawszych filmów. On w ogóle zawsze kocha prowokować. On w ogóle świetnie robi sceny dialogów, świetnie reżyseruje sceny dialogów. Fantastycznie. Ten film wizualnie jest unurzany w takich chłodnych barwach. Tam nie ma jednego czystego koloru. Tam wszystkie są złamane. W tym wszystkim ta Julia z tymi jasnymi włosami, taka, nie wiem, ona jest jakby z takiego magazynu mody dla bogatych kobiet amerykańskich, typu Country Life, coś w tym stylu, które siadają w swojej rezydencji w Hamptons, a w style widać po prostu zachód słońca i ich jacht. Ona tak jest pokazywana w tym filmie. Tak wyglądają te kobiety sukcesu, mądre, fajnie ubierające się, z taką ogromną siłą wewnętrzną. To widać. Ta siła wewnętrzna jest, chociaż my widzimy, że ona słabnie.

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.