Pierwsza Młodość #155

Film, który ja obejrzałam w ciągu ostatniego tygodnia cztery razy, z własnej nieprzymuszonej woli. Dawno mnie nic tak nie wkurzyło, nie dało do myślenia i nie zainspirowało, na przykład do zrobienia tego podcastu. Posłuchajcie sobie najpierw zwiastuny tego filmu, wsłuchajcie się, tam jest głos Julie Roberts, między innymi tak, w roli Almy. No dobra, posłuchajcie. Cała twoja generacja boi się tego, że mówisz nieco nie tak. Kiedy ktoś się nienawidzi, to staje się preeminentem grzeczu kardynałowego. Może to jest czas, w którym twoja generacja zaczęła stawiać się o nasze generalizacje. Cokolwiek szaleństwa masz w celu ekspresji, to jest kłopot. Kłopot.

No właśnie, ten zegar wybija rytm, wybija czas na początku filmu pod tytułem Po polowaniu, w reżyserii Luki Guadagnino. I teraz tak, główna bohaterką tego filmu jest niejaka Alma, Alma Inhoff. W tej roli występuje Julia Roberts, świetna, wybitna, znaczy no warto było czekać wiele lat, znaczy to jest w ogóle świetna aktorka, ale tutaj to jest pani profesor Uniwersytetu w Yale, Ubrana tak, że magazyny modowe na całym świecie robiły listę rzeczy, które miała na sobie Julia Roberts. Bardzo dużo skandynawskich marek, minimalizm, szyk, szarm, doskonała jakość. To jest po prostu klasa, która nie krzyczy mam klasę. Nie, po prostu ona ma klasę. Tam się po prostu wszystko zgadza.

Te stylówki Julia Roberts z tego filmu to jest także hit magazynów modowych. No dobrze, ale ten film zaczyna się od sceny, gdzie widzimy jej dom, jasne ściany, beżowe meble, drewno na podłodze, piękne stylizacje, takie jakby rodem z amerykańskich magazynów wnętrzarskich, ciężkie kanapy. I ona śpi na łóżku, mąż w piżamie, oni nie śpią ze sobą. Przenosi jej kładzie przy lampce nocnej, kubka z napojem bodaj, tabletkę, którą ona musi wziąć po obudzeniu się. I od razu już wiemy jedną rzecz. My już wiemy, kto tutaj jest gwiazdą, a kto tutaj pełni rolę wspomagającą. To jest eufemizm. I rzeczywiście owa Alma budzi się, oni ze sobą nie rozmawiają, jest taka scena w łazience, takie ujęcie, cicho myją, znaczy okej, ktoś może powiedzieć, że myją zęby, ale to od razu po prostu widać pewne rzeczy.

A child is born. No i potem mamy przyjęcie, bo właśnie Alma z mężem robią przyjęcie w domu, w roli jej męża, Frederica, Michael Stuhlbach, bardzo dobra rola Stuhlbarga, to jest rola drugoplanowa, ale bardzo ciekawa, on jest takim mężem, tak jak już mówię, rano się budzi, zanim po prostu pójdzie do kibelka, to musi żonie dać tabletki i pogłaszcze ją po głowie, to jest taki pies na wycieraczce, on się skojarzył z piosenką Nie opuszczaj mnie, że Cabrela, znaczy on po prostu tam zawsze na tej wycieraczce jest, on jest psychoterapeutą,

ma swoją praktykę, zarabia pieniądze, ma pacjentów i gotuje. Kiedy ktoś Almę pyta, a co tam u Frederika, ona mówi, a, gotuje kazulę. I to jest po prostu... Ma męża psychoterapeutę, który sobie świetnie radzi, ale ma go za kucharkę. Tam jest wiele takich kwiatków. No dobrze, w każdym razie mamy to przyjęcie w domu i mamy wejście w to mieszkanie więcej. Widzimy salon, gdzie mamy takie ciemne, trochę holenderskie, z okresu renesansu barwy, brązy, beże, zgaszone trochę światło. Julia Roberts w tym charakterystycznym, przepięknym, białym garniturze. magazyny modowe już wyczaiły, skąd jest ten garnitur, to rzeczywiście ona jest taką jedyną jasną plamą na tle tych na luźno poubieranych studentów, wykładowców, bo ona tam ich wszystkich zaprasza do siebie do domu, no i oczywiście rozmawiają sobie o filozofii, no bo przecież są intelektualistami, hello!

I siedzą na tych skórzanych kanapach i Alma siedzi z Hankiem, ze swoim przyjacielem, takim brodatym, fajnym chłopaczkiem. W tej roli występuje Andrew Garfield, Hank i Alma startują w konkursie o etat, że tak powiem. Znaczy walczą o etat na Yale. To jest coś, o czym każdy wykładowca marzy. Oni tam pracują i obydwoje startują, walczą o ten etat na Wydziale Filozofii, który jest dla nich bardzo ważny. I ta kwestia tego etatu, Hanka i Almy, to jest motyw przewodni tej rozmowy w tym salonie. I mamy takie towarzystwo, wiecie, no w zajemnej adoracji, ewidentne, taki klubik dyskusyjny, kawusia, no, no, no. No wiecie, trochę jak z kabaretu Mumio, z teatru Mumio, przepraszam, oni wolą mówić teatr. I widzimy jedną rzecz od razu. Hank siedzi z Almą na jednej kanapie i wyciąga nogi i trzyma nogi na jej udach.

W pewnym momencie Hank, który ewidentnie lubi sobie wypić, siedzi sobie na kolanach u Elmy, no wiecie. Na skosie siedzi ta Megi, studentka Almy, ciemnoskóra, długowłosa, taka wygadana, no fajna, fajna dziewczyna, ją gra Ayo Edebiri, w filmie nazywa się Megi i ta Megi no ewidentnie jest wpatrzona w Almę, znaczy my się w pewnym momencie dowiadujemy, że ona jest lesbijką, Ale nawet jak jeszcze tego nie wiedziałam, to pomyślałam, hmm, ona się jakoś tak na nią patrzy, tak ją śledzi wzrokiem, może ją trochę naśladuje, tak się stara wyróżnić, coś tutaj jest na rzeczy. Ale zostawmy to na chwilę. Hank, który, pamiętajmy, jest prawdopodobnie byłym kochankiem Almy, pracują na jednym uniwersytecie w Yale, walczą o etat na tym uniwersytecie, etat na Wydziale Filozofii.

Znają tych wszystkich studentów, z którymi tam są. On się pochyla w stronę magii i pyta, dlaczego ukrywa swój doktorat. To jest bardzo ważny moment i ona tak się trochę usztywnia, tak się trochę denerwuje. On mówi, ale dlaczego wasze pokolenie jest takie sztywne, no czego się boicie? I schodzi na taką gadkę, że co wy ukrywacie i od kiedy obrażanie innych to grzech ciężki. No i Hank zaczyna ewidentnie prowokować tą Maggie. Ona się broni i w pewnym momencie, wiecie, idzie do toalety. I znowu kolejny bardzo ważny moment. Idzie do toalety, ale zabrakło w tej toalecie, to jest toaleta dla gości papieru toaletowego, no więc idzie do toalety prywatnej. Ona zna to mieszkanie. My się w tym momencie orientujemy, że ona ma bardzo bliskie relacje z Almą. Myślę, że za bliskie. One do siebie wysyłają smsy. Tam jest ewidentnie jakaś, no, iskra powiedziałabym nawet erotyczna.

Co robi nasza kochana Maggie? Umieszcza to z powrotem, ale ten wycinek sobie bierze. No i wraca do tego salonu, potem impreza się kończy i ona wychodzi z Hankiem. I to jest bardzo ważny moment, kluczowy moment tego filmu. Wszyscy są trochę podcięci, Hank jest dość, no nie mówię, że bardzo, no ale on za kołnierz nie wylewa. No wiecie, intelektualistom wolno, filozofom widocznie też. I on wychodzi z nią z mieszkania Almy, Alma patrzy na nich przez lufcik, wchodzą do windy, bum. No i jest następny dzień, okazuje się, że Magi nie ma na zajęciach, w międzyczasie dowiadujemy się, że Alma ma problemy jakieś zdrowotne, nie wiemy jakie dokładnie, rozwiązanie będzie na końcu, nie bójcie się, to jest jakaś piąta minuta filmu, co wam mówię, bo on jest bardzo gęsty, tam się strasznie dużo dzieje, tam wszyscy cały czas gadają. Alma idzie na uniwersytet, nie ma jej, nie ma tej Megi na zajęciach, nie ma jej w ogóle, umawia się w pewnym momencie z Hankiem do baru, tam jest w ogóle taka scena, że dzwoni do niej mąż, czy tam pisze smsa i ona w ogóle nie zwraca na to uwagę, ale kiedy Hank umawia się z nią na drinka, to jest cała zadowolona i się umawia.

I tylko chcąc zaprosić, nigdy nie wiedziałem, co chcę, żeby znaleźć, wiem. No i kiedy Alma wraca do domu, wieczorem deszcz pada, na klatce schodowej spotyka Maggie. Maggie tam siedzi w kucki, jest mokra, jest przerażona, cała się trzęsie. Alma podchodzi do niej, siadają na schodach i pyta się, co się stało. I Maggie mówi, że Hank naruszył jej granicę. Nie pada słowo rape, pada słowo assaulted me, czyli napastował ją, natomiast nie pada słowo gwałt.

Ale wiadomo, o co chodzi. Że ona mówiła nie, a on mimo to ją napastował i że był bardzo pijany i że wypili jakiś alkohol, który ona miała w domu i że ona potem poszła pod prysznic. Alma pyta ją, co się stało, co ci zrobił? Megi odpowiada, no ale czy to nie jest oczywiste, co mi zrobił? Przekroczył granicę, nie przestał, choć powiedziała mnie. Alma zadaje bardzo ważne pytanie, które będzie jej potem wypominane, czy jeszcze ktoś o tym wie. No bo Megi wie bardzo dobrze, że Alma z Hankiem coś łączy. I tutaj się zaczyna bardzo wszystko kałapuczkać, za chwilę przerywam. Zdaję sobie sprawę, że idąc do niej, no wystawia na próbę jej wieloletnią przyjaźń z Hankiem, ale też moim zdaniem, to jest moja interpretacja, to jest też historia dziewczyny, która jest ewidentnie zakochana w swojej mentorce, czuje do niej miętę, jest nią zafascynowana absolutnie.

Ja się zastanawiałam, co ja tak naprawdę oglądam, bo to jest po prostu analiza wielowątkowa historii, która może się przydarzyć praktycznie każdemu, a w dzisiejszych czasach jest moim zdaniem wszechobecna. No i rzeczywiście Alma pyta, czy ktoś jeszcze o tym wie. No, Maggie mówi, że nie, że przyszła tylko do pani. I zaczyna się historia, jeszcze potem po drodze Alma spotyka się z Hankiem, on jej mówi, że wszystko było na odwrót, że chciał ją zapytać o ten doktorat, że jej powiedział na tym spotkaniu u niej w mieszkaniu, że on wie, że ona splagiatowała doktorat, i że to wyjdzie, i że to mu się nie podobało, ale pada zdanie, że przecież wiesz, kim są jej rodzice. Oni ufundowali pół kampusu. I to jest też historia o tym, że ta dziewczyna jest ciemnoskóra, jest studentką filozofii, jak się za chwilę okaże dość kiepską, ale bardzo ambitną, że jej rodzice są bardzo bogaci, czyli to nie jest takie dziecko, które walczy o jakieś tam...

No, że ona nie musi być naukowczynią, tak? Zresztą w pewnym momencie to pada w tym filmie. Ona, ten doktorat nie jest jej tak bardzo potrzebny, jak wielu innym byłby potrzebny, żeby się czegoś dorobić w życiu. Ona z urodzenia, z pochodzenia ma pieniądze. Jej rodzice są bogaci, to nie jest aż tak ważne w całej tej historii i bardzo dobrze no to, że jest homoseksualna. I Alma podczas rozmowy z Hankiem próbuje od niego coś wyciągnąć, on po prostu, no to jest taka typowa gadka kolesia, który został złapany na niefajnej rzeczy i mówi, to ona mnie podrywała, to ona dała mi alkohol, to ona sugerowała, że jej osoba partnerska wyjechała i że tak naprawdę ona jest sama, na to Alma pyta bardzo logicznie, no to dlaczego poszedłeś do mieszkania studentki i wypiłeś to, co ci podała? To jest ta sama osoba, która wymienia stąd studentkom miłe sms-ki.

No ale dobra, okej, jakby trochę inna jest to sytuacja, tak? Natomiast Hank zwraca uwagę na jedną ważną rzecz i ja za chwilę kończę opowieść o tym filmie, że on powiedział Maggie o tym, że wie o tym plagiacie, No i proszę bardzo, na zajutrz on się dowiaduje, że podobno on jest oskarżony o gwałt i że jego zdaniem to jest historia pod tytułem chcę uniknąć odpowiedzialności za to, że splagiatowałam mój doktorat, no i w związku z tym oskarżam pracownika Yale o to, że naruszył moje granice. No i Alma idzie do dziekana i to jest, już kończę, to jest, nie wiem, 10 minut, 15, nie, 10 minut filmu, Alma idzie do dziekana, to też jest taka scena, która w ogóle, kolejna, która ustawia całą tę historię, przynajmniej nam się tak wydaje. On jej nalewa jakiegoś tam whiskacza i w pewnym momencie mówi, że pracuje w branży pozorów, a nie faktów.

Pamiętajmy, dziekan Yale'u, Wydziału Filozofii, mówi wprost, pracuje w branży pozorów, a nie faktów. To są jedne z najważniejszych zdań, jakie padły w tym filmie, tylko one padają na początku i my na nie nie zwracamy uwagi, a ja widziałam ten film cztery razy i już wiem, że one potwornie ważą. Dobrze, posłuchajmy w takim razie. To jest fragment rozmowy, kilkanaście sekund, rozmowy Almy z Maggie w kuchni, u nich w domu. No tak jak mówię, one miały bliską relację. W pewnym momencie nawet mąż Almy mówi coś takiego, że ty lubisz ludzi, którzy są w ciebie wpatrzeni, dla których ty jesteś idolką, dla których jesteś bożkiem. No i do tego jeszcze, jak są dobrze ustawieni, tak jak owa Maggie, to już w ogóle jest idealnie. On widzi wiele rzeczy, ale on cały czas jest z tą kobietą, więc to już jakby są takie relacje, ale to jest rozmowa Almy i Maggie w ich eleganckiej kuchni, białej, piękne garnki, żeliwne, lekrysy.

która pokazuje tak, dwa pokolenia. Pokolenie właśnie owej Julie Roberts, czyli Almy i pokolenie Maggie, czyli Ayo Edbiri, bo to są dwa pokolenia. Jedno pokolenie, które oczywiście Alma jest za nią, ona mówi wprost, ja ci wierzę, tylko na przykład zadaje pytania tak zwane logiczne. Czy byłaś u lekarza? Czy masz opis tego, co ci zrobiono? Czy gdzieś to zgłosiłaś jeszcze? Nie, nie ma. W tym momencie, jak widzimy tłumaczenie tej dziewczyny, to my się zaczynamy zastanawiać, kurczę, bladę. Coś mi tu nie gra, tak? Potem jeszcze wychodzi ten doktorat, ale poza tym mamy do czynienia z kobietą, która ma już swoje lata i która podkreśliła kilkakrotnie to, że w męskim środowisku mizoginów udało jej się zrobić karierę. Możemy zadać sobie pytanie, jakim kosztem ona musiała tę karierę zrobić i ile rzeczy musiała udać, że nie widzi, żeby być tu, gdzie jest.

To jest też historia tej koperty i tego, co tam jest. Tego wam nie powiem, ale to jest też bardzo ważny element tej historii, który wychodzi pod sam koniec, jest ujawniony bliżej końca już, który też pokazuje, że Alma ma świadomość tego, że oskarżenie mężczyzny o napaść, przymoc jakąkolwiek może być użyte celowo. w celu załatwiania jakiejś sytuacji. Albo może być też efektem głupiej zazdrości. Ona sobie w pewnym momencie zdaje sprawę, że jest obiektem fascynacji, wręcz może miłości tej dziewczyny, która jest bardzo młodą dziewczyną, ma gorącą głowę, Sama jeszcze nie wie, kim chce być. Na pytanie, czy na pewno chcesz być naukowczynią, czy chcesz pracować na uniwersytecie i może musisz zadać sobie pytanie, czy jeżeli zdajesz sobie sprawę z tego, że jak zgłosisz sprawę uniwersytetowi, to w tym momencie...

Bez względu na kolor skóry, bo ten motyw też tam się pojawia, że ona jest czarnoskórą kobietą i on się pojawia w taki najbardziej idiotyczny sposób, ale niestety tak to wygląda, tak to dzisiaj jest, ale pada to pytanie, czy się zastanowiłaś nad tym, czy ktoś da Ci w ogóle pracę na jakimś uniwersytecie, bo pójdzie za Tobą fama, że jesteś niebezpieczna. Pomyślałam sobie o tych wszystkich polskich aktorkach na przykład, ja znam to środowisko, które nie zgłaszały różnych sytuacji, nie podnosiły różnych historii, tylko dlatego, bo wiedziały, że producenci, reżyserzy ich nie zatrudnią. Tutaj to zdanie pada wprost. Alma wprost mówi do swojej studentki, słuchaj, czy sobie zdajesz sprawę z tego, w co wchodzisz? Innymi słowami, ale takie jest znaczenie tego. Tam jest bardzo wiele fantastycznych rozmów, fantastycznych wymian zdań, wymian poglądów, gdzie widzimy różnicę tych poglądów, różnicę pokoleniową, mentalnościową w podejściu do różnych rzeczy.

Jest tam pewien też twist, na koniec. Końcówka tego filmu, moim zdaniem, jest wybitna. Kiedy ja zobaczyłam napis na ekranie cztery lata później, myślę sobie, o fak, o Jezus Maria, otóż nie. To, co się dzieje na końcu tego filmu, jest takim ostatnim kopniakiem Gładanino w nasz żołądek, bo on nas kopie przez cały ten film. My nie wiemy, po której stronie chcemy być. Jesteśmy. My nie wiemy, co tak naprawdę oglądamy. My widzimy niesamowitą siatkę powiązań. My widzimy ogromne emocje, mniejsze lub większe, pokazywane, nie pokazywane, ale emocje. My widzimy argumenty przeróżne, bo mamy władze uniwersytetu, które muszą podjąć decyzję jedną, drugą, bo tam jest kilka rzeczy, które wypływają. Mamy media, które się w to wtrącają, mamy młodzież, która protestuje, no bo przymiotem młodości jest to, że się protestuje i że się walczy o pokój, potem to się wszystko trochę zmienia, bo trzeba płacić kredyty i różne rzeczy, ale jest ten motyw, mamy te dzieciaki, które też, mówię dzieciaki oczywiście w cudzysłowie, które też potrzebują idola, które też potrzebują przywodnika i one tą Almę...

Julia Roberts, czyli Alma, zadaje pytanie, czy ty masz prawnika. To jest pytanie o to, czy byłaś u prawnika, u prawniczki, czy powiedziałaś tę historię, powiedziałeś to i czy on, ona ci powiedzieli, dobra, możemy z tym iść, pójdziemy z tym, masz szansę wygrać. To jest opowieść o tym też, że do call-outu trzeba się przygotować. Że jak nie jest przygotowany, to nie mówię, że nie masz szans, ale one są znacznie mniejsze na starcie. I... Po prostu pewne rzeczy warto przygotować, ale ten film też pokazuje, że się nie da, że czasami są emocje, że jest strach, że jest, ona opowiada w pewnym momencie Megi taką historię, że Alma ją pyta, czy byłaś u lekarza, ona mówi, jak była, szła do tego lekarza, ale tam pod przychodnią stali jacyś chłopcy, na nią patrzyli i ona się odwróciła i poszła, wróciła do domu.