Miesiączka by KKP #22

Zobaczymy, co z tego wyniknie. Ale ja się Wam przyznam, że najbardziej ekscytuje mnie to, co może pokazać Jonathan Anderson dla Diora. Jonathan Anderson wymyślił, moim zdaniem, to jak może wyglądać współczesna marka mody, która jednocześnie jest luksusowa. ale też inteligentna, zabawna, bawiąca się nie tylko inspiracjami, ale też cytatami z form, krojów, która jest elokwentna, która jednocześnie jest przystępna, miło się fotografuje, ale też nie zawiedzie żadnego erodyty. Taka była marka Löwe przez ostatnie lata, 11 lat konkretnie. I zostawiła po sobie taki, można powiedzieć, długi ogon naśladowców i wielu, wielu, wielu fanów oddanych ma Jonathan Anderson.

Teraz cóż, bierze sobie zadanie trudne, ponieważ Dior, no... Jakby to delikatnie ująć, nie miał się najlepiej przez ostatnie lata, nie miał najlepszej prasy. Maria Grazia Czuri się nie podobała. Było nudno, było dużo powtórzeń, nie wydarzało się nic, co można by określić jako kulturowo znaczącą ekspresję. Więc można powiedzieć, że Jonathan ma ułatwione zadanie, bo jest duża szansa, że lepiej sobie poradzi. I teraz, przed tym szalonym wrześniem, mieliśmy kilka okazji, żeby podejrzeć, co też ci projektanci nam szykują. na ten szalony czas. To było takie, można powiedzieć, amuse-bouche, taka przystaweczka przed tymi daniami, które będą nam serwować.

I Jonathan Anderson bardzo mnie zainteresował, ponieważ jak zwykle autorsko podszedł do tematu haute couture i tak jak w Lewy, czerpie inspiracje z poprzednich epok historycznych, ale stara się nie tyle przenieść jeden puzelek z jakiejś epoki, żeby dopasować do puzelka współczesnego, co w ogóle przemyśleć sposób, w jaki obsługujemy formy mody i też mam wrażenie, że jego podejście do cytatów z historii mody jest odświeżające, ponieważ to nie jest tak, że no właśnie, dobieramy kawałek kostiumu i uzupełniamy czymś bardziej związanym z epoką, w której żyjemy, tylko to jest zmiana sposobu myślenia. Na przykład W takiej sytuacji czerwono-dywanowej ostatnio na Biennale w Wenecji wystąpiła aktorka Alba Rochwacher, która miała na sobie przepiękną suknię w ciemnym granacie.

Ta turniura rozkłada się trochę jak takie dwa płatki kwiatu. To trochę przypomina duży pośladki. Nie można tego ukryć, ale turniura właśnie tym była. Tutaj może jest to troszeczkę bardziej dosłowne, ale jednocześnie materiał tej sukni jest przeszlachetny. Ona się wspaniale układa. Jest ona tak zebrana w talii, że przypomina to takie udrapowanie jakiejś takiej... zasłony albo właśnie materiału rzeźbierskiego, że wydaje się, że te linie, te załamania, to one już tak po prostu na zawsze będą wyglądać. A z drugiej strony właśnie jest ta noszelancka, taka trochę przekrzywiona jakby turniura, bardzo lekko się to nosi. Powiedziałabym, że to jest taka grunge'owa interpretacja turniury. I to nic nowego dla Jonathana Andersona, bo jego kolekcja Dior

Dla mężczyzn, która się niedawno też wydarzyła, kilka miesięcy temu, była niesamowitą miksturą tego, co kochał Dior, czyli osiemnastowiecznych cytatów z mody, z takim właśnie indie sleaze, czyli takim stylem rockowym z początku lat dwutysięcznych, który teraz powoli wraca do mody męskiej. On uwielbia, w sensie Jonathan, wracać do różnorakich też form, które się pojawiały w domu mody Dior. Jedną z pierwszych kreacji, którą się pochwalił, był taki kostium dla Sabrina Carpenter, piosenkarki, który cytował legendarny model Bar, po swojemu oczywiście to robił. Ten kostium był zrobiony z tweedu, który się nazywa Donegal i pochodzi z Irlandii, bo Anderson jest z Irlandii.

Więc naprawdę to, co robi Jonathan, nie jest przypadkowe i bardzo się zdziwiłam, że ta turniura przepięknie i grająca z koncepcją turniury, która miała kobietę kontrolować, która miała unieruchamiać, no ta do jej seksapilu i... no właśnie, staje się też zabawna, lekka. Do tego jeszcze Alba miała takie włosy rozpuszczone w nieładzie, makijaż bardzo naturalny. To tworzyło naprawdę surrealistyczny obraz, mimo że bardzo prostymi środkami osiągnięty. Jeśli Was ciekawi turniura i w ogóle to, w jaki sposób eksponowanie pośladków w kulturze ma znaczenie albo podkreślanie ich, to bardzo mocno polecam, odsyłam do książki Heather Radke.

która nazywa się Tyłki. Historia ciała od zaplecza. Ta książka się ukazała w 2024 roku nakładem Wydawnictwa Poznańskiego, a przełożyła ją Martyna Zachorska, znana jako pani od feminatywów, więc tutaj takie małe polecenie. Co jeszcze? Chciałabym wspomnieć też o tym, że Turniura to jeden cytat i taka w ogóle wiktoriańska sylwetka, natomiast w tym, co już pokazał Jonathan Anderson są też takie linie z lat dwudziestych, taka sylwetka, która płynie, w którą kobieta jest otulona i uwaga, co ciekawe, mini, krótkie sukienki, krótkie bluzki, które nawiązują do... linii żakietu Diora, na przykład z tego słynnego modelu VAR, ale kończą się takim rozwijanym bukietem, taką wstążką, taką kokardą, która pełni rolę spódnicy i z kolei ta kokarda nawiązuje do tego, co pojawiło się na wybiegu

wśród mężczyzn, czyli do fularów, takich wiązanych pod szyją apaszek czy fragmentów materiału, które tworzą właśnie taki rodzaj pięknie udrapowanej fałdy, fałd, które tworzą taki rodzaj właśnie wykończenia dekoltu. Więc to jest ciekawe, że przeniósł jakby to myślenie na kobiecą sylwetkę na jej część, powiedziałabym, wokoło miednicy. Cóż, słuchajcie, więc jak widzicie, bardzo polecam, żeby śledzić Jonathana Andersona i zobaczyć, co on wymyśli, jaki to będzie wrzesień, czy to będzie jego wrzesień, ale też pamiętajmy o innych... ciekawych pokazach, Paolo Piccoli w Balenciadze, to może być też bardzo ciekawe. Na pewno, jeśli coś będzie interesującego kulturowo, to będę Wam to wszystko referować.