PIEKŁO JEST TU #192. Wszystko dla przyjaciela

Bo jeśli w jego opinii były one niemodne, nieładne lub bezużyteczne, to Rafał albo rzucał to w kąt, albo oddawał temu, kto mu to ofiarował. Z boku, według innych znajomych Emila, którzy jednak nie kolegowali się tak blisko z Rafałem, siedemnastolatek był wycofany i nieśmiały. Nie sprawiał wrażenia osoby, która byłaby w stanie kogoś skrzywdzić albo komuś się przeciwstawić. Zbyszek, który był na równi z Rafałem najlepszym kumplem Emila, zauważał, że chłopcy spędzali ze sobą dużo czasu. Zwłaszcza w ostatnim czasie. Ale nie miał tego za złe swojemu przyjacielowi. To znaczy czuł lekką zazdrość, ale rozumiał, że Emil miał prawo zadawać się też z innymi.

15 marca 2001 roku Emil zdecydował, że to ten dzień. Skontaktował się telefonicznie z Rafałem i poprosił przyjaciela, by do niego przyszedł. Powiedział mu, że lepsza okazja długo się nie trafi. Rafał był już od kilku dni poinformowany, że w każdej chwili ten telefon może się zdarzyć. Nie był więc zaskoczony, a można nawet powiedzieć, że był gotowy. W domu była wówczas Maria. Jej córka miała niebawem się pojawić. Prawdopodobnie ojciec też miał wtedy przebywać w Dresdenku. Ten dzień okazał się jednak nie być tak wielką okazją, na jaką Emil miał nadzieję, bo ojciec niespodziewanie znowu musiał wyjechać.