PIEKŁO JEST TU #192. Wszystko dla przyjaciela

I jak powiedziałam, najbardziej charakterystycznym elementem w wyglądzie nastolatka był jego uśmiech. To on przyciągał najwięcej uwagi, bo nie dość, że dodawał mu uroku, to także odejmował tej powagi, którą Emil tak usilnie starał się zachować, stylizując się na dojrzalszego niż jego rówieśnicy. Lubił też perfumy. Przyjemny zapach był dla niego częścią codziennej prezencji, dodatkiem do wizerunku chłopaka, który cenił sobie porządek i wygląd zewnętrzny. Nie da się więc ukryć, że miał on powodzenie u dziewczyn. Jego serce jednak od pół roku należało do młodszej o kilka lat, piętnastoletniej Litki. Zakochał się w niej bez pamięci.

Zresztą Litka była jego pierwszą taką poważną miłością i jednocześnie też pierwszą dziewczyną. I to właśnie z nią chciał spędzać jak najwięcej czasu. Jeśli przy kimkolwiek Emil mógł być naprawdę sobą, to był sobą właśnie przy niej. To ona znała jego wszystkie myśli, nawet te krępujące. To jej mówił, co chciałby w życiu osiągnąć. I nie krył, że najważniejsze dla niego było luksusowe życie. I Lidze chciał trochę tego luksusu zapewnić, na tyle na ile był w stanie, więc często robił jej drobne prezenty. Dziewczyna ze skrępowaniem przyjmowała upominki, jednak próbowała Emilowi powiedzieć, że liczy się dla niej jego obecność, a nie dobra materialne, które się z nią wiążą.