Mentionsy Mentionsy
PRZEtłumacze
PRZEtłumacze

Pan Doable – językowa rozrywka? Yes, please.

15.04.2025 ·54 min 17 s

Rozmowa z Jakubem Skorupskim, właścicielem szkoły językowej, trenerem języka angielskiego, podcasterem. Znanym z Instagrama jak Pan Doable. Jak usprawnić komunikację w języku obcym? Co zrobić z idiomami, których uczono nas w szkole? Dlaczego tak często mylimy akcent z wymową?Pan Doable: https://www.instagram.com/pan_doable/Podcast" Lyryki": https://open.spotify.com/show/2uMaFvWNfJIAzKXCY4d0te

Podcast napędza Biuro Tłumaczeń Dune'a. Przetłumaczę. Podcast o tłumaczach, tłumaczeniach, językach i komunikacji. Cześć, tu Kacper Wawrzak, a to kolejny odcinek podcastu Przetłumacze. Moim gościem jest Jakub Skorupski, trener języka angielskiego, podcaster, edukator, znany z Instagrama jako Pan Doable. Jak używać idiomów w potocznej komunikacji? Czy te, których nauczyliśmy się w szkole, przydadzą nam się do czegokolwiek? Czego uczą nas teksty piosenek? Posłuchajcie.

Tak sobie to lubię mówić. Kiedy nie prowadzę zajęć albo warsztatów? Staram się pokazywać tę fajniejszą stronę języka angielskiego w social mediach jako takie moje influencerskie alter ego, czyli Pan Doable, aczkolwiek influencerem nie jestem i nawet nie do końca wiem, co musiałbym zrobić. Znaczy nie uważam się za takiego. Nie wiem, co musiałbym zrobić, żeby nim zostać, żeby móc tak o sobie mówić. A nazwa Pan Doable dlatego, że prowadzę też szkołę języków obcych, która się nazywa Doable i tam razem z taką bardzo niewielką, ale bardzo, bardzo doświadczoną grupą trenerów języków obcych, nie tylko angielskiego, pomagamy. I cieszę się, że mogę z nimi pracować, bo oni dokładnie tak jak ja wierzą w to samo, jeżeli chodzi o naukę języka obcego.

Co to znaczy, jak to robić, z czym to jeść i dlaczego szkoła nas skrzywdziła. A w myśl zasady, że jak nie masz na nic czasu, to dodaj sobie jeszcze jedno zadanie. Od zeszłego roku prowadzę razem z przyjacielem podcast Lyryki. Mój przyjaciel jest muzykologiem. Pozdrawiam Jacka. I tutaj będzie surprise. Rozmawiamy o słownictwie w języku angielskim. Tylko, że w piosenkach. Także taki wstęp o sobie. Na pewno spytam cię, Kubo, o ten podcast także. Ale na wstępie, wielkie dzięki, że znalazłeś chwilę na rozmowę. Bardzo się cieszę na tę rozmowę, bo to kolejna rozmowa z kimś, kto swoją pasję zmienił w zawód. Zajmujesz się językiem na serio. Powiedz, skąd ty to wszystko wiesz?

Po pierwsze, A po drugie, jak ta rzecz, czyli języki i zainteresowanie tymi językami przerodziła się w pasję? Czyli nie wiem, co było najpierw. Może tak to spróbujmy ująć? Pewnie. Na początek też dziękuję bardzo za zaproszenie. Jest mi bardzo miło i mam nadzieję, że nie przyniosę wstydu. I twoi słuchacze będą mieli jakąś wartość z tego odcinka również. Wstyd będziemy wycinać, spokojnie. Okej, no i to jest piękne w podcastingu. Pasja mówisz. Wiesz co, źle to zabrzmi, ale powiem tak szczerze. Język angielski nigdy nie był moją pasją. To nie jest tak, że ja kochałem język angielski czy w ogóle języki obce od zawsze. Ja bardzo lubiłem tłumaczyć rzeczy. Ja lubię gadać. O, może tak. Moją pasją jest gadanie. Ja sobie lubię pogadać. To jest na pewno.

Ale lubię gadać tak, żeby zrozumieć drugą stronę. I chyba tutaj raczej pasją drugą powiedziałbym, choć strasznie górnolotnie teraz jak sam siebie słyszę w głowie brzmi, jest człowiek. Ale tak, no fakt jest taki. Angielski po prostu był tym, co mi w szkole wychodziło najlepiej. Z języków optych byłem zawsze mocniejszy, z języka polskiego byłem niezły. Przedmioty ścisłe to w ogóle nie mówmy o tym. No i jak bardzo, bardzo wiele osób w takiej sytuacji jak ja po prostu poszedłem na anglistykę po maturze. Nie mając pojęcia do końca, co ja chcę w życiu robić, tam po drodze jeszcze miałem pomysły, jeszcze była romanistyka, bo też francuski znam, slawistyka i afrykanistyka, wszystko jakieś filologie, prawda, ale ostatecznie stwierdziłem, dobra, niech to będzie anglistyka, bo potem jest najwięcej opcji. Natomiast absolutnie nie było żadnego planu, że ja będę nauczycielem, choć udzielałem korepetycji z języka angielskiego już w klasie maturalnej chyba, albo nawet wcześniej może, więc gdzieś tam to uczenie się działo.

No i tak, przy czym różnica między mną a wieloma innymi studentami była taka, że ja wiedziałem, że idąc na anglistykę to nie jest tak, że będziesz się dalej uczyć języka obcego, tylko idziesz tam się uczyć o języku, ewentualnie o kulturze, literaturze, historii, ale nie języka obcego, dlatego tak wiele osób. Po pierwszym semestrze właściwie odpada z tych studiów, bo po prostu uświadamiają sobie, że to chyba jednak nie dla mnie, ja nie chciałem tych wszystkich rzeczy. No i tak to się potem naturalnie toczyło, że po studiach jeszcze po drodze była amerykanistka, też na UW, Ośrodek Studiów Amerykańskich. I żeby się utrzymać, żeby móc się wyprowadzić z rodzinnego domu, zacząłem uczyć w szkołach językowych, a potem utworzyłem własną i jestem tu, gdzie jestem. Nudna trochę historia, wiem, ale tak było. Nie ma tutaj żadnego przełomowego momentu, niestety.

Powiedz, jak to było? To był bardzo długi proces, bo firma nazywała się pierwotnie inaczej. To było moje imię, nazwisko i Language Solutions, bo jak zakładałem firmę 100 lat temu, to wtedy wszyscy mówili, no nazwij sobie, daj sobie Solutions w nazwie. Solutions to zawsze dobry pomysł. Pewnie coś o tym wiesz. Mogły być też Services na przykład. Albo Services. Właśnie, to była jedna z dwóch opcji. No i w skrócie to wychodziło JSLS. I tak też szkoła zaczęła funkcjonować. Najpierw jako Jakub Skorupski Language Solutions, potem jako JSLS, ale dość szybko razem ze wspólniczką stwierdziliśmy, że To chyba jednak marketingowo onośne nie jest, że trzeba by tutaj jakiś rebranding zrobić. No i kiedy zaczęliśmy się otwierać na większą liczbę klientów, zaczęliśmy troszeczkę poszerzać nasze, szukać nowych klientów, no to stwierdziliśmy, dobra, to wymyślmy coś.

I to było jedno, długie lato myślenia. Bo z jednej strony nie jest trudno wymyślić nazwy dla firmy, która uczy języków. Wystarczy, że weźmiesz jakieś fajnie brzmiące, nośne marketingowo słowo. To spoko. Ale chcieliśmy, żeby jednak to miało jakiś związek z naszymi wartościami i z tym, w co wierzymy, jeżeli chodzi o uczenie. No i wyszło, że ja naprawdę mocno wierzę, że wszystko jest doable. Wszystko jest, będzie brzydkie słowo, uwaga, rabialne. Nie lubię tego słowa, ale że wszystko da się zrobić, jeżeli chodzi o naukę języka. To nie musi być zrobione tak, jak tobie się wydaje na początku, że będzie. Że tak będę mówił właśnie, jak sobie wymarzyłem, że będę mówił. Ale na pewno jesteś w stanie się dogadać, jesteś w stanie się skomunikować, więc od jednego pomysłu do drugiego w końcu wyszło, że Doable, a poza tym to jest troszeczkę też takie pozdro dla kumatych, bo...

No i słowa z końcówką, przymiotniki z końcówką "-able", jak pewnie zdajesz sobie sprawę, są w większości przypadków przez Polaków źle wymawiane. Wszystkie słynne komfortable i tak dalej, to jest zawsze problem. Więc ja już słyszałem, no dominują dwie wymowy nazwy mojej szkoły. Żadna nie jest poprawna. Jedna to jest Double, druga to jest oczywiście Doable. I to mnie boli strasznie, ale też wykorzystuję to zawsze jako taki przyczynek do nauczenia czegoś nowego kogoś. Więc fajnie to wychodzi. Jest to zawsze taki conversation starter. Początek, nie? Początek rozmowy. Jaki był początek twojej bytności w internecie? Czy ty wcześniej, zanim jako Pan Doable wrzuciłeś pierwszą rolkę, pokazywałeś swoją twarz?

No i padł pomysł, a właściwie decyzja od razu, że trzeba w takim razie pokazać gębę. Ja używam, przepraszam za słowo, ryja często, ale tak prześmiewczo, że no dobrze, to teraz będę świecił ryjem. I tak robię. Czy to było trudne? Na początku na pewno. Na początku też nie pomagało to, że miałem bardzo duże problemy techniczne. Jakiś wiesz, mikrofon nie taki. Z jednej strony fajnie zacząć szybko i bez myślenia za bardzo o tym, w jakiej to jest jakości. Ale szybko się zorientowałem, że im ta jakość jest lepsza, tym też to się przyjemniej ogląda czy słucha. Dlatego szybko zainwestowałem w jakieś tam rozwiązania typu lepsza kamera, lepszy mikrofon i to ma większy sens. To nadal nie jest perfekcyjne absolutnie, ale to też nie o to chodzi.

Czy tak jest? Wiesz co, nie wiem. Chyba nie. Sprawa numer jeden, nie jestem w tym sam. Mam wspólniczkę, która jest... Mimo, że nie należy do grupy osób pięknie nazywanych dzisiaj grupą Gen Z, nie jest to to pokolenie, to rozumie pokolenie młodsze niż ja i... Lepiej umie w internet, mówiąc krótko. Więc ona robi taką pierwszą selekcję też zawsze pod tytułem nie, to w ogóle nie ma sensu, to nie. Mamy też podobne poczucie humoru, a staramy się, żeby te materiały były dosyć humorystyczne w większości przypadków, więc też łatwo nam przychodzi wymyślanie tego, co będzie, mówiąc brzydko, żarło, a co nie. Ale to często jest takie hit or miss, że coś zrobi dużo wyświetleń, a coś zrobi bardzo mało wyświetleń, mimo że nam się wydawało, że to jest naprawdę przydatne i potrzebne i wartościowe i też zabawne.

Więc... Można by przyjąć, że ten mój kanał na Instagramie czy w ogóle w social mediach to jest taka próba wyjścia do ludzi z takim prawdziwym, codziennym angielskim. Również z wyrażeniami idiomatycznymi, utartymi, takimi fixed expressions, chociaż nie tylko. Albo z drugiej strony jest to uczenie przydatnej, ja to mówię często, takiej faktycznej gramatyki, czyli gramatyki, która jest, która się faktycznie pojawia. Jeszcze z jednej strony odkłamywanie rzeczy. W sensie tłumaczenie ludziom, że na przykład język biznesowy angielski to nie jest wcale język formalny, tak jak nas uczyli jeszcze w tych latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych, że tutaj musisz napisać takiego pięknego, okrągłego maila, że wszystkim kapcie spadną. Po pierwsze, żaden prezes nie siedzi w kapciach w firmie.

Znaczy, nie wiem, ale nie ma mu co spaść. To raz. A dwa, ten język jest naprawdę codzienny. Naprawdę taki, wiesz, realny, tak jak ludzie mówią, tylko troszeczkę podszyty właśnie takim biznesowym sznytem, powiedzmy, czy ma taki wydźwięk. I tyle. Więc ten kanał to jest... W pewnym sensie taka manifestacja, trochę znowu górnolotnie brzmi, ale taka manifestacja tego w co ja wierzę, jakaś część, jakiś wycinek tego w co ja wierzę, jeżeli chodzi o uczenie języka obcego. Co powinno być uczone, a co nie i jak to robić. Też humor jest tutaj ważny, żeby to było w miarę zabawnie, bo wtedy się łatwiej zapamiętuje po prostu. Powiedz więcej o tym, co powinno i dlaczego akurat tak uważasz. Przypominam sobie moją wcale nie tak jakoś szczególnie świeżą, ale ostatnią rozmowę z native speakerem.

Czy to była rozmowa pełna, mówię o jego stronie, tego dialogu. Czy on użył jakiegoś idiomu na poziomie, że tak się wyrażę, twojego kanału? To są wszystko bardzo rzeczywiście użyteczne i fajne Zwroty, ale czy one naprawdę są w użyciu i wszystkie pod tym kątem weryfikujesz? Super, że to powiedziałeś, bo mamy do czynienia z dwiema różnymi rzeczami. Nie wiem, jaki jest twój język angielski, ale zakładam, że skoro rozmawiałeś z native pickerem, to jest wystarczająco dobry, żeby się z nim skomunikować. Komunikatywny, tak? Zostańmy tutaj, tak. Super, fajnie. No i teraz tak. Pamiętaj, że rozmowa to jest przynajmniej, to są dwie osoby, więc Będziesz rozmawiał z kimś, nawet jeżeli on jest native speakerem, kto słyszy, prawdopodobnie słyszy, że ty nie jesteś native speakerem języka angielskiego.

Więc on z automatu, całkowicie podświadomie, nieświadomie będzie ten swój język dostosowywał do potrzeb tej rozmowy. To nie tak, że będzie myślał, o teraz rozmawiam z kacperem, który nie ma dobrego angielskiego, więc ja muszę mówić, jakbym mówił do, nie wiem, dziecka. Absolutnie nie. W lewo. Tak. Glazura, taki stary żart był, glazura, nie terrakota. Przepraszam, lata 90. mi się przypomniały. No, więc to się dzieje automatycznie. Z kim byś nie rozmawiał, czy będziesz na wakacjach i będziesz rozmawiał z inną osobą, która nie jest również native speakerem języka angielskiego, będziecie rozmawiali w danym kontekście, na przykład w hotelu w Grecji, poprosisz o czyste ręczniki, to i ty, i ta osoba, z którą rozmawiasz, znacie kontekst, wiecie, o co tutaj chodzi. Więc rzeczywiście jest tak, że tego typu rozmowy, również z native speakerem,

Wcale nie muszą tych wyrażeń, których ja uczę na kanale Pan Doable, używać i pewnie nie będą. Z drugiej strony natomiast, codziennie praktycznie słyszę od moich kursantów takie stwierdzenia, że kurczę, próbowałem oglądać film, ale wiesz co, jak oglądam film bez napisów, to ja naprawdę nic nie rozumiem. Oni takiego słownictwa używają, takich wyrażeń, a nie wiem o co tam chodzi. No bo jeżeli oglądasz coś, gdzie bohaterami są tylko native speakerzy, no to oni będą mówić już tak, jak my rozmawiamy ze sobą po polsku, prawda? Więc tutaj dobrze byłoby wiedzieć te rzeczy, znać je. I mi nie chodzi o to, żeby ktoś poznał wszystkie te wrażenia, ale na pewno byłeś w takim miejscu i na pewno nieraz... Poczułeś to, czy to był język angielski, czy jakikolwiek inny język, który znasz albo którego się uczysz, że jak wyłapałeś w filmie, w serialu, na YouTubie, w jakimś odcinku coś, co kiedyś gdzieś ktoś ci wytłumaczył albo czegoś sam się nauczyłeś, to miałeś takie, o kurczę, ja wiem, co to znaczy.

Dobra. Czy często się do ciebie odzywają z takim feedbackiem, czy komentują twoje materiały, nie wiem, dzielą się sytuacjami z życia wziętymi, kiedy faktycznie a zrozumieli coś, tak jak mówisz, wyłapali w serialu jakiś zwrot, który wcześniej wydawał się jakiś po prostu dziwaczny, albo dobra, zobaczmy o co w ogóle, albo z kontekstu dało się zrozumieć o co biega. Lub faktycznie udało im się skomunikować z kimś. Nie dzieje się to jakoś bardzo często. To też chyba nie jest aż tak duży kanał. Wiesz, ja nie mam setek tysięcy subskrybentów, nie? To jest mały kanał, bądź co bądź. Tam jest kilka tysięcy osób, które regularnie oglądają moje treści. Może kiedyś będzie więcej, ale pewnie musiałbym regularnie postować. Natomiast rzeczywiście zdarza się, że wracają. Często pod tymi filmikami, gdzie pokazuję takie rzeczy, gdzie ktoś sobie pomyśli, kurcze, jak to?

Wiesz, taka kategoria na zasadzie, co? Serio? Mam taką w głowie kategorię filmów. To rzeczywiście ludzie komentują i mówią, o faktycznie, nie wiedziałem. I to są fajne momenty, to są te chwile, kiedy sobie myślę, kurczę, czyli znowu zmieniłem komuś coś na lepsze i okej, i do przodu. Na przykład tak było, pamiętam, z takim, jednym z pierwszych filmów, które wrzuciłem, kiepskiej jakości strasznie to było, ale broniła się treść ewidentnie. To był film o tym, jak powiedzieć po angielsku kilkanaście albo kilkadziesiąt. I wiesz, tak naprawdę nie do końca jest takie słowo w ogóle w języku angielskim, kilkanaście, kilkadziesiąt. I ludzie mieli... To też są fajne takie nośne filmiki, bo one mają takiego hooka na początku. Na zasadzie, hej, a ty wiesz jak powiedzieć kilkanaście po angielsku? I to już masz widza wtedy, jeżeli trafiłeś w coś. To nie jest też tak łatwo wybrać taki content.

Ja pracuję tylko z dorosłymi, ale jeżeli chodzi o grono słuchaczy, to też okazuje się, że mam mniejszych uczniów. To mnie bardzo buduje, bo one faktycznie między sobą robią wymianę. Bo wiesz, mam takie filmy czasami, gdzie jest jakiś dialog, że tam jedna osoba z drugą rozmawia. I one to uwielbiają, także bardzo je pozdrawiam i jestem im bardzo wdzięczny. Słuchaj, no lubisz sobie dokładać na talerzyk kolejnych zajęć, więc kto wie, może niedługo faktycznie zajmiesz się jeszcze nauczaniem dzieciaków. Wydaje mi się, że spokojnie, na moje oko byś się nadawał, ale a propos dokładania sobie właśnie obowiązków, w pewnym momencie życia stwierdziłeś, że chcesz jeszcze zostać podcasterem i chcesz w ten sposób się aktywizować i pokazać w sieci.

Opowiedz proszę. O waszym podcaście, jak on powstawał, czy zamysł od razu był wyklarowany, to jest bardzo ciekawe. Zamysł nie był wyklarowany w ogóle, on się pojawił nagle, natomiast gdzieś we mnie kiełkowała od wczesnych lat, wydaje mi się nastoletnich albo wcześniej, szkolnych właściwie, taka myśl, że z jednej strony, nie wiem, może powiedz mi, czy podzielasz moje obserwacje, ale z jednej strony nauczyciele języka angielskiego niezwykle lubili puszczać nam piosenki w szkole. Na zajęciach, nie? Ta piosenka to zawsze był taki element, na który niektórzy czekali, niektórzy nie, ale to było. Bardzo często. Podręczniki tak były zresztą budowane. Tak, to były piosenki z podręczników. O tych piosenkach mówisz, prawda? Tak, tak. Niektórzy nauczyciele, jak mieli więcej polotu, to też przynosili jakieś tam... Ja pamiętam, że w jakiejś szkole nauczycielka przyniosła ten utwór Where is the Love?

Tam Black Eyed Peas i Justin Timberlake tam były takie... Nieważne. Długi tekst, bardzo rapowany w połowie, więc zupełnie to było bez sensu. Nikt nic nie zrozumiał, ale pamiętam to. I to był taki element, który istniał. Z drugiej strony słyszałem naprawdę całe moje uczniowskie życie od nauczycieli, żeby się tego angielskiego nie uczyć z piosenek. Bo jak się będziesz uczyć z piosenek, to się źle nauczysz. Bo tam nie ma gramatyki poprawnej, to będziesz same błędy potem miał i będziesz tak mówił. No i gdzie jest prawda? O co chodzi? Jak to? I to we mnie gdzieś tam z tyłu głowy było. I pamiętam, teraz jest Fast Forward to 2023 chyba.

Jechałem autem i w radiu leciała piosenka Why Don't You Get a Job zespołu The Offspring. I... pamiętam, że słuchałem tego i sobie myślę, kurczę, jaki to jest fajny tekst do nauki języka, kurczę, muszę chyba na jakiejś lekcji z kimś puścić, to tam jest tyle fajnych słów, takich codziennych, takich wyrażeń, takich wiesz, których znowu, takich, które spotkałem na moim profilu na przykład, nie? Na przykład, keep somebody at bay, czyli jakby tak trzymać kogoś, wiesz, żeby uspokoić i żeby się ktoś nie wychylał, nie rzucał, prawda? A propos przewijania czasu, bo ty mówisz o 2023. Gdzie usłyszałeś to w radiu. Ja pamiętam, kiedy płyta Americana wyszła. Żyłem już wtedy, byłem na świecie i słuchałem tej płyty namiętnie. Kasety jeszcze wtedy.

I pamiętam tę piosenkę, nie miałem bladego pojęcia o czym to jest, ale starsza siostra mojego kumpla robiła wtedy studia, nie pamiętam czy anglistyczne, w jedną czy w drugą stronę, czy chodziło o naukę języka, czy też właśnie z takim zacięciem kulturowym, ale pamiętam, że Ten kolega przez tę siostrę przyniósł kilka takich właśnie insiderskich spojrzeń na ten tekst. Wiesz o czym to jest w ogóle? Że on tam robi sobie tatuaż i że zamiast trzydzieści jeden, czy zamiast trzynaście ma trzydzieści jeden. Jak tam jest w tekście? Coś takiego. A to mówisz o Pretty Fly, for a white guy, ten drugi kawałek. Ale tak, tak. Nie, nie, bardzo dobrze, bo to jest drugi największy hit z tej płyty. I rzeczywiście tak, on sobie robi tatuaż. Instead of thirteen, but they gave thirty one, czy coś takiego. Tak, tak, tak. Dokładnie o to chodzi. I masz te smaczki nie tylko językowe, masz też smaczki kulturowe. Jest tego mnóstwo i piosenki, może mniej niż filmy, ale jak najbardziej są też odzwierciedleniem tej rzeczywistości, w której żyjemy.

Więc dlaczego z tego nie korzystać? Dlaczego z tego nie czerpać? No i pamiętam, że pomyślałem o tym i zadzwoniłem do Jacka, czyli do tego przyjaciela, z którym prowadzę ten podcast. Jacek jest muzykologiem, jest muzykiem. On o sobie mówi, że jest muzykiem amatorem. Według mnie jest muzykiem. Każdy, kto na czymś umie grać jest dla mnie muzykiem. Ty jesteś dla mnie muzykiem, bo grasz na gitarze. Więc jesteś muzykiem i koniec. Dodał jeszcze, że jesteś artystą pewnie. Ale wiem, że artyści nie lubią, żeby o nich mówić, że są artystami, więc powstrzymam się. W każdym razie artysta to już jest level taki, wiesz, wysoko. Dobra, to zostawmy to, niech inni ocenią. W każdym razie, zadzwoniłem do Jacka i mówię do niego, ty wiesz co, pamiętasz ten kawałek? No i tam sobie pogadaliśmy i powiedziałem mu, wiesz co, mam taki pomysł, a może byśmy coś zrobili, weź zróbmy podcast.

I to był absolutny żart, jak tak powiedziałem. Tylko, że reakcja Jacka była taka, że dobra. I to nie było takie dobra, na zasadzie spoko, pośmiejmy się, tylko to było takie dobra, podoba mi się ten pomysł, robimy to. No i chwila nam zajęło, chyba mieliśmy parę miesięcy jeszcze przerwy, nie myślenia o tym zupełnie, bo to był jakiś tam czas, kiedy czymś byliśmy mocno zajęci, a potem znowu się dzwoniliśmy, stwierdziliśmy, co to jest z tym podcastem. No dobra, no to robimy i potem już poszło bardzo, bardzo szybko. I teraz rzeczywiście jest tak, że podcast Lyryki, aha, Lyryki, to może wyjaśnię od słowa lyrics, czyli słowa piosenki. Dlatego Lyryki, panowie Lyryki. Ten podcast od tamtej pory co tydzień regularnie z krótką przerwą między pierwszym i drugim sezonem wychodzi i zajmujemy to kupę czasu.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.