ZALEJE SIĘ

Nie, jednak człowieka ciągnie do tego hipsteryzmu, słuchajcie, no do vintage'u chciałbym, bo ja szykuję, słuchajcie, o czym zresztą niedługo wam powiem, nowego Dzika. Miałem Dzika różowego, teraz szykuję Dzika, słuchajcie, niebieskiego. No pewnie za dwa miesiące będzie jakaś premiera, gdzieś w Polsce, nie wiem, może Szczecin, może w Teatrze Polskim u Opatowicza. O, widzę wiewiórkę. Z orzeszkiem. Albo nie, właściwie to nie jest orzeszek. No to jest przecież tak zwany... Dąbowy. Oczywiście, że będzie osoba jakiegoś tutaj wzięła. Słuchajcie, i chcę wam powiedzieć jedną rzecz, że szykuję. No i szykuję tego niebieskiego dzika, ale różowego też jeszcze będę grał. I on będzie niebieski, więc szukam jakichś niebieskich spodni. Trudno je znaleźć, więc chyba w ogóle będę szył niebieskie spodnie, bo one muszą być takie pantalonowane, duże, takie trochę pantalony, lata pięćdziesiąte.

O Jezu, nie, w ogóle też nie powinienem tak, bo kochani, bo to jest takie, że są tak jakby już troszkę, że coś mu się po prostu tam, że chce, bo teraz coś jakby brzydko to, że teraz nagle kochani, no przecież wiadomo, że może tak, że drodzy, najmilsi, dobrze. Moi drodzy, więc tak, słuchajcie, w październiku gram, że ja i wystąpię z Dzikiem. Będzie Dzik, ale stary, kto panu to zrobił, parę razy go jeszcze zagram i w ogóle go czasami będę grał, różowego Dzika, więc kto by bardzo chciał, na przykład w Bydgoszczy to 4 października w Teatrze Adria występuję, potem następnego dnia Czwarty, dziesiąty to jest niedziela, potem następnego dnia w poniedziałek gram w Kinie Apollo.