Zdrowe relacje

Dzień dobry, Agnieszka Stachurska, witam w moim podcaście, a w moim studiu gości dzisiaj psychoterapeutka Sandra Panuś. Witam serdecznie. Z którą, dodam, porozmawiamy sobie dzisiaj o dosyć trudnym temacie, czyli o relacjach międzyludzkich, ale głównie tych w parach. Mam wrażenie, że dzisiaj bardzo dużo mówi się o tych relacjach, natomiast jeszcze więcej osób czuje się w tych relacjach samotnymi. Dlaczego tak się dzieje? No właśnie, tutaj jest bardzo ważne pytanie. Z mojej perspektywy gabinetowej też, ale kocham czytać książki, czytać jakieś różne badania. Wychodzi na to, że my chcemy być w relacjach, ale trochę mamy wizję taką iluzji, że te relacje się tworzy same.

A gdyby ta stabilizacja była na nas samych, a to by była noga taka obok, to wtedy mogę się chwiać. Raz mogę być na tej osobie, raz na sobie, a czasami na też innych osobach. Więc bardzo ważne są te dwie nogi stabilizacji. Wcześniej wspomniałaś o przekraczaniu granic. Powiedz, skąd my mamy wiedzieć, gdzie te granice w nas właściwie są? Znowu Agnieszko, idziemy do tego kawałka, że najpierw musimy sprawdzić. Często przy stawianiu granic pojawia się poczucie winy i wtedy ludzie się wycofują, bo pojawia się jakiś dyskomfort. A to jest normalna reakcja, jeśli zawsze zgadzałam się na to, żeby pójść z partnerem, partnerką do danej restauracji i pewnego dnia, w sobotę powiem, dzisiaj chcę czegoś innego i patrz na mnie,

Ale mówisz o dojrzałej jednostce. No, ja wierzę w to mocno, że my idziemy w tym kierunku, Agnieszko. No, pewnie my idziemy w tym kierunku, natomiast obawiam się, że to nie jest takie proste, żeby taką dojrzałą jednostkę w relacjach znaleźć, bo to myślę, że to trzeba szukać. Niestety sama się bardzo rzadko... Szukaj mnie, jak to było, kogiel mogiel, nie? No tak, ale... Wiesz, ja może ze złej perspektywy trochę patrzę, bo nasze społeczeństwo oceniam przez pryzmat komentarzy, które się pojawiają u nas pod artykułami różnego rodzaju. No i niestety mam dosyć kiepskie zdanie o dojrzałości emocjonalnej Polaków, bo do tego mogę się odnosić.

A nawet te, które świetnie odnajdują się w tych rolach. W ciężkich rolach, bo ja naprawdę podziwiam każdą kobietę, która zajmuje się domem, bo jest to bardzo niewdzięczna rola, a bardzo ciężka. Ale one też chcą czegoś więcej, też chcą być dostrzegane po prostu. Mam wrażenie, że w ogóle ta samotność rodzi się właśnie z tego, jak zaczynając, wracając do początku, że my jesteśmy niewidziani. Że zobacz, jak męczą nas rozmowy, gdy spotykasz się z drugą osobą i ona nie pyta, hej, Agnieszko, co u ciebie? I daje ci przestrzeń, że ty możesz powiedzieć, tylko ty mówisz coś o sobie, a ona, ale ty, a wiesz co, u mnie? I od razu, i tak, serio? Ty mnie w ogóle widzisz?