Robert Bernatowicz: Dlaczego nie powinniśmy bać się śmierci?

No dobrze, to ustaliłem sobie taki gryplan na życie. Plan operacyjny. Najpierw przekonaj ich do tego, że mają duszę. UFO, tam te wszystkie rzeczy zostaw na później. Potem, że jest wędrówka duża, jest reinkarnacja. Potem o tej boskiej naszej naturze, tak? Czyli jadę takim planem, powiedzmy, jazdy obowiązkowej mojej, tak? I zanim do tego przejdziemy właśnie, o czym teraz wspominałeś, to ja bym jeszcze chciała się ciebie na początku zapytać, kim jest Robert Bernatowicz, poza kamerami? Kim jest? Powiedz nam. Kim jestem, tak?

Byłbym hipokrytą, gdybym mówił, że ja się źle czułem. Czułem się wspaniale, poznawałem cudownych ludzi, poznawałem zespoły rockowe, wszyscy moi koledzy, bo to było takie życie, ale za długo to trwało. Gdyby to trwało dwa lata, trzy, no ale na miłość boską nie tyle czasu. Ale w pewnym sensie też cię to ukształtowało. Na pewno, na pewno nie, ale byłbym dalej, byłbym dzisiaj dalej. Miałbym już pięć książek, a nie jedną. Ale jesteś w dobrym miejscu i napisałeś książkę. Nie jedna osoba marzy, żeby napisać książkę, a twoja książka dosyć, że jest poczytna, ciekawa, to jest twoja. Myślę, że tą książkę, ty mówisz książkę, ja z Marią Matusiak, a nie pozdrawiam bardzo, Ja bym powiedział, że zrobiłem bardzo dużo tymi podcastami.

Dlatego, że poruszyłem takie masy ludzi ogromne, tak ogromne, że żadna książka, nic po prostu. Ja jestem w tej chwili naprawdę tak rozpoznawalny przez te podcasty właśnie. Mimo, że się bronię, wiesz, że się bronię, światekiem jesteś, żeby mnie zaprosić, to trzeba po prostu Matko Boska, tak? Potwierdzam. Przez jakąś golgotę po prostu, bo ja już nie mogę. Ile tych podcastów, wiesz, nie wiedziałem, że w Polsce jest tyle podcastów po prostu. Wszyscy zakładają podcasty i wszyscy chcą teraz o duchowości. Ale chcą Ciebie słuchać i to jest Twoje takie duże osiągnięcie. I to jest moim zdaniem duże osiągnięcie. Dlatego, że książka to oczywiście super, świetna, ale to, że chcą mnie słuchać, że ja na przykład na kanałach, na kanale żurnalisty chociażby, który zaprosił tam 800 gości, chyba

Polecają moje rozmowy, bo widocznie to uspokaja tych ludzi, no na miłość boską, co ma ich uspokoić, no. I oni bardzo często porzucają wiarę, No bo mówią co? Jedno życie, to dlaczego? No dlaczego nas to spotkało? Inni mają normalne dzieci, nic się nie dzieje, żadnych wypadków, żadnych chorób, tak? W tym sensie normalne, no bo wiadomo, że tutaj to słowo nie jest najlepsze, tylko mają zwyczajne życie, tak jak my byśmy chcieli mieć, a nagle nam się pojawia to i pytają dlaczego, tak? Kościół nie przynosi im odpowiedzi dlaczego, mówi wielka tajemnica cierpienia, a ja im przynoszę tą odpowiedź, tak? I na tym polega moja mała przewaga nad Kościołem, ale nie będę tutaj Kościoła atakował, Niech robi swoje. Oni robią swoje, ja robię swoje i idziemy dwoma równoległymi drogami.

Staram się, jak mogę, robię wszystko. Zobaczę, tak, robię dużo. Na miłość boską. Robię dużo. Mogę jeszcze jedną historię? Ale ja też tych historii nie znam. Dla mnie to też jest niespodzianka. W ogóle te historie, te komentarze zebrał dla mnie mój kolega Marek z Fundacji, który przekopiował je i dał mi w prezencie, żebym miał paliwo na te wywiady. Bo ja mówię, słuchaj, te wywiady są dla ludzi ważne, więc choć jakieś kilka konkretnych historii. Także nie znam tych historii. Posłuchajcie, ty i państwo też. Ja będę czytał. Mój pięcioletni synek na spacerze zabrał nas w miejsce, gdzie nigdy nie był i to była łąka, a za nią lasek. Patrzy się w niebo, rozgląda i po chwili ja już tu kiedyś byłem, latałem samolotem i skakałem z tego samolotu na spadochronie. No co ja mówię, Franisiu, ale jak to, na to mama mówi tak, kiedyś byłem panem i miałem brodę, kiedy zanim się urodziłem, wiesz mamo, przekazał nam to miejsce, opisał bardzo dobrze z mężem, zamarliśmy wtedy, tak.