Robert Bernatowicz: Dlaczego nie powinniśmy bać się śmierci?

I to jest ciekawe. I myślę, że też porozmawiamy o śmierci, chociaż wiem, że nie lubisz tego słowa. Znaczy nie, bo śmierć nie istnieje oczywiście. Porozmawiamy o tym, co ja nazywam przejściem przez drzwi do innego naszego etapu życia. Bardzo mi miło, że tak tutaj mówisz takie miłe rzeczy. Oczywiście, wiesz, tak się zastanowiłem, kiedy powiedziałaś człowiek sukcesu. Ja jestem chyba człowiekiem sukcesu w moim rozumieniu dlatego, że ja ustaliłem przynajmniej odpowiedzi na te pytania, na które szukałem. Po co jest życie? Dosyć ważne pytanie. Interesowała mnie ta kwestia. Od samego dziecka pamiętam, że się zastanawiałem. Nie widziałem po prostu sprawiedliwości. Myślałem, są ludzie piękni, atrakcyjni, bogaci, a inni się rodzą i są chorzy i umierają w wieku trzech, czterech lat.

Jak to jest, co to, o co tu chodzi Bogu, tak? Jednych ustawia na tej całej bieżni w wspaniałych strojach sportowych, prawda, biegniemy, tutaj korki, tam jakieś, a drugich wkłada w jakieś po prostu upiorne kombinezony nurków głębinowych, wiesz, Przy butach mają ołowiane takie, ten i biegnij, biegnij na sto metrów, nie? No jak mam biec, jak ja mam tam jakąś straszną chorobę, tak? I za chwilę będę umierał, jak mam biec? O co by chodziło Bogu, prawda? To jest absurd. Więc zajęło mi to troszeczkę czasu. Znalazłeś odpowiedź? Oczywiście, że znalazłem. Przecież widzisz, jestem spokojnym, szczęśliwym człowiekiem. Tak wszyscy kiedyś będą, jak ja. Jestem spokojny, bo jest to odpowiedź tak prosta, tak piękna, dająca taką nam siłę, taką bym powiedział, nadzieję, że to wszystko ma sens, bo ma sens.

Każda rzecz ma sens. Nawet ta bardzo przykra, która nas spotyka, są to rzeczy, które dane są nam przez Wszechświat Boga potężną siłę, abyśmy się mogli doskonalić. Ja jestem osobą logiczną. Jestem psycholożką. Jestem też mocno empiryczna. I ty bardzo rezonujesz ze mną, dlatego że mówisz o pozytywnych emocjach. A ja kiedyś taki przedmiot wykładałam na uczelni wyższej. Skończyłam SWPS w Warszawie. Właśnie spokój. Mówisz o nadziei. Mówisz o miłości. Mówisz o radości. Robert Bernatowicz- W prostych rzeczach. O czymś bardzo ważnym, o sensie życia, a sens życia wpływa na nasz dobrostan i sukces, o którym wcześniej przed rozmową tutaj na żywo rozmawialiśmy. Sukces, osiągnięcia to jest bardzo ważne w naszym życiu.

Ja mówiłem tam, że stanowisko siedem i nagle cisza, to pan to prowadzi, Jezus Maria, to pan... Wiesz, takie były fajne sytuacje, tak. Ja jestem normalnym człowiekiem, bez jakichś nadzwyczajnych właściwości. Nie mam jakichś cudownych mocy tam. Nie jestem jasnowidzem, choć mam takie momenty dziwne, kiedy udało mi się na przykład z Braunem przewidzieć jego historię z okiem. Rzeczywiście, jak Boga kocham, tak było. Zobaczyłem jego bez oka, a jeszcze on wtedy miał Grzegorz Braun. Jeszcze wtedy nic nie miał z okiem, a ja to po prostu zobaczyłem mu to oko, że będzie miał. Mam dowód w postaci maili. Czyli masz dar jasnowidzenia, czy nie masz? Ja mówię, że nie mam.

To był incydent jasnowidzenia. Jestem człowiekiem, który stara się chodzić bardzo mocno po ziemi. Jestem poszukiwaczem Świętego Grala, czyli tej odpowiedzi na pytanie dotyczące, po co jest nasze życie, bo to jest ten Święty Gral. I jestem Człowiekiem, który ma swoją przygodę, bardzo niezwykłą. Uważam, że mam wyjątkową jakąś tutaj daną przez bogami i wszechświat okazję zobaczenia prawdy o życiu. Nie każdy ma tak ciekawe życie, jak ja jestem tego świadomy, więc tutaj dziękuję Bogu za to życie codziennie. No i jestem człowiekiem szczęśliwym, tak, oczywiście jestem szczęśliwy, choć wiadomo, że jest trudno, że są momenty bardzo ciężkie, jak każdy, tak, ale jestem człowiekiem szczęśliwym.

Z galerii Brama, który mówi, że potrzebuje jednego młodego chłopaka do noszenia obrazów. O, a może ty się nadasz? Do mnie się zwraca. Ja mówię, no chętnie, mogę nosić. I do niego poszedłem, do galerii Brama, gdzie poznałem mojego serdecznego kolegę i przyjaciela przez wiele lat, Stefana. I gdyby nie to wejście i nie poznanie Stefana, moje życie by wyglądało zupełnie inaczej. Całkowicie, ponieważ on zmienił moje życie Wywróćcie mnie do góry nogami. Co więcej, ukradł mi 10 lat. Jak Boga kocham, ukradł mi 10 lat. Ja się nad tym... Dlaczego mnie ukradł te 10 lat? Dlatego, że on był bardzo znanym człowiekiem. Wielka osobowość, wiesz, świetny język angielski, erudycja, wiedza. Imponował mi potwornie. Był starszy ode mnie o 9 lat.

Po co to jest? Ja po prostu, gdyby są ludzie, których to nie interesuje, ja wiem, że nie interesuje ich cel życia, tak? Ale cel jest ważny w życiu. Ale cel jest bardzo ważny. Ja mam zawsze takie poczucie, że moim zadaniem, jeżeli można w ogóle mówić o jakimś zadaniu, to jest trafienie do tych ludzi, którzy się nie interesują ezoteryką, duchowością, tylko właśnie interesują się bardzo takimi przyziemnymi rzeczami. A ja właśnie przez to, że Bóg mnie wyposażył w jakieś tam instrumenty, mam do nich trafić. Ostatnio miałem taką sytuację, że moi znajomi mieli kłopoty z kołem, bo złapali na powietrze. No i tam im pomagałem, przyjechałem samochodem i pan przyjechał z takiej firmy wulkanizacyjnej, która wymienia lotne, taka brygada.

Doktor Michael Newton powiedziała, że W rozmowie z pacjentami zauważyła, że do tych bardzo ciężkich żyć są kolejki. Dlaczego? Dlatego, że to życie z cierpieniem niesamowicie cię przyspiesza. Czyli takie życie rymcim cimcim, takie spokojne, wiesz, że budujesz domek, ono jest fajne, ono cię wzbogaci, ale to życie, kiedy ty masz ciężką chorobę, bardzo cierpisz, Żegnasz się, rozstajesz, jest takim skokiem jak po prostu, to jest no niestety intuicja nas tutaj zawodzi, bo my mówimy udane życie to jest życie nie wiem znanego aktora, jakiegoś bogatej pani. Oni też cierpią, to jest przekłamanie. Też cierpią, oczywiście, ale wiesz, wiesz, że takie cierpienie, cierpienie jest. Każdy z nas ma trudności w życiu.

Matka mówi, Boże dziecko, co ty opowiadasz, w ogóle nie umrzesz. Umrę, umrę, umrę, bo ja tu przyszedłem do ciebie na chwilę, na chwilę, tylko na chwilę, nie będę tutaj. Oliwierek nie będzie długo, będzie króciutko, ale potem się spotkamy, ja na ciebie zaczekam, tam coś. Ona mówi, że wydaje im się, że robią wszystko, żeby go ochronić. Nie wychodzi nigdzie z domu. I ona idzie z nim ulicą, trzyma go za rękę i nagle mówi, że on się jej wyrywa. I ona nie jest w stanie iść, tak jakby jakaś niewidzialna siła ją trzymała. On wpada pod samochód. Jest uderzenie samochodu. Ona widzi samochód, który jedzie w kierunku jej małego synka, że siedzi facet i siedzi kobieta obok.

Ty działasz, Kościół działa, ale z perspektywy... Nie przeszkadzamy sobie, ja ich nie atakuję, ja ich szanuję za to, co oni robią. Ktoś musi robić ostatnie namaszczenie, ktoś musi tych ludzi żegnać, ktoś musi pocieszać. Robią dobrą robotę, ja też robię dobrą robotę. Ale wiara jest nam potrzebna, to bez wiary nie pójdziemy dalej, ale z perspektywy psychotraumatologii człowiek potrzebuje wiary. Ja nie mówię wiara, uważam, że wiara jest błędem, ja mówię wiedza. Ale poczekaj. Ja mówię wiedza, nie ma żadnej wiary. Dobrze, ale też mówiłeś, wiara w Boga. Wiedza o Bogu. Wiara w dobre życie? Wiedza w dobre życie? A sens cierpienia? Wiedza w sens cierpienia, czy wiara? Wiedza o sensie cierpienia, tak trzeba mówić, nie żadna wiara. Ja słowo wierzę, staram się wyrugować z mojego słownika.

Nie ma żadnej wiary. Wiesz, wierzyć to ja mogę, że nasza drużyna zdobędzie następne mistrzostwo świata w piłce nożnej. Dzisiaj Polki mają najniższą samoocenę i nie wierzą w siebie. Czyli co, nie mają wiedzy o sobie? No nie, ale wiesz, wiara w siebie to jest troszeczkę co innego niż wiara w Boga. Ale to też jest wiara, bo to jest słowo. Wiara, słowo, tutaj wiesz, słowo ma różne swoje znaczenia. Wiara w siebie oznacza jednak co innego. Pewność siebie, to, że nam się uda. Natomiast wiara w to, że my w momencie, kiedy będziemy mieli ciężkie doświadczenie związane z opuszczaniem tego naszego ziemskiego łez spadowu. I to, że żyjemy dalej, że jest ten świat, do którego przechodzimy, to ja stawiam taką tezę, że jest to wiedza, a nie żadna wiara, ponieważ się opieram na ten materiał zgromadzony.

informacji, do takiej wiedzy i naprawdę bardzo mocno ją w głowie wertuje. Kiedy to było? Pół roku temu zadzwoniła rodzina. Historia jeden jak jeden, tak jak ty. Też wypadek, przewrócony samochód. Ja to wiesz, pamiętam obrazami. Pojawia się facet, który po prostu ten samochód przewraca i śni się matce, mówiąc, że jej syn ma wypadek, ale on od wszystko zadba. Śni jej się jej ojciec nieżyjący. A ten chłopak, który jest pod tym samochodem widzi postać mężczyzny z brodą, który ten samochód przewraca i go wydostaje. Potem opisuje, patrzy na zdjęcie dziadka, mówi to był on. Wiesz, ja mam taką historię, tak. Ja mówię, no mój Boże, nie wiem, nie wiem, nie wiem, co ja mam zrobić tym ludziom, żeby, jak mam tych ludzi przekonać do tego, że to jest prawdą.