Robert Bernatowicz: Dlaczego nie powinniśmy bać się śmierci?

Tylko ja nie będę tutaj mówił, nie będę zdradzał szczegółów, prawda. Na pewno mam pewne rzeczy, które zostawili mi różni ludzie. Bo wiesz, że nasze życie jest takie, że my spotykamy kogoś i ktoś nam zostawia pamiątkę w postaci czegoś. Ja na przykład bardzo mnie zmienił Andrzej Wojciechowski, twórca Radia Zet, który przywołał mnie do Radia, zresztą dlatego, że on mnie nauczył rzeczy, których nie wiem, czy to się podoba. On był taki, że jak był jakiś Idiota, to on nazywał go idiotą. I to mi dał, i to mi dał. Ja mówię, no słuchajcie, ja mówię o Głąby, bo ja mam pamiątkę po Andrzeju Wojciechowskim, który mówił, jeżeli Głąbisko przychodzi, to go nazywaj Głąbem. Oto tu wielka duchowość, zamiast... Wiesz o co chodzi, tak?

To na pewno mam pandrzeju Wojciechowski. Ale to się trochę kłóci, no bo jeśli sam mówisz, że czynisz dobro, a kogoś, no można powiedzieć, krytykujesz. No to właśnie, bo ja nie jestem mnichem, ja nie jestem mnichem, nie chodzę po... Rozumiesz, nie medytuję tam coś, tak? Jestem... Tylko pamiętaj, że ja właśnie przez to, że ja idę po... Po betonie tak naprawdę, tak? Czy nie pozbawiam siebie tych, powiedzmy, Jezus też opieprzył, słuchaj, pamiętaj, handlujących w świątyni, tak? Więc mam tutaj wymówkę, spokojnie, i też ich podejrzewam potraktował tak, jak się powinno ich potraktować. No więc, a ja po prostu nie trafiałbym do takich mas ludzi, jak trafiam, gdybym był taką, wiesz, Wielce uduchowioną, mantrującą postacią, która tam tylko, tylko od miłości.

Nie no, mówię o różnych rzeczach. Jest w internecie sporo takich zawodników, ale oni nie mają takiej siły przebicia jak ja. Czegoś im brakuje. Powiedziałeś na początku, jestem normalnym człowiekiem, szczęśliwą osobą. Absolutnie tak. Która ma różne plusy i minusy, jak wszyscy. Natomiast nie mam żadnych nadzwyczajnych cech w sobie. Przez lata pracowałeś w mediach, to już wspominałeś, Radio Z i inne programy telewizyjne. Czy był jakiś taki jeden konkretny moment, Gdzie twoje życie się zmieniło, odwróciło? Mówiłeś o Andrzeju, tak? Andrzeju Wójciechowskim. Ale to wiesz, takich momentów było kilka. Ale takich, że wiesz, że poczułeś, że mogę coś innego robić, coś co mnie kręci, coś co mnie fascynuje.

Ja byłem reporterem nadającym takie, my to nazywaliśmy minutówki, które trwały minutę, tak, czyli nadawałem relacje tam z Sejmu, nadawałem relacje z wypadków, tam z takich różnych rzeczy. I przejmujący moment pamiętam, kiedy Andrzej Wojciechowski Wpadłem na taki dziwny pomysł, nieszczęśliwy moim zdaniem, że na przystankach w Warszawie umieścił głośniki, gdzie szło radio na przystankach dla ludzi, którzy czekali na autobus czy tam na tramwaj. Dlaczego nieszczęśliwy? Dlatego, że się to kojarzyło z czasami okupacji, że były po prostu szczekaczki tamte. Ale dobra, zrobił to i ja słuchaj, pamiętam taki moment, kiedy ja nagrałem relację jeszcze w radiu, w studiu o pożarze w Stoczni Gdańskiej, gdzie spłonęły, był zespół i pamiętasz, nie wiem czy pamiętasz, doszło do pożaru, gdzie dużo ludzi zginęło, młodych bardzo.