Wiersze Anne Carson ze zbioru "Dekreacja" [Poetycki piątek]

Wydaje się dorównywać Bogom, mężczyzna, który naprzeciw ciebie siedzi i chłonie z bliska urzeczone, słodkie twoje słowa. Słuchając śmiechu, co budzi pragnienie. I moje serce w piersi dziś spłoszył, bo ledwie spojrzę na ciebie, nie umiem dobyć głosu. Język się łamie, delikatny ogień pod skórą moje ciało nagle przebiega, w oczach mrok. Nic nie widzę, w moich uszach szum, pot mnie oblewa, dreszcz przejmuję całą, jestem bardziej zielona od trawy i sama sobie bliską śmierci wtedy już się wydaję. Na wszystko się można odważyć, bo i biednego No i tutaj ten fragment się urywa, bo jak wiadomo dostęp do tekstów z Safony mamy właśnie we fragmentach.

Spinacze w porcelanowej misce. Resztki gumki znaczą biurko. Mówi z tęsknotą o śmierci. Zaczynam układać spinacze inaczej. Za oknem śnieg pada w prostych liniach. Mojej matce, miłości mojego życia, opowiadam, co zjadłam na drugie śniadanie. Linie teraz spadają szybciej. Los zawiesił na końcach ciężary, żeby nas pospieszyć. Chcę jej powiedzieć. Tak objawia się litość Boża. Ona nie będzie mnie zatrzymywać, mówi. Ona nie będzie nabijać mi rachunku. Cuda prześlizgują się obok nas, Spinacze ułożone w linie po wsze czasy. Boże zmiłuj się, jak długo potrwa to piekło, powiedziało dziecko starając się być miłe. Nasza fortuna.

Jako pewien element pewnego rodzaju miłości, czy pewnego układu miłosnego tutaj się przewija, no ale mamy te zieleń na początku właśnie i jeszcze wiele razy być może jeszcze się na nią natkniemy. Opera, tak. Tak, bo zgadzałam się znowu o fragmencie Safony, żeby przejść do opery w jakiś sposób odnoszącej się do tego właśnie fragmentu z Safony. Osoby, bo tu jest mowa o pewnym układzie miłosnym z zazdrością w roli głównej. W ten sposób odnosi się to, także w ten sposób odnosi się to do tego fragmentu XXXI Safony. To przeczytam Państwu opis osoby. Hephaistos, kulawy bóg kuźni mąż Afrodyty. Afrodyta, bogini miłości, żona Hephaistosa.

Ares, bóg wojny, kochanek Afrodyty. Wulkaniczny chór. Siedem kobiet robotów stworzonych przez Hephaistosa do pomocy w kuźni. Streszczenie. Hephaistos, zazdrosny o swoją żonę Afrodytę, która wzięła Aresa na kochanka, snuje ponure myśli. Jako że jest bogiem kuźni, panem ognia, sztuki, rzemiosła, erupcji wulkanicznych i majsterkowania, udaje się do swojego warsztatu, gdzie tworzy pułapkę z łańcuchów wykutych z lawy, tak cienkich, że niemal niewidocznych dla oka. Z pomocą swoich robotów zastawia pułapkę wokół łoża, jego własnego łoża, w którym Ares i Afrodyta lubią splatać się w miłosnym uścisku. Hephaistos chowa się. Ares i Afrodyta wchodzą do łoża. Całują się i tak dalej.