Duchy szeleszczące niby stara mapa [Poetycki piątek z Noblem]

W dialogu z poprzednimi tekstami, no bo już choćby sam fakt, że jakiś tekst zostaje podzielony na wersy, to już jest nawiązanie do tego faktu, że istnieje coś takiego jak tradycja poetycka w ogóle, czyli że dzielimy teksty na wersy w jakiś tam sposób, choćby na takim bardzo oczywistym poziomie. Czy jeżeli oglądamy film, to mamy jakieś takie oczekiwanie, że fabuła będzie miała strukturę typu początek, środek i koniec. No to tutaj wracamy do Arystotelesa na takim zupełnie fundamentalnym poziomie. W przypadku Carson te nawiązania są oczywiście dużo bardziej ewidentne, dużo głębsze i wybite jakby na pierwszy plan. Czyli ona pisze o życiu, Uważam, że pisze przede wszystkim o miłości. Eros jest w ogóle bogiem patronem całego tego pisarstwa i myślenia, bo związki pomiędzy intelektem i erosem to jest też bardzo ważny temat.

Koszulka podarta była tu i tam. Bóg kocha lolę czerwonymi literami. Dobrze, że nie zauważyła, co jest na plecach, pomyślał i zarzuciwszy kurtkę, wsunął aparat do kieszeni. – O której będziesz w domu? – powiedziała. – Niezbyt późno – odpowiedział. Przypełniło go czyste i nieznośne pragnienie, by zniknąć. – Gerion, co ci się tak podoba w tym chłopaku, w tym Heraklesie? Możesz mi powiedzieć? – Czy mogę ci powiedzieć? – pomyślał Gerion. Tysiące rzeczy, których nie mógł powiedzieć, przemknęły mu przez głowę. – Herakles zna się na sztuce, fajnie nam się rozmawia. Patrzyła obok niego chowając niezapalonego papierosa do kieszeni na piersi. Jak wygląda oddalenie? To proste i bezpośrednie pytanie.