Erasmusowe Must-know

Znajomi wszyscy się odwracają, już myślą, boże, będzie bójka, co ona mu zrobiła? Okej, już się rozdzielają na dwa obozy, okej, obóz Julita, tutaj będzie drugi team. Dobra, już teraz będą rzucać i jakieś cheerleaderki się pojawią, wiecie o co chodzi, nie? Więc to jest pierwsza z sytuacji. Ogólnie okazało się, że kolega tracąc równowagę, walcząc o swoje życie... Cóż, stałam pośrodku tej walki i wiecie, czasami muszą być ofiary. Czasami muszą być ofiary ku większemu dobru. Druga historia dotyczy mojego trzeciego roku studiów, podczas gdy mieszkałam w akademiku. I żeby Wam przybliżyć nieco sytuację, każdy miał swój własny pokój, niektórzy mieli swoją własną kuchnię, ale ja byłam w pokoju, gdzie własnej kuchni nie miałam, więc dzieliłam kuchnię z innymi osobami.

On, tak, Jezu, to było takie męczące, o mój Boże, Jezu, a jestem zmęczony i nie wiem, czego on ode mnie oczekiwał, naprawdę nie wiem, w każdym razie powiedziałam, aha, okej, pa i wyszłam. Druga sytuacja, już totalnie creeperska, słuchajcie, ja nie wiem, jak ja po tej sytuacji osobiście przyznam szczerze, że ja zaczęłam się trochę bać, bo to było serio już mega creepy. Była taka sytuacja, gdzie wychodziłam z pokoju i żeby wyjść z budynku, ja chyba chciałam iść do pralni i żeby dojść do pralni mogłam albo od razu po wyjściu z pokoju skręcić w lewo i pójść schodami w dół i później przez parter przejść na drugi koniec budynku, bo na parterze na drugim końcu budynku była pralnia, albo mogłam przejść górą I na samym końcu dopiero zejść w dół do pralni. No i zazwyczaj szłam górą, bo tam drzwi były pootwierane, było po prostu łatwiej, ale nagle wychodzę i widzę tego typa, który wraca z kuchni, otwiera swoje drzwi i widzi mnie.

I ja w tamtym momencie chyba zamykałam swoje drzwi na klucz, więc obserwowałam go kątem oka. I wiecie, co on zrobił? On wszedł jakby do swojego pokoju i kurwa uchylił drzwi I wystawił dosłownie tak, nie wiem, zostawił taki 10, nie wiem, 10 centymetrów, 5 i widziałam tylko jego oczy między tymi drzwiami a tą framugą, które się we mnie wpatrywały. I ja mówię, Boże, o co chodzi? A żeby przejść jakby górą, tą łatwiejszą drogą do tej pralni, Musiałabym minąć jego pokój. Ja mówię, Jezu, a co, jak to jest jakiś creep, jak on mnie zaraz z tego pokoju jakby, nie wiem, wciągnie. Więc udawałam, że go nie widzę i poszłam po prostu, zeszłam w dół i poszłam dołem. I później ja się bałam przechodzić koło jego drzwi.

Mój związek się nie rozpadł. I ja nie myślałam nawet przez chwilę o tym, że mój związek będzie mógł się rozpaść. Bo po pierwsze to nie było moje pierwsze takie doświadczenie, to nie była nasza pierwsza rozłąka, bo tak jak wspominałam, po maturze wyjechałam na Na wakacje, na trzy miesiące do Włoch, do pracy. Chłopak miał mnie tam... Boże, ja mówię chłopak, a przecież wy już go znacie. Radek, bardzo dobrze go znacie, bo odcinek z nim okazał się bardzo lubiany. Tak więc Radek, wasz ukochany Radek, miał mnie wtedy odwiedzić, ale okazało się to niemożliwe, bo mieszkałam na takiej pipidówie. Mieszkałam w takiej wsi, która nazywała się Baia Domitia, około półtorej czy dwie godziny od Neapolu. Ja nie miałam samochodu, nie miałbym kto go przywieźć z lotniska, było to po prostu mało możliwe i mega nieopłacalne, więc finalnie do mnie nie przyjechał, mimo że miałam tam słaby internet, więc przetrwaliśmy to.

Boże, mówię tak dużo, bo mam tyle informacji tutaj, a już mówię pewnie z prawie godzinę, więc lecę dalej. Jeśli obawiacie się tego, czy poznacie jakichś ludzi, to powiem Wam ja, introwertyczka, pamiętacie? Nieintrowertyczna introwertyczka. Tak nie jest. Poznacie ludzi. Szczególnie jeśli Wasza szkoła, do której będziecie jechać, będzie miała fajne, zorganizowane atrakcje. Bo nie wiem, mówię, nie mam doświadczenia, nie wiem jak to jest w innych szkołach, ale u nas była grupa tak zwanych student buddies i oni mi dostali budżet, iluś tam tysięcy koron. Na cały rok na studentów zagranicznych. I oni się nami zajmowali i oni organizowali dla nas różne atrakcje.