Erasmusowe Must-know

Cześć, z tej strony Julita. Witam Was w trzynastym i mam nadzieję nie pechowym odcinku Nocnych Rozkmin. I na początku, wiecie co, chciałabym Wam opowiedzieć dwie historie. Pierwsza historia, wyobraźcie sobie, że jest mocna zima, pełno śniegu na ziemi, śnieg pada, piękne śnieżynki spadają, każda inna, normalnie, słuchajcie, jak w bajce. No ale jako, że jest śnieg, no to jest i silisko, a szczególnie w miejscach, gdzie są pewnego rodzaju wzniesienia. No i wyobraźcie sobie taką sytuację. Idzie Jurita z grupką znajomych, dużo ludzi, bo miejsce jest zatłoczone i wszyscy próbują przecisnąć się, a żeby to zrobić trzeba wejść na małe, ale jednak, wzniesienie. No i wszyscy idziemy i w pewnym momencie jeden z kolegów traci

Na każdym piętrze była po prostu jedna kuchnia, czyli około mniej więcej 10 osób było w jednej kuchni. Każdy miał swoje stanowisko, no i ja byłam, powiem szczerze, byłam naiwna. Byłam naiwna, bo myślałam, że okej, nie znam tutaj jeszcze za bardzo nikogo, będę miła, otworzę usta, zagadam, a może poznam nowego kolegę, do którego będę mogła otworzyć buzię, gdy będę gotować obiad. Tak jak wspomniałam, byłam naiwna, bo owy kolega, cóż, chyba miał co do mnie nieco inne plany. Nie dawał mi spokoju, powiem prosto, nie dawał mi spokoju. Wiecie, czasami macie taki dzień, gdzie chcecie po prostu zająć się sobą, macie wszystko gdzieś, chcecie po prostu nałożyć słuchawki i posłuchać podcastu, audiobooka.

Wiecie, mind your own business i tyle. No i ja tak też często takie dni miałam. Szłam sobie do kuchni, nakładałam słuchawki, chciałam sobie ugotować obiad, później go w spokoju zjeść i elo. No ale on nie dawał spokoju. On był bardzo wytrwały. On cały czas do mnie zagadywał. Były momenty, gdy ja szłam po prostu do kuchni, żeby, nie wiem, wyrzucić jakiegoś śmiecia, a on stał i zaczynał do mnie gadać. A ja, że... No dobra, to trochę moja wina, bo powinnam po prostu go zignorować albo powiedzieć... Ello i depa, ale ja gadałam. Mimo, że cały czas pokazywałam, że no, że chcę wyjść, że już chcę coś tam, no ale jednak gadałam, nie? Ale w pewnym momencie już miałam tego dość, bo każde wyjście do kuchni, przed każdym wyjściem do kuchni się po prostu stresowałam, czy on tam będzie na mnie koczował, bo zaczęły pojawiać się takie sytuacje. Moi znajomi zaczęli mi donosić, że on wychodząc ze swojego pokoju zawsze zaglądał do kuchni i patrzył akurat na moje stanowisko i jak mnie nie było, to po prostu wychodził.

Dla mnie to było dość creepy. Potrafił o godzinie 20.30 zapukać do moich drzwi i zapytać, czy chce wyjść na spacer. Niby brzmi to ok, ale słuchajcie, wiecie jak to jest. Czasami ktoś jest po prostu miły i to czuć, że on jest po prostu miły. Przecież ja się tam kolegowałam z wieloma chłopakami i od żadnego z nich nie czułam jakiegoś takiego dziwnego vibe'u, ale od niego czułam taki vibe takiego creepa. Normalnie czułam się niekomfortowo w jego towarzystwie. I mówię, nie, dobra, trzeba to podsumować, trzeba to skończyć. I wyłożyłam kawę na ławę, bo on oczywiście zaczął mnie pytać. Najpierw mówię delikatnie, delikatnie. I zapytał mnie, czy lubię taco. No każdy lubi taco, no dobra, no lubię taco. A on mówi, a może chciałabyś, żebyśmy razem zrobili sobie taco? A ja tak, Jezu, mówię, no jestem pewna, że inne osoby z kuchni też chętnie się do tego przyłączą.

Raz, stałam sobie w kuchni, nie? Tam sobie coś gotuję i nagle słyszę, jak otwierają się drzwi. Ja się nie odwracam, no bo kurde, no do tej kuchni dużo ludzi wchodziło, ktoś tam coś wyrzucił do śmieci, coś, no wiecie, no to była dzielona kuchnia, nie było nic dziwnego w tym, że drzwi się otwierają, więc dalej zajmuję się sobą. No i nagle słyszę takie coś. Jezu, mówię, o co chodzi? Mówię, no dobra, odwrócę się, może tutaj ktoś na zawał schodzi. Odwracam się, a tam kto? O, mój osobisty stalker. Mówię, kurde, o co chodzi, nie? Mówię, dobra, będę ignorować, będę ignorować. On nadal... Ja mówię, ja pierdziele, o co tu chodzi, no dobra, no nie mogłam już tego ignorować, zbliżył się do mnie, stoi tuż obok mnie z takim dziwnym uśmiechem na ustach, ja mówię do niego, co, biegałeś?

On, tak, Jezu, to było takie męczące, o mój Boże, Jezu, a jestem zmęczony i nie wiem, czego on ode mnie oczekiwał, naprawdę nie wiem, w każdym razie powiedziałam, aha, okej, pa i wyszłam. Druga sytuacja, już totalnie creeperska, słuchajcie, ja nie wiem, jak ja po tej sytuacji osobiście przyznam szczerze, że ja zaczęłam się trochę bać, bo to było serio już mega creepy. Była taka sytuacja, gdzie wychodziłam z pokoju i żeby wyjść z budynku, ja chyba chciałam iść do pralni i żeby dojść do pralni mogłam albo od razu po wyjściu z pokoju skręcić w lewo i pójść schodami w dół i później przez parter przejść na drugi koniec budynku, bo na parterze na drugim końcu budynku była pralnia, albo mogłam przejść górą I na samym końcu dopiero zejść w dół do pralni. No i zazwyczaj szłam górą, bo tam drzwi były pootwierane, było po prostu łatwiej, ale nagle wychodzę i widzę tego typa, który wraca z kuchni, otwiera swoje drzwi i widzi mnie.

I ja w tamtym momencie chyba zamykałam swoje drzwi na klucz, więc obserwowałam go kątem oka. I wiecie, co on zrobił? On wszedł jakby do swojego pokoju i kurwa uchylił drzwi I wystawił dosłownie tak, nie wiem, zostawił taki 10, nie wiem, 10 centymetrów, 5 i widziałam tylko jego oczy między tymi drzwiami a tą framugą, które się we mnie wpatrywały. I ja mówię, Boże, o co chodzi? A żeby przejść jakby górą, tą łatwiejszą drogą do tej pralni, Musiałabym minąć jego pokój. Ja mówię, Jezu, a co, jak to jest jakiś creep, jak on mnie zaraz z tego pokoju jakby, nie wiem, wciągnie. Więc udawałam, że go nie widzę i poszłam po prostu, zeszłam w dół i poszłam dołem. I później ja się bałam przechodzić koło jego drzwi.

I Jezu, słuchajcie, tyle było tych sytuacji, to było strasznie creeperskie. A wiecie, co łączy te dwie historie, które przed chwilą wam opowiedziałam? Obie wydarzyły się na Erasmusie. I o tym, po tym przydługim wstępie, ale musiałam się podzielić tymi historiami, bo pierwsza jest dość zabawna, druga też trochę zabawna, ale jednocześnie trochę creepy, a raczej bardzo creepy, bo słuchajcie, ten vibe był po prostu, w jego oczach ja widziałam takie, coś dziwnego. On nawet po powrocie do Polski, mimo że ja go zablokowałam na Instagramie, to w sensie nie zablokowałam, ale ja mam prywatnego Instagrama, poza tym, którego wy, Nocne Rozkminy, którego znacie, mam też prywatnego Instagrama, No i on, mimo że za każdym razem ciągle odrzucałam jego zaproszenie, to on i tak cały czas to zaproszenie wysyłał.

I nawet po moim powrocie do Polski, dostawałam od niego zaproszenie, żeby mógł mnie obserwować na Instagramie, tak więc... Wow. Tak więc dziś opowiem Wam o Erasmusie, ale nie będę już opowiadać za bardzo żadnych historii, bo nie chcę, żeby to było przydługie. Chciałabym zrobić tutaj taki Erasmusowy must-know, taki poradnik, wszystko zebrane w jednym miejscu, co wydaje mi się istotne podczas wyjazdu na Erasmusa, bo sama wyjeżdżając miałam masę pytań i niestety nie miałam za bardzo kogo o to zapytać, więc nauczyłam się wszystkiego W praktyce na własnych błędach i na żywca, a oczywiście było to fajne doświadczenie, ale wiem, że niektórzy, dla niektórych to może być blokujące i jednak wolałyby mieć chociaż kilka słów, jakieś wsparcia czy kilka jakichś rad usłyszeć od kogoś, kto już to przeszedł.

Więc zacznę od najbardziej podstawowych rzeczy, a mianowicie o wyborze państwa i szkoły. Więc moim skromnym zdaniem i chciałabym tutaj podkreślić, że wszystko co ja tutaj będę mówić jest na podstawie Moich doświadczeń i na podstawie mojej opinii. I opinie i doświadczenia innych osób, które wyjechały na Erasmusa mogą się jak najbardziej różnić, bo mogą być w innych krajach, w innych szkołach i mogą być po prostu innymi ludźmi. Tak więc nie bierzcie tego, co ja mówię za pewnik. To są tylko moje takie luźne przemyślenia, luźne rozkminy i luźne tipy dla Was. Więc jeśli chodzi o wybór państwa lub szkoły, to ja osobiście uważam, że warto wybrać kraj, który nas interesuje. Warto wybrać język, kraj, w którym mówi się w języku, który znamy, chociaż trochę, lub język, którego chcemy się nauczyć.

Wydaje mi się, że to jest bardzo ważne, żeby jednak nie wyjechać do kraju, gdzie okaże się, że będziemy mogli, będziemy musieli żyć o chlebie i wodzie, bo wiecie, Erasmus, oczywiście dałoby radę to zrobić, bo macie dofinansowanie, ale Erasmus ma być pewnego rodzaju przygodą, nie? Chcecie się tam uczyć, chcecie poznawać ludzi, kulturę, nieco się pobawić, Tak więc wydaje mi się, że warto wybrać kraj na miarę naszych możliwości, tak żebyśmy nie musieli tam odliczać każdego grosza, tylko żebyśmy mogli czasami wyjść gdzieś, spotkać się ze znajomymi, pójść czasami może do restauracji albo skorzystać z jakiejś innej atrakcji. Tak więc warto to wszystko wziąć pod uwagę, wydaje mi się, że to jest super ważne podczas wyboru kraju. A jeśli chodzi o wybór szkoły, to słyszałam taką sugestię, ciężko mi powiedzieć, ciężko mi się do tego odnieść, ale stwierdziłam, że się z wami tym podzielę, a mianowicie, żeby wybrać mniejszą szkołę, mniejszy uniwersytet.

I teraz powiem tak, uniwersytet, a to akurat nie był uniwersytet, to była wyższa szkoła, na jakiej ja byłam, faktycznie była mniejszą szkołą, tylko że ja nie mam doświadczeń w większej szkole. Nie wiem, jak by było, gdybym pojechała na Erasmusa i byłabym na przykład na uniwersytecie w Oslo. Nie mam porównania, więc powiem na pewno, że w małej szkole naprawdę podeszli do nas bardzo opiekuńczo. I ja wiedziałam, że jakikolwiek problem by się nie pojawił, jakiegokolwiek pytania bym nie miała, to uzyskałabym pomoc. Nie wiem, czy byłoby tak samo na dużym uniwersytecie w dużej szkole. Tego nie wiem. Dlatego może jeśli kogoś znacie, kto był w większej szkole, warto się dopytać, czy on tam czuł się faktycznie gdzieś tam zaopiekowany, czy może został pozostawiony sam sobie.

Czyli powiedzmy, jeśli szkoła powie, że wysłała jakiś dokument do szkoły, do której macie pojechać na Erasmusa, Zadzwoniłabym tam sama albo napisałam maila i dopytała się się, czy dokument doszedł, czy są odpowiednie dane. Weryfikowałabym to wszystko, żebyście później nie obudzili się z ręką w nocniku, bo ja na przykład miałam taką sytuację, że zbliżał się termin już złożenia aplikacji do tej szkoły w Hamarze w Norwegii, a ja cały czas nie dostałam jakby maila zwrotnego, że moja aplikacja Ze szkoły w Polsce do nich dotarła i kontaktowałam się cały czas z moją szkołą w Polsce. Oni mówili, nie, proszę czekać, proszę czekać, ale termin się zbliżał, zostały dwa tygodnie. W końcu przez ta jakby koordynatorka, która się tym zajmowała, poszła na urlop.

Później przeniosłam się do nowoczesnego, nowego akademika, gdzie miałam własny pokój, własną łazienkę, a kuchnię dzieliłam z pięcioma osobami i za to płaciłam chyba 4500, czy 600, czy 800, ileś koron, no dużo więcej. A dowiedziałam się, że w takiej scenie, w której ja miałam ten pierwszy, stary, brzydki akademik, Moja znajoma wynajmowała z bodajże pięcioma współlokatorkami cały duży dom, w którym byłam też, miałam okazję w nim być i był naprawdę, naprawdę był odpicowany i był naprawdę super. Jedyne zagrożenie jest takie, że wiadomo, że to jest prywatny rynek i to nie jest tak, że uczelnia Wam pomoże i że uczelnia zweryfikuje, czy to na pewno nie jest jakiś fejk, dlatego To jest pewnego rodzaju ryzyko i jeśli macie kogoś ze znajomych, z rodziny na miejscu, kto mógłby Wam sprawdzić tę ofertę, czy ona na pewno jest legitna, to polecałabym to zrobić.

Ale jeśli jedziecie na przykład grupą znajomych, to wydaje mi się, że dużo bardziej opłaca się wynająć wspólnie dom, niż wynajmowanie akademika. No ale taka jest moja opinia i to jest też z doświadczenia w Norwegii, pamiętajcie, więc nie wiem, jak to wygląda w innych krajach. Jeśli chodzi o transport, to ja osobiście bardzo, bardzo polecam, jeśli macie taką możliwość, pojechać samochodem. Ja mam swój samochód i początkowo w ogóle nie brałam tego pod uwagę. Chciałam, tak jak wszyscy, polecieć samolotem, ale w momencie, gdy gdzieś dwa miesiące przed zaczęłam się tak zastanawiać, gdy dostałam już decyzję, że wyjazd się odbędzie, zaczęłam się zastanawiać... Wiecie, tak luźno nad spakowaniem się. Uświadomiłam sobie, że muszę się właściwie spakować na trzy pory roku. Wyjeżdżałam na początku sierpnia, czyli musiałam się spakować na lato, musiałam się spakować na jesień, musiałam spakować się na zimę, bo wracałam w połowie grudnia, a wiadomo, że w Norwegii zima przychodzi nieco wcześniej.

I wtedy uświadomiłam sobie, że nawet dokupując dodatkowy bagaż 15-kilogramowy, ja będę miała ogromny problem ze spakowaniem się. Bo same kurtki zimowe i buty zajmą mi już jedną walizkę i będą ważyć jakieś 15 kilogramów. A co z resztą ubrań? Co z ubraniami, z kosmetykami, z książkami do szkoły, z zeszytami? Wiecie o co chodzi. Ja miałam tam żyć przez pół roku, to nie było takie hop-siup. I oczywiście dałoby radę to zrobić, bo wszyscy Erasmusi inni właśnie tak to zrobili. Ale ja stwierdziłam, że pojadę samochodem. Więc popłynęłam promem z Polski do Szwecji. Czym się super bardzo stresowałam. A następnie przejechałam przez Szwecję i dojechałam do Norwegii samochodem. Więc jeśli macie taką możliwość, to ja naprawdę bardzo to polecam, bo macie pewnego rodzaju wolność w tym miejscu, w którym się znajdujecie.

No bo co? Na zakupy wszyscy musieli chodzić, pieszo, na przykład codziennie lub co drugi dzień, podczas gdy ja robiłam sobie jedne duże zakupy raz w tygodniu, bo robiłam sobie zakupy na cztery wielkie torby i miałam jedzenia na cały tydzień. I to było super wygodne. Więc jeśli macie taką możliwość, to polecam, ale też wszystko w granicach waszych możliwości, bo wiadomo, że trzeba też wziąć pod uwagę ceny paliwa i różnych innych pierdół, na przykład przeglądu samochodu, Bo mi wypadał przegląd samochodu w trakcie wyjazdu do Norwegii, więc musiałam go przybliżyć itd., itd. Ale warto to wziąć pod uwagę, bo wydaje mi się, że dużo osób w ogóle nawet nie myśli o tym jako o opcji, a ja jestem mega zadowolona, że zdecydowałam się na ten wyjazd. I też tak psychicznie po prostu powiem Wam, że gdy... przed wyjazdem jeszcze do Norwegii, ja stresowałam się pojechać samochodem do Gdyni lub do Gdańska.

No do Gdyni jeszcze git, ale do Gdańska, gdzie są trawaje, to ja już mówię, o Pani, ja tego nie zrobię. A teraz, gdy przejechałam prawie całą Skandynawię, wte i wefte, śmieję się z siebie. Jednak takie wrzucenie na głęboką wodę było dobrym doświadczeniem. Ale zwróćcie uwagę, jeśli decydujecie się na jechanie samochodem, na przepisy danego kraju, bo to jest ważne, żebyście nie dostali mandatu za jakąś pierdołę. Szczególnie ja musiałam tu bardzo doszczętnie i dokładnie sprawdzić, bo mandaty w Skandynawii to nie są na moją kieszeń. I bardzo dobrze sprawdziłam, bo na przykład dowiedziałam się, że na przedniej szybie nie można niczego mieć, a ja miałam taki uchwyt na telefon na przedniej szybie i musiałam go przełożyć w inne miejsce, więc warto takie rzeczy na pewno posprawdzać, ale chyba to już wiecie.

Przechodząc do życia i do finansów, chyba wszyscy to wiedzą, ale nie jestem pewna. Pamiętajcie, że dostaniecie dofinansowanie unijne. Wszystko to zależy od roku i od kraju, bo wydaje mi się, że wysokość stypendium zmienia się po prostu rocznie. No i są kraje, które dostają wyższe stypendium, tak jak np. Norwegia czy Szwecja, a są kraje, które dostają niższe stypendium, jak np. Hiszpania czy Portugalia. Ja miałam 550 euro stypendium miesięcznie. Więc dobrze to sobie przeliczyć i wliczyć to sobie, wkalkulować to sobie mniej więcej w momencie, gdy będziecie przeliczać ile pieniędzy miesięcznie będzie wam potrzebne na wyjazd. A jeśli jesteście na uczelni prywatnej,

Ja na przykład dowiedziałam się po miesiącu, że w centrum handlowym, do którego chodziłam robić zakupy, bo tam był też supermarket, na jego tyłach był inny market, który miał przecenione produkty. I byłam w szoku, bo myślałam, że to będą przecenione produkty z datą ważności powiedzmy dwóch dni, a okazywało się, że oczywiście były takie produkty, że miały, nie wiem, datę ważności jeszcze na tydzień, ale były też takie, które miały na przykład datę ważności na dwa lata. Wyobraźcie sobie, że, bo ja w tamtym momencie jeszcze byłam weganką, Jak chciałam sobie kupić lody wegańskie, chyba na przykład z firmy Oatly, to w zwykłym sklepie one kosztowały około 80 koron, czyli to jest około 40 zł, podczas gdy w tym sklepie z datą ważności dwuletnią kosztowały bodajże

Ja polecam osobiście kartę Revolut. Miałam konto założone właśnie w Revolut i tam były lepsze przywalutowania, więc to jest po prostu aplikacja w telefonie. Możecie też sobie zamówić kartę. Ja karty nie zamówiłam, bo dowiedziałam się o tej aplikacji kilka dni przed wyjazdem, więc karta nie zdążyłaby mi dojść. No ale mogłam płacić telefonem, tak więc nie było żadnego problemu. Jedyne co, że nie mogłam wypłacać pieniędzy z bankomatu. No i to działa na takiej zasadzie, że miałam podłączone do tego swoje konto bankowe i przylewałam sobie powiedzmy po 500 zł, jak te pieniądze mi schodziły, przylewałam sobie kolejne, a przywalutowanie było dużo bardziej korzystne, więc też warto doinformować się, sprawdzić tą kartę, może się okazać, że Wam też również się przyda. I już stojąc przy tych bankach, można rozważyć założenie konta walutowego w swoim polskim banku. Ja miałam założone konto walutowe w koronach norweskich i na przykład z tego konta walutowego w koronach norweskich płaciłam czynsz za Actemic.

I sprawdziło się. Dużo osób zastanawia się też nad pracą na Erasmusie. Jak najbardziej jest to możliwe, bo niektórzy się zastanawiają, czy to w ogóle jest... Czy jest jakaś szansa? Czy może to jest zakazane, żeby pracować? Nie jest to zakazane. Nikt Wam niczego tam nie zakaże. Wy możecie robić, co chcecie na tym Erasmusie. Wy jedziecie. Jedyne co musicie to uczęszczać na zajęcia, zdać semestr i tyle. A co? Wy robicie innego? To tak naprawdę nikogo to nie interesuje. To nie jest, wiecie, wycieczka szkolna czy obóz, więc jak najbardziej możecie pracować. I tutaj bym sugerowała napisanie CV w języku kraju. Do którego jedziecie, na pewno wygląda to dużo lepiej, a szczególnie jeśli znacie nieco ten język, to też pokażecie się po prostu z dobrej strony, że nie tylko macie wpisane w CV, że znacie ten i ten język na tym i na tym poziomie, ale też byliście w stanie napisać CV.

Zawsze możecie poprosić kogoś o pomoc. Ja napisałam swoje CV, a następnie podesłałam je mojej wykładowczyni z języka norweskiego, która mi je sprawdziła, więc to bym sugerowała zrobić, tylko możecie się przygotować na to, że Jest szansa na to, że nikt się nie odezwie. Szczególnie jeśli nie mówicie biegle w języku danego kraju. Ja raz zesłałam kilkanaście CV do prac dodatkowych na jakichś stacjach paliw, sklepach, sklepikach i tak dalej, tylko że mój język norweski był komunikatywny, Ale nie był płynny. Plus, ja byłam w Norwegii tylko przez... Tak naprawdę mogłam pracować przez trzy miesiące, bo zaczęłam szukać pracy dwa tygodnie po przyjeździe, a jako że zazwyczaj pracuje się do końca miesiąca, no to mogłam pracować do końca listopada, czyli wyszłoby wrześniu, październik i listopad.

Trzy miesiące. No i ja byłam gotowa na to, że jeśli potencjalny pracodawca będzie miał przed sobą CV osoby, która biegle mówi w języku norweskim i może pracować na czas nieokreślony, A mnie, która mówi komunikatywnie w języku norweskim i może pracować tylko przez trzy miesiące, to że raczej wybierze tą pierwszą grupę, nie? Pierwszą osobę. Byłam na to gotowa, mimo wszystko spróbowałam, pracy nie dostałam, przeznaczyłam ten wolny czas na kurs z norweskiego, taki ekspresowy kurs z norweskiego. Tak więc warto próbować, ale bądźcie gotowi na to, że możecie tej pracy po prostu nie dostać. Jednak jeśli znacie język lepiej i jeśli zostajecie na dłużej, na przykład na cały rok, to wydaje mi się, że jak najbardziej warto próbować, bo będziecie żyć dużo lepiej.

Mój związek się nie rozpadł. I ja nie myślałam nawet przez chwilę o tym, że mój związek będzie mógł się rozpaść. Bo po pierwsze to nie było moje pierwsze takie doświadczenie, to nie była nasza pierwsza rozłąka, bo tak jak wspominałam, po maturze wyjechałam na Na wakacje, na trzy miesiące do Włoch, do pracy. Chłopak miał mnie tam... Boże, ja mówię chłopak, a przecież wy już go znacie. Radek, bardzo dobrze go znacie, bo odcinek z nim okazał się bardzo lubiany. Tak więc Radek, wasz ukochany Radek, miał mnie wtedy odwiedzić, ale okazało się to niemożliwe, bo mieszkałam na takiej pipidówie. Mieszkałam w takiej wsi, która nazywała się Baia Domitia, około półtorej czy dwie godziny od Neapolu. Ja nie miałam samochodu, nie miałbym kto go przywieźć z lotniska, było to po prostu mało możliwe i mega nieopłacalne, więc finalnie do mnie nie przyjechał, mimo że miałam tam słaby internet, więc przetrwaliśmy to.