88. Andy Warhol: Król POP ARTU cz.1

Nie za to, jakim był elokwentnym mężczyzną, tylko za to, że pracował w Nowym Jorku i że z niego przyjeżdżał do Pittsburgha. Widzicie, niewielkie wymagania co do człowieka. Mimo, że wizja Nowego Jorku, jak widać, bardzo go ekscytowała, sam jeszcze wtedy nie myślał o wyjeździe, no bo to wiecie, duże przedsięwzięcie dla kogoś, kto właśnie jest wychowywany pod kloszem. Ale prawda jest taka, że Larry to jest jedyna osoba, którą on wspomina ze swojej przeszłości jako jego inspiracja. I to on opowiedział mu historię, to taka dygresja, o Salwadorze Dalim. Także widzicie, zazwyczaj mówię o bohemce rozpustnego Paryża, o Modylianim, o Pablo Picasso, Łempickiej, a tym razem rysuje nam się obraz bohemy artystycznej Nowego Jorku.

która odkryła Andiego Warhola, a drugim miejscem to było oczywiście Museum of Modern Art, czyli MOMA, w którym pierwszy raz w życiu zobaczył na żywo pracę Picasso, Matisa, czy właśnie Bena Shana, o którym Wam wspominałam przy tym cap-carap-cap techniki odbijanej tych kleksów. Capcarapcap to znaczy kradzież, ale bardzo mi się podoba to sformułowanie. Dygresja kolejna, bo ostatnio wpadli do mnie moi przyjaciele, którzy niedawno byli w Momie i poprosiłam ich o pokazanie zdjęć. Uwielbiam oglądać zdjęcia z podróży, szczególnie z galerii sztuki. I przyznam nieskromnie, że znałam każde jedno dzieło i autora, jakie mi pokazali, a mówię o tym, bo parę lat temu, jak ja odwiedzałam Momę, to nie miałam takiej wiedzy jak teraz, dzięki niewinnej sztuce, więc to nie tak, że tylko Wam zapewniam swego rodzaju art rozrywkę, ja zapewniam sobie mega edukację, dzięki przygotowywaniu dla Was tych podcastów, za co oczywiście bardzo dziękuję.

Andy też, jak Wam wspominałam na początku, doszedł do perfekcji w uwypuklaniu swoich wad. I nie tylko chodziło o jego kompleksy związane z wyglądem, bo miał ogromne kompleksy na punkcie swojego wyglądu, ale też negatywne opinie na temat jego sztuki. Sam określał ją jako nicość, która nie przetrwa, tak jak Wam wspominałam, tym samym jakby odbierając możliwość wyrażania opinii przez krytyków, no bo skoro go to nie ruszało oficjalnie, no to nie miało sensu dla wielu, by próbować wbić mu szpilkę. Oczywiście ja jestem wręcz pewna, że to tylko taka postawa i maska, bo nie ma co ukrywać, że krytyka dzieła, szczególnie w tak negatywnej narracji, jest bolesna dla artysty. Chociaż nawet na przykładzie Picasso wiemy, że ma to sens i jest wręcz wskazane w jego mniemaniu, bo Pablo lubił jak ludzie, jak krytycy krytykowali i nie rozumieli jego sztuki, czuł, że jest ponad nimi i że właśnie robi coś odpowiedniego, że łamie schematy, skoro ludzie mu nie przyklaskują.