88. Andy Warhol: Król POP ARTU cz.1

Jego ojciec nie pił, nie uprawiał hazardu, co niedzielę chodził z rodziną do kościoła, a to wszystko było rzadkością w tamtej społeczności, więc może nie taka normalna jak na Pittsburgh. Tutaj też powstało wiele mitów a propos ich ubóstwa i braku pieniędzy, jak na przykład historia, którą pamiętam do dzisiaj, bo podobno nie mieli zbyt wiele pieniędzy, więc często jedli zupę pomidorową firmy Campbell's. Stąd pomysł na jeden z jego najbardziej znanych sitodruków. Nie jest to do końca prawdą, ponieważ ojciec Andiego był bardzo pracowity, jego matka również dorabiała na boku, by gdzieś tam wspomóc budżet rodziny, więc przez długi czas wiedli standardowe życie pod względem finansowym, ale w historii rodziny najgorszy okazał się wielki kryzys, który dotknął nie tylko rodzinę Warhola, ale był też największym kryzysem gospodarczym w historii kapitalizmu na skalę globalną.

No i nie ma co ukrywać, że to właśnie był przełomowy moment w życiu Andiego. Dlatego tak fajnie rozmawiać z ludźmi, bo nigdy nie wiesz, kiedy nadejdzie inspiracja. No ale to musi być interesujący, intrygujący człowiek. Tak naprawdę wersji a propos puszki zupy jest wiele. W sensie tego, jak powstał ten pomysł, to jest chyba moja ulubiona i powielana przez Andiego Warhola. Ale prawda jest taka, że na drugi dzień Andy poprosił mamę, by kupiła mu wszystkie dostępne smaki zup Campbell's, a było ich aż 32 sztuki. I zaczął tworzyć szkice. I wiecie, w poparcie artyści często korzystali z symboli danej epoki, z przedmiotów codziennego użytku, ale Andy postanowił przedmiot codziennego użytku, czyli zupę, fragment tak naprawdę martwej natury, przedstawić w formie portretu.

I ten Irving wystawił te płótna, one były dosyć małe, na półkach swojej właśnie galerii i dodatkowo to, co mi się najbardziej spodobało, kupił kilkadziesiąt puszek zupy Campbell's i ustawił z nich stos, podpisując je, u nas kupisz je tanio, 60 centów sztuka, wiecie, tak jak na wystawie w jakimś sklepie. I to jest totalnie wspaniałe, prawda? Bo, no, bardzo kreatywne. Przyciągające, spodobało się też wielu dziennikarzom i osobom, które odwiedzały galerię i tutaj otworzyła się szufladka w mojej głowie, o której zapomniałam, bo jak wiecie pisałam licencjat o Warholu, a z racji, że studiowałam na uczelni artystycznej, no to poza pracą pisemną robiliśmy również dyplom na zaliczenie, dyplom artystyczny.

No, ale to nieważne. No i na tych ikonach, tak jak po dziś dzień, znajdowały się przeróżne gwiazdy ze świata Hollywood. Do tego było też pięć dużych sitodruków ku czci oczywiście ojca popartu i to, o czym zapomniałam, właśnie ta szufladka. bo jedna ściana galerii BWA była przeszklona, więc umieściłam na niej ściany ze srebrnych, czystych puszek, no takich jak od zupy Campbell's bez etykiety, a na środku znajdowała się jedna, jedyna puszka koloru złotego z napisem Figment, czyli wymysł. Nie wiem, czy czasami tak się nie nazywała obrona mojego dyplomu. I już wiem, skąd wziął się ten pomysł, to nawiązanie. Zapewne właśnie czytałam o tym w książce, na której właśnie teraz bazuję.

Ale wiecie, co było najważniejsze? Fakt, że ludzie zaczęli rozmawiać, a nie ma nic bardziej wartościowego niż właśnie polemika na temat sztuki. Dyskusja w ogóle na takie bardzo niewygodne tematy. Było czuć w powietrzu ogromne zmiany w świecie sztuki, dlatego myślę, że zawsze ekscytowałam się okresem Popartu, bo Popart wszedł na salony i nie zamierzał ich szybko opuszczać, a wszedł naprawdę z buta. No i w tamtym czasie Warhol wystawił serię sitodruków właśnie z Merlin, tam było też 100 sztuk sitodruków z puszkami Campbellsa, 100 sztuk butelek Coca-Coli, także widzicie, no ten sitodruk pozwolił mu powiększyć skalę I wszystko to robiło ogromne wrażenie, no bo to były ogromne formaty, wielkie formaty i powielone w różnych kolorach i to była niesamowita moc jego prac.