Co dalej?

Że jest muzeum queerowe, kiedy będzie inne muzeum innej mniejszości. Zresztą to jest taki dyskus, który w tym kraju, w tym społeczeństwie też bardzo mocno funkcjonuje, że po co robić coś, co dotyczy garstki osób. No i nagle ta Kliszowa garstka osób wcale tak naprawdę tą garstką nie jest i nadal nie ma w tym kraju podstawowych praw, ale wracając jeszcze do naszego marzenia o dziewięciu galeriach, to co wydaje mi się też istotne, że to ostatnie dwudziestopięciolecie to jest też potwornie trudny okres ze względu właśnie na ilość źródeł. Piotr Laskowski.

A co byłoby moim zdaniem, tak jak powiedziałaś, niemożliwe do zrealizowania po roku 2003. Więc proszę Państwa, to co próbujemy też Państwu z Piotrem powiedzieć, że to, że nie ma kogoś po 2003 roku, albo nawet wcześniej Queerowym Muzeum, to nie znaczy, że ta historia nie jest istotna, nie jest ważna. Tak jak w każdym wcześniejszym okresie. Tak jak Piotr wspomniał wcześniej, ta oś czasu i wystawa stała to jest też pewne zaproszenie do tego, żeby tę historię fundamentu nawet opowiadać na bardzo różne sposoby. Zresztą jednym z takich sposobów jest też ten podcast, w którym wracamy do niektórych obiektów, ale one są tylko punktem wyjścia do tego, żeby opowiedzieć, czy też były tylko punktem wyjścia do tego, żeby opowiedzieć też Inne historie, więc to co powtarzamy od samego początku, czyli zachęcamy do tego, żeby przynosić wasze historie, wasze obiekty, wasze dokumenty, sprawdzać te osobiste archiwa, zadawać pytania.

Więc z mojej perspektywy to infekowanie tym queerowym dobrem, to wysyłanie tych queerowych obiektów na inne wystawy, gdzie jak najbardziej jakby nagle ten element tożsamości, ta sfera, ta narracja, ta opowieść, czasem biografia, czasem jeden maleńki obiekt może zmienić spojrzenie. Piotr Laskowski, Joanna Ostrowska.