Co dalej?

Ten podcast nazywa się Nasza historia. QueerMuzeum Warszawa. Będzie opowiadał o queerowym muzeum w samym centrum stolicy. Nasze muzeum to niezależna i otwarta przestrzeń spotkań z historią osób i społeczności LGBTQIA+. Archiwum. Miejsce gromadzenia i udostępniania świadectw queerowego życia. Wymazywana i przemilczana ta historia przetrwała. Przetrwały głosy queerowych ludzi czekając na nas i na was z nadzieją, że je usłyszymy. Witamy Was bardzo serdecznie w naszym ostatnim już, przynajmniej w tym sezonie, spotkaniu. No i pewnie to jest jakiś taki moment, kiedy pomyśleliśmy, pomyślałyśmy z Joanną, że porozmawiamy sobie o marzeniach, o przyszłości, o tym jak dalej będzie się rozwijać i pączkować QueerMuzeum.

Przecież jedna z takich wystaw była we Wrocławiu. To jest historia odzyskana queer na Dolnym Śląsku, w której, którą mieliśmy przyjemność też współkuratorować. I to jest też taka, dla mnie to zawsze będzie taka wystawa siostra dla osi czasu i dla wystawy, głównej wystawy stałej w QueerMuzeum, ale też tak jest próba sprawdzenia jak możemy ze sobą właśnie razem funkcjonować obok siebie. Myślę, że więcej takich wystaw to jest też jedno z naszych marzeń, ale też znowu QueerMuzeum jako też archiwum może działać jako miejsce, które też właśnie wypożycza obiekty, czyli do innych instytucji, w których jest ta, no nazwijmy to, historia większościowa dla tych, których niby na pierwszy rzut oka nie interesuje to spojrzenie z ukosa.

Zapraszamy tym bardziej wszystkie inne instytucje, które chciałyby, żebyśmy się podzielili tymi zbiorami do tej współpracy, bo często bez tych pomostów nie jesteśmy w stanie osiągnąć tego, co jest dla nas najważniejsze, czyli żeby poza normalnym i naturalnym, żeby nagle ta queer historia, queerowa historia, historia osób nieheteronormatywnych, LGBTQIA+, żeby ona stała się po prostu naszą rzeczywistością. Zwłaszcza, że ona tam jest, prawda? I że to też jest jakieś takie, i być może kolejne marzenie, skoro rozmawiamy o marzeniach na przyszłość, że właściwie gdzie nie zajrzymy, do jakiego muzeum, do jakiego archiwum, zobaczymy tam tę queerową, więc ona niby jest mniejszościowa, ale zarazem jest wszędzie obecna.

Drobnym nie dlatego, iż by to było nieważne i nie do przeczytania, tylko żeby się zmieściło. I też to jakieś było wspaniałe doświadczenie, że te instytucje reagowały nadzwyczaj, były nadzwyczaj pomocne. W różnym stopniu różne powiedzmy. Wyjątki potwierdzały regułę. Ale wyjątki potwierdzały regułę. To znaczy, że jednak ten jakiś rodzaj życzliwego wręcz czasem entuzjazmu, że oto mamy w swoich zbiorach coś, co możemy przekazać do QueerMuzeum. I nagle się okazuje, że te nasze zbiory zyskują ten dodatkowy aspekt. Coś ujawniliśmy też w takim oto muzeum, w takim oto archiwum, że wiele osób pracujących w tych instytucjach było nadzwyczajnie zafascynowanych, zaciekawionych i bardzo kibicowało QueerMuzeum.

Do archiwum Queerowego Muzeum, wierząc, że wreszcie teraz, i my też w to wierzymy, jest miejsce w Warszawie, które tę potężną kolekcję, ponad sześciuset dokumentów może przejąć. Ale mówię o Teofilu z jeszcze jednego powodu, dlatego że... Wiemy, że Teofil w 2000 roku, mieszkający jeszcze w Warszawie, trzy lata przed swoją śmiercią przeżył rodzaj załamania nerwowego. I to załamanie nerwowe objawiło się też w tym, że spalił, wyrzucił większość swoich materiałów. Nie do końca wiemy, co tam było. To jest oczywiście tylko opowiadane, pisane przez niego właśnie w tej kolekcji listów. Na pewno była tam kolekcja, duża kolekcja niemieckich czasopism gejowskich, ale były tam też listy, były tam też różne inne pamiątki z bardzo długiego życia człowieka, który urodził się w 1925 roku.