Co dalej?

Ten podcast nazywa się Nasza historia. QueerMuzeum Warszawa. Będzie opowiadał o queerowym muzeum w samym centrum stolicy. Nasze muzeum to niezależna i otwarta przestrzeń spotkań z historią osób i społeczności LGBTQIA+. Archiwum. Miejsce gromadzenia i udostępniania świadectw queerowego życia. Wymazywana i przemilczana ta historia przetrwała. Przetrwały głosy queerowych ludzi czekając na nas i na was z nadzieją, że je usłyszymy. Witamy Was bardzo serdecznie w naszym ostatnim już, przynajmniej w tym sezonie, spotkaniu. No i pewnie to jest jakiś taki moment, kiedy pomyśleliśmy, pomyślałyśmy z Joanną, że porozmawiamy sobie o marzeniach, o przyszłości, o tym jak dalej będzie się rozwijać i pączkować QueerMuzeum.

I zastanawiać się czy rzeczywiście ten tajemniczy wujek, ciotka, babcia albo siostra to nie są opowieści, które powinny trafić na Marszałkowską 83. Przy czym oczywiście przypomnimy naszą rozmowę z Adrianą Kapałą, Centrum Archiwistyki Społecznej. No bo tak, z jednej strony mamy absolutne przekonanie, że to dokumentowanie jest niezwykle istotne i ono się dzieje właśnie, tak jak powiedziałaś, w tych ostatnich 25 latach już bardzo intensywnie. Myślę, że cały czas właśnie mamy taki głód opowieści o osobach queerowych. Z czasów wcześniejszych, no a zarazem zachęcając siebie i wszystkich do prowadzenia tych badań i do zbierania, no właśnie przypominamy też o tym, o czym mówiła Adriana, to znaczy o tym, że

To znaczy właśnie zastanawiania się, gdzie i jak mamy pójść, żeby ono też żyło w takim, jako takie centrum organizowania metodologii queerowych badań. Dokładnie, bo wydaje mi się, że na tego typu etyczne dylematy dotyczące badań, w ogóle tego jak rozumiemy queerową przeszłość i teraźniejszość, to co pomaga, a na pewno wydaje mi się, że jest takim warunkiem wspierającym, to jest właśnie rozmowa z innymi. To jest też to co nam, myślę, że ty miałaś dokładnie takie same doświadczenia, to jest też doświadczenie mojego życia, że przez jakiś czas na samym początku jest się samemu w tym queerowaniu historii. To jest takie... To jest coś, co próbujesz przekroczyć, więc QueerMuzeum, tak jak powiedziałaś, ma być też taką przestrzenią, do której można przyjść i spróbować porozmawiać, zderzyć się z tymi dylematami, poradzić się innych ludzi, którzy zajmują się być może innymi epokami, ale mają swoje doświadczenia.

On jakby ma rzeczywiście wiele kolorów i że jest to inkluzywność, to co wydaje mi się też dla naszej dwójki jest istotne, dla całej Rady i całego Muzeum, żeby ta inkluzywność nie była tylko teoretyczna, żeby się sprawdzała na poziomie Centrum marginesy na poziomie duże miasto, mniejsze miejscowości, żeby to było rzeczywiście miejsce, taki azyl do tego, żeby uczyć się jak opowiadać naszą historię, ale też, wiesz co chcę jeszcze powiedzieć, chcę jeszcze powiedzieć, żebyśmy mieli wszyscy wokół tego klucze, żebyśmy mieli wszyscy dla siebie trochę więcej cierpliwości. W takim sensie tego, że czasem popełniamy błędy, że też na tych błędach uczymy się jak queerować historię, że czasami też zapominamy, prześlepiamy, nie widzimy pewnych źródeł.