„Nienawiść” i kulturowa adaptacja dialogów

Znaczna część z nich, takie jak Smurfy czy Asterix, jest dobrze w Polsce znana, więc nie było problemu. Nawet nazwisko Le Pen jest szczęśliwie rozpoznawalne również i teraz, choć 30 lat temu nikt jeszcze nie wiedział, że córka przywódcy nacjonalistycznego frontu narodowego też zrobi karierę polityczną. Ciekawiej robi się, kiedy w grę wchodzą mniej znane polskim widzom nawiązania. Posłuchajmy przykładowo tego fragmentu. W tym momencie, ten, kto kształtuje, to typu kojot, a nie bip-bip, i to brutus, a nie pifu, tak mi mówisz? Ale chodź, kto to jest? Chodź, uciekaj z tymi grubymi chłopcami! Mężczyzna spędza dzień walcząc z kobietami, a potem przyjeżdża z nimi.

Słuchaj, mówię ci, to jest Hercules, prawdziwy chłopiec. Zakończenie dyskusji! Zacznijmy! Ok, dobrze. Zacznijmy. Ok, dobrze. Jeśli nie możemy się z tobą porozmawiać, to nie warto. Czekaj, to ty mówisz? Ty jesteś z powrotem, mężczyźni. Mówię ci, mówię ci co? Mówię ci, że dziennik nazywa się Piff le Chien, a nie Hercules le Chia, ok? To wszystko. O czym mówisz? Ale Hercules... Hercules piff 20 razy! Bohaterowie kłócą się tu o wyższość jednych kreskówkowych postaci nad innymi. Oprócz znanych powszechnie Twittiego i Kota Sylwestra , padają takie imiona ze starych francuskich komiksów jak Piffu, Hercule czy Brutus.