„Nienawiść” i kulturowa adaptacja dialogów

Przez cztery godziny w poszukiwaniu, cztery dni w poszukiwaniu, cztery dni w poszukiwaniu, cztery dni w poszukiwaniu, cztery dni w poszukiwaniu, cztery dni w poszukiwaniu, cztery dni w poszukiwaniu, cztery dni w poszukiwaniu, cztery dni w poszukiwaniu, W przytoczonym fragmencie padają trzy słowa w wyglą. Km, Kf oraz Kajera. Kym to inaczej mek, czyli facet, koleś, gość. Kyw to flik, czyli gliniarz.

A kajera to rakai, czyli hołota, szumowiny albo może patologia. Jak poradziła sobie z nimi tłumaczka? Intuicyjnie wiemy, że przełożenie verglą w sposób mechaniczny, czyli przestawienie sylab w polskich słowach, nie miałoby sensu. Po pierwsze byłoby niezrozumiałe, a po drugie wprowadzało niepasujący w ogóle do filmu element groteski. Mieliśmy już w obszarze przekładu próby zastąpienia slangów czy dialektów języka źródłowego jakimś polskim odpowiednikiem. Tyleż brawurowe, co karkołomne. Przywołać można choćby opowiadanie Yesterday Haruki Murakamiego, w którym bohater posługujący się dialektem japońskiego z regionu Kansai w polskim przekładzie Anny Zielińskiej-Elliott przemawia gwarą poznańską.

Albo w powieści Shugi Bane Stewarta Douglasa bohaterowie, posługujący się różnymi dialektami języka szkockiego, mówią decyzją tłumacza Krzysztofa Ciślika autorską mieszanką z naleciałościami Śląszczyzny i Gwary Warszawskiej. Co jednak w literaturze przy odpowiednim zawieszeniu niewiary może się sprawdzić, w tak głęboko zanurzonym w społeczno-politycznych realiach filmie jak Nienawiść już niekoniecznie. Według mnie tłumaczka podjęła decyzję najlepszą z możliwych, stawiając na polszczyznę z jednej strony potoczną i slangową, a z drugiej podkreślającą grupową przynależność. Kym jest więc ziomkiem, ziomem, ziomeczkiem, typem albo mordą, kyw jest psem albo pałą, a kajera drecholem.