Wzgórze umarłych: historia zapomnianej rezydencji - CreepyPasta

Litery zaczęły pulsować, a świat wokół się rozmywać. Ściany zadrżały, sufit się oddalił, świat zaczął wirować. Doznając wizji, poczuł się jakby był w kinie. Konrad miał wrażenie, że za nim znajdował się stary, analogowy projektor. Dom postanowiło powiedzieć mu swoją historię. Czarny Mercedes 320, ozdobiony faszystowską symboliką, wjechał na wzgórze. Doktor Albrecht von Hagen, wysoki, szczupły blondyn, zaczekał aż kierowca otworzy mu drzwi. Korzystając z wolnej chwili spojrzał na swój nienaganny, czarny mundur SS.

Rozniósł się dźwięk zamka. Wreszcie mógł opuścić limuzynę. Albrecht zrobił kilka kroków, a następnie zatrzymał się, jakby coś niewidzialnego chwyciło go za serce. Malownicza okolica rozciągała się przed nim w pełnej okazałości. Pejzaż zachwycał na tyle, że na moment von Hagen zapomniał o trudach dnia codziennego. Stanął na wzniesieniu i przyjrzał się do linie tonącej w gęstych, mlecznych oparach. Nagle ktoś objął go w pasie, a woń perfum liść blut, krew światła, sprowadziła go na ziemię. Małżonka czule go przytuliła. Ale tu pięknie, skarbie.

Albrecht odwrócił się w stronę żołnierza. Zawołaj tych radiestetów. Chcę przejść się z nimi po domu. Badacze zjawili się od razu. Sprawdźcie to miejsce dokładnie. Wydał polecenie, a jeden z podwładnych wręczył mu różdżkę. Von Hagen niechętnie ruszył za badaczami. Kiedy spojrzał na trzymaną w dłoni różdżkę, serce zamarło na ułamek sekundy. Drżała. Nie od wiatru, nie od jego ruchu. Poruszała się sama z siebie. Reagowała na coś, czego Hagen nie potrafił zrozumieć. Zatrzymał się. Patrzył na nią z niedowierzaniem. Jak dziecko, które po raz pierwszy widzi liść poruszający się na wietrze.

Korytarz prowadził von Hagena dalej, aż natrafił na kamienne, spiralne schody. Latarnie rzucały drżące światło, które tańczyło na ścianach pokrytych tajemniczymi symbolami. Radiestec milczeli. Ruszczki w dłoniach drżały coraz mocniej. Wszedł do wykutej w litej skale okrągłej komnaty. W samym centrum znajdował się ołtarz. Masywny. Wokół rozmieszczono siedem kamiennych kolumn, każda z wyrytym symbolem. Na twarzy Albrechta zagościł obłąkańczy uśmiech. Rozkazał wysłać depeszę do Berlina, przekonany, że dokonał odkrycia, które zmieni bieg historii.

I rzeczywiście, ale nie tak, jakby tego sobie życzył. Gdy przybyli specjaliści, potwierdzili każde słowo doktora. Heinrich Himmler, zaintrygowany raportem, nie zwlekał ani chwili. Wydał zgodę na budowę sanatorium. Prace ruszyły z zawrotną prędkością. Posiadłość rozrosła się i nabrała monumentalnego charakteru. Nadzór nad obiektem powierzono doktorowi Albrechtowi von Hagenowi, człowiekowi, który jeszcze wierzył, że odkrycie to przyniesie mu chwałę. Ale już wtedy coś zaczęło się dziać. Coś, czego nie chciał dostrzec.