Wzgórze umarłych: historia zapomnianej rezydencji - CreepyPasta

Litery zaczęły pulsować, a świat wokół się rozmywać. Ściany zadrżały, sufit się oddalił, świat zaczął wirować. Doznając wizji, poczuł się jakby był w kinie. Konrad miał wrażenie, że za nim znajdował się stary, analogowy projektor. Dom postanowiło powiedzieć mu swoją historię. Czarny Mercedes 320, ozdobiony faszystowską symboliką, wjechał na wzgórze. Doktor Albrecht von Hagen, wysoki, szczupły blondyn, zaczekał aż kierowca otworzy mu drzwi. Korzystając z wolnej chwili spojrzał na swój nienaganny, czarny mundur SS.

Rozniósł się dźwięk zamka. Wreszcie mógł opuścić limuzynę. Albrecht zrobił kilka kroków, a następnie zatrzymał się, jakby coś niewidzialnego chwyciło go za serce. Malownicza okolica rozciągała się przed nim w pełnej okazałości. Pejzaż zachwycał na tyle, że na moment von Hagen zapomniał o trudach dnia codziennego. Stanął na wzniesieniu i przyjrzał się do linie tonącej w gęstych, mlecznych oparach. Nagle ktoś objął go w pasie, a woń perfum liść blut, krew światła, sprowadziła go na ziemię. Małżonka czule go przytuliła. Ale tu pięknie, skarbie.

Albrecht nie przejmował się tymi bredniami. Dobrze mu płacili, on robił i nie wnikał. Gdy jednak zbliżał się do rezydencji, coś w nim drgało. Dziwne poczucie ogarniającego niepokoju. Trudno było to wyjaśnić. W dodatku mgła leniwie sunąca się po zboczach omijała rezydencję szerokim łukiem. Uczucie nasiliło się, gdy przekroczył próg. Drewniana podłoga zaskrzypiała, ale dźwięk był dziwnie głuchy. Czyżby tym razem to okultystyczne mambo-dżambo Himmlera miało odzwierciedlenie w rzeczywistości? Skarbie, rozejrzyj się po domu i znajdź nam jakiś przytulny kącik. Żona pokiwała głową i zostawiła za sobą tylko echo kroków.

Albrecht odwrócił się w stronę żołnierza. Zawołaj tych radiestetów. Chcę przejść się z nimi po domu. Badacze zjawili się od razu. Sprawdźcie to miejsce dokładnie. Wydał polecenie, a jeden z podwładnych wręczył mu różdżkę. Von Hagen niechętnie ruszył za badaczami. Kiedy spojrzał na trzymaną w dłoni różdżkę, serce zamarło na ułamek sekundy. Drżała. Nie od wiatru, nie od jego ruchu. Poruszała się sama z siebie. Reagowała na coś, czego Hagen nie potrafił zrozumieć. Zatrzymał się. Patrzył na nią z niedowierzaniem. Jak dziecko, które po raz pierwszy widzi liść poruszający się na wietrze.

Delikatne wibracje przechodziły przez drewno, pulsując w jego palcach. Albrechtowi zaschło w gardle. Próbował przełknąć ślina, ale nie potrafił. Wszystko, co znał, logika, racjonalność, nauka, rozsypały się jak domek z kart. Uszczypnął się w ramię, mocno aż poczuł ból. Różczka poprowadziła Albrechta przed ogromne wrota. Stał i przyglądał się lśniącym w świetle lamp naftowych zdobieniom. Otworzyć je. Podwoje protestowały. Drewno jęczało. Zawiasy zgrzytały. Z wnętrza buchnął smród wilgoci.

Korytarz prowadził von Hagena dalej, aż natrafił na kamienne, spiralne schody. Latarnie rzucały drżące światło, które tańczyło na ścianach pokrytych tajemniczymi symbolami. Radiestec milczeli. Ruszczki w dłoniach drżały coraz mocniej. Wszedł do wykutej w litej skale okrągłej komnaty. W samym centrum znajdował się ołtarz. Masywny. Wokół rozmieszczono siedem kamiennych kolumn, każda z wyrytym symbolem. Na twarzy Albrechta zagościł obłąkańczy uśmiech. Rozkazał wysłać depeszę do Berlina, przekonany, że dokonał odkrycia, które zmieni bieg historii.

Choć osiągnął sukces, Albrecht czuł, że świat wokół niego zaczyna się kruszyć. Najpierw zmieniła się kobieta, którą kochał ponad wszystko. Jej spojrzenie, niegdyś pełne czułości, stało się puste. Głos, który kiedyś koił jego lęki, zamienił się w ochrypły, przepalony szept. Stała mu się taka obca. To był pierwszy cios, ale nie ostatni. Z czasem pole energetyczne zaczęło działać także na niego. Początkowo było to ledwie wyczuwalne napięcie, które narastało z każdą godziną spędzoną w tym miejscu. Potem przyszły wizje, obrazy, które nie należały do niego. Wmówił sobie, że w ciele zalęgły się pasożyty, które musiał usunąć.

Zaczął się okaleczać. Nie z bólu, a obsesji oczyszczenia gatunku ludzkiego. Potem zapadła ciemność. Kuracjusze, którzy mieli tu odzyskiwać zdrowie, stali się ofiarami. Ich krzyki oraz błagania i płacz były dla Albrechta muzyką. Symfonią rozpaczy, która koiła zniszczony umysł. Zalewał ich żywcem w wosku, tworząc figury. Nie jako trofea, nie jako eksperymenty, lecz jako świadectwo jego geniuszu, a zarazem tragedii. Nastała wojna. Hitler ciął wydatki. Projekty Himmlera zeszły na dalszy plan. Obiekt budowany z takim rozmachem popadł w zapomnienie.