Michał Zaczyński - Blask! O Ameryce

Do kina Roxy wybrałem się kilka razy. Podobała mi się myśl, że można mieć swoje ulubione kino w San Francisco. Zresztą, co robić wieczorami, kiedy jest ciemno? Słońce dawno zaszło i umówmy się, jest zimno, jest styczeń, bo wtedy właśnie zazwyczaj przyjeżdżają do Kalifornii. A kilka przecznic w hotelu, w małym kinie, W repertuarze dokumenty o Janice Joplin, albo te robione przez Laurie Anderson, albo przez Annę Billard. Twórczość tej ostatniej właśnie dzięki mojemu ulubionemu kino Roxy poznałem.

Pozostała garstka jeszcze gdzieś się kręci po mieście, raczej szura nogami, pociąga nosem w zakurzonych antykwariatach, wyleguje się na trawie w parku albo właśnie włóczy po tanich kinach. To Michał Zaczyński i mój podcast Blask. Zapraszam do słuchania odcinkom patronuje Marka Reserved. Film Laurie Anderson, który mnie urzekł, to Heart of a Dog z 2015 roku. Surrealistyczny, opowiadający właśnie o jej psie. Lola Bell, która rzekomo potrafiła grać na pianinie, a także malować swoimi łapami obrazy surrealistyczne, tak samo jak surrealistyczny film ów przeplatany obrazami z ataków w Hall Trade Center, zapamiętanymi tymi obrazami przez samą autorkę, znakomitą muzykolożkę, wokalistkę, jedną z centralnych postaci bohemy Nowego Jorku lat 70. czy 80.

Oczywiście jako widzowie, zwłaszcza, że jesteśmy w kinie i to kinie uchodzącym za ambitne, wiemy, że jest to rodzaj konwencji, ale niewiele z tego rozumiemy. Na szczęście, tak jak w przypadku Laurie Anderson, I tego, że głównym bohaterem nawet nie tyle był film o tym psie, jak wspomniałem, tylko widzowie, którzy oglądali go również z własnymi psami i przechwalali się całkiem na głos, że ich psy potrafią lepiej, potrafią więcej, zmuszając niestety czworonogi czasem do demonstracji owych trendów. Tak w przypadku Anny Biller. Mieliśmy okazję, widzowie, połączyć się z nią. Pokazała się na ekranie, odpowiadała na nasze pytania. Tłumaczyła ideę całą stojącą za tym absurdalnym filmem.

Jak to w ogóle świetnie brzmi. Mam w San Francisco swoje ulubione kino. Choć dzielnica jest latynoska, ono bardziej przypomina takie małe wizualne cukiereczki z filmów Wes Andersona. Dobrze się jada obok. Ja powiem w ogóle o tym jedzeniu i o tej dzielnicy, o mieście i Ameryce. Bo to nie będzie podcast dzisiaj o filmach. Tylko raczej o Stanach Zjednoczonych. No, było, nie było. Trochę ich ojczyźnie. Mission, skoro jesteśmy już w tej części wspaniałego San Francisco i jesteśmy starszą dzielnicą, choć naturalnie pierwsze narody żyły tam już 2000 lat temu, dopiero pod koniec XVIII wieku przyjechali hiszpańscy misjonarze w celu, który niekoniecznie sprzyjał, niekoniecznie przyniósł szczęście narodom rdzennym, mieszkańcom rdzennym,