Michał Zaczyński - Blask! O Ameryce

Do kina Roxy wybrałem się kilka razy. Podobała mi się myśl, że można mieć swoje ulubione kino w San Francisco. Zresztą, co robić wieczorami, kiedy jest ciemno? Słońce dawno zaszło i umówmy się, jest zimno, jest styczeń, bo wtedy właśnie zazwyczaj przyjeżdżają do Kalifornii. A kilka przecznic w hotelu, w małym kinie, W repertuarze dokumenty o Janice Joplin, albo te robione przez Laurie Anderson, albo przez Annę Billard. Twórczość tej ostatniej właśnie dzięki mojemu ulubionemu kino Roxy poznałem.

Anna Biller, z kolei to ekscentryczka, która w filmie Viva postanowiła zrobić destylat z kiczu, kampu i wszystkiego, to możecie sobie wyobrazić najgorszego w guście, w scenerii buduaru, pluszu. Ociekającego złota, czy raczej pazłotka. Opowieść o dwóch parach, ale głównie o bohaterce tytułowej, znudzonej mężem, jednocześnie zirytowanej i podrywającym ją szefem, która postanawia wyzwolić się seksualnie w końcu lata 70. Czyni to głównie w wannie oraz na brzegu własnego basenu na przedmieściach Los Angeles. Towarzyszą temu absolutnie idiotyczne dialogi i aktorstwo tak rętwe, że zawstydziłoby najbardziej naturalnych z naturszczyków Stanisława Barei.

Oczywiście jako widzowie, zwłaszcza, że jesteśmy w kinie i to kinie uchodzącym za ambitne, wiemy, że jest to rodzaj konwencji, ale niewiele z tego rozumiemy. Na szczęście, tak jak w przypadku Laurie Anderson, I tego, że głównym bohaterem nawet nie tyle był film o tym psie, jak wspomniałem, tylko widzowie, którzy oglądali go również z własnymi psami i przechwalali się całkiem na głos, że ich psy potrafią lepiej, potrafią więcej, zmuszając niestety czworonogi czasem do demonstracji owych trendów. Tak w przypadku Anny Biller. Mieliśmy okazję, widzowie, połączyć się z nią. Pokazała się na ekranie, odpowiadała na nasze pytania. Tłumaczyła ideę całą stojącą za tym absurdalnym filmem.