Mongolia. Tam, gdzie kończą się drogi

Jurta się szybko nagrzewa. No ale wiadomo, do tego trzeba dokładać też w nocy, żeby to nie zgasło. Jak zgaśnie, to jest zimno, więc wtedy nam było zimno. Ale to dla mnie było niesamowite, takie osobliwe, bo jak spaliśmy właśnie w namiotach koczowników na pustyni, czy w tajdze na przykład, czy w różnych miejscach, no to to było takie naturalne. W Ułan Bator spać w jurcie, to dla mnie to było niezwykłe, bo to nie były jakieś nie wiadomo jak dalekie obrzeża. I tak sporo osób mieszka, więc część ludzi mieszka w blokach, oczywiście ma kanalizację, ma prąd, ma wszystko, a część mieszka po prostu w jurtach. Te przedmieścia wyglądają właściwie jak wioski. Ja miałam wrażenie, że jadę przez kilka wiosek, a to było ciągle u anbator. Powiedzmy o jurtach. Łóżka dookoła jurty, pod ścianami. Tak, chociaż dawniej było tak, są takie w ogóle ciekawe przesady, jeśli chodzi o jurty, że na przykład nie można nadepnąć na próg, bo wtedy to wróży nieszczęście.

Też dużo historii Mongolii. Oni dużo, tak jak mówiłam, nostalgią podchodzą do dawnych czasów i też lubią się chwalić, że kiedyś byli właśnie takim wielkim mocarstwem. My tam spędziłyśmy w sumie dwie godziny i to w sumie wystarczyło nam akurat. Natomiast warto. To muzeum warto zobaczyć. Jeśli będą państwo u Anbator, to jest to jedno z miejsc, które na pewno przyciąga i tutaj raczej nie słyszałam, żeby ktokolwiek był rozczarowany. Mongolia zajmuje powierzchnię wynoszącą ponad półtora miliona kilometrów kwadratowych. Ponad pięć razy więcej niż Polska. Nie sposób więc za jednym razem zobaczyć wszystko. Ale jest wiele takich miejsc z tajemniczymi rytami naskalnymi. To też chyba punkt obowiązkowy. To zależy, czym się kto interesuje.