Klasztor w Imbramowicach cz. 3
Klasztor sióstr Norbertanek obchodzi jubileusz 800 – lecia istnienia. Zanim jednak stanął tu klasztor, miejsce to kryło dawne grodzisko, owiane tajemnicą i legendami, z których jedna łączy się z postacią założyciela zakonu norbertanek. Na początku XVIII wieku miał tu miejsce tragiczny w skutkach pożar. Zakonnice zapisały się w historii Polski, biorąc udział w wydarzeniach Insurekcji Kościuszkowskiej. Do Imbramowic zapraszają Cezary Jastrzębski i Robert Szumielewicz.
I znowu w ciągu dnia trzeba było budować, a w nocy to wszystko znikało. Imbram już był bardzo zrezygnowany, kiedy to miał usłyszeć jakiś cudowny śpiew w innym miejscu, w tym właśnie, gdzie dzisiaj się znajduje klasztor. I to był powód do tego, że zrezygnował z grodziska, a powiedział sobie, no skoro jakiś cudowny śpiew, to znaczy tu budować. I wtedy już tych problemów ze zniszczeniem wznoszonych budynków nie było żadnych. Grodzisko jest więc dla nas też interesujące, podobnie jak ten element, jeszcze raz to podkreślmy, Te dawne informacje dotyczące Imbramowic, one jednak dotyczą tej nazwy Dłubnia, jak nazywa się rzeka, która cały czas nam towarzyszy w naszych spotkaniach. I bardzo długo Dłubnią nazywano dwie miejscowości, zarówno Imbramowice, jak i Ścibożyce, o których też wspominaliśmy, źródło Jordan, o nim mówiliśmy.
Imbramowice leżały na zachód od klasztoru, czyli w górę rzeki, a Ścibożyce w dół rzeki, czyli na wschód od klasztoru. Sam klasztor zresztą długo był tą Dłubnią nazywany, mimo że oczywiście już nazwa funkcjonowała też Klasztor Imbramowicki. No i wreszcie zdecydowano, że te tereny, które należały do klasztoru, one wiążą się z wioską Małyszyce jeszcze przed Ściborzycami się znajdującą. To był teren należący właśnie do klasztoru, więc na dobrą sprawę ostatecznie, tak wielu badaczy uważa, klasztor znajdował się między Imbramowicami a Małyszycami. Pierwotnie. Dzisiaj to są oczywiście Imbramowice. I to są też te problemy, które dotyczą samej fundacji przez Imbrama.
Podkreślmy, że między innymi na przykład w pewnym okresie było ponad 60 uczennic, które tutaj się kształciły, a z kolei kiedy znajdziemy się między kościołem a domem rekolekcyjnym, to tam jest główne wejście do części klasztornej. Po lewej stronie są te zabudowania gospodarcze jeszcze czekające na remont. Jest taki dziedziniec gospodarczy. Natomiast część klasztorna, niedostępna dla zwiedzających, obejmuje też taki wirydasz i klasztor, który jest dwukondygnacyjny. Jakbyśmy chcieli dojść do rzeki Dłubni, to bardzo często jest otwarta taka furtka od strony południowej, czyli gdy stoimy przodem do głównego wejścia do klasztoru, to wystarczy przejść w lewo i tam jest taki warzywnik za murem klasztornym i od razu płynie Dłubnia.
Więc jeszcze rzekę możemy tutaj oglądać, bo ona przepływa przez zabudowania klasztorne. Czyli rzeka Dłubnia płynie przez sam zespół klasztorny. I kiedy już mamy taką orientację, to możemy jeszcze, kiedy jesteśmy blisko kanonii, tej bramy, przez którą przeszliśmy, zanim wejdziemy do kościoła, bo to jest takie boczne wejście od strony północnej, tędy się właśnie wchodzi do kościoła, możemy jeszcze skorzystać z wejścia na wieżę. Postarano się o to, żeby udostępnić ją dla odwiedzających i 114 schodów prowadzi do takiego punktu widokowego z ładną panoramą okolicy. No ale my Wchodzimy do kościoła. I na początku pewno zobaczymy takie napisy łacińskie, które znajdują się nad portalami drzwiowymi. To są fragmenty z księgi psalmów.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.