Dmosice w gminie Koprzywnica

Tym bardziej, że no potem będziemy też to widzieć u Żeromskiego, który zakochał się, bo to taki będzie motyw romantyczny, ale jednak od razu w dziennikach zapisał ile posagu ma panna. Miłość miłością, ale w którymś momencie co z tego będzie wynikało z punktu widzenia takiego komercyjnego lub co może wyniknąć. Stąd to było bardzo ważne, żeby tak próbować oszacować majątek, no i w związku z tym zawsze nas interesują te kwestie, no i możemy coś powiedzieć, może nie w XIV wieku, ale w późniejszym stuleciu, no bo oczywiście możemy sięgnąć po tyle razy przez nas odmienianego Jana Długosza, który też na ten temat, jeśli chodzi o Dmosice, coś napisał. To w takim razie zaglądamy do naszego nieocenionego Jana Długosza, tak jak już wspominaliśmy, tak jak wspomniałeś, wielokrotnie też korzystamy z tego jego dzieła, no bo tam mamy konkretne dane i wiemy co w danym czasie, w danej miejscowości się działo.

No i oczywiście Długosz pisał nadal, że dziedzicami Dmosic są przedstawiciele rodziny posługującej się herbem Ostoja. Jeszcze chcę dodać, że właśnie ten Piotr Kmita, o którym mówiliśmy, on ma właściwie taką swoją fotografię, ponieważ ma płytę nagrobną, która znajduje się na Wawelu, więc możemy zobaczyć jak ten mąż Elżbiety z Dmosic wyglądał. A te szczegóły, niestety takie nie do końca pełne, dotyczące sytuacji społeczno-ekonomicznej Dmosic, rzeczywiście u Długosza przy okazji opisu parafii w Sulisławicach, bo Dmosice do tej parafii należały i ciągle należą, Długosz nam pozostawił. No i co tutaj zapisał? Zapisał, że jej dziedzicami, czyli wioski Dmosice, ale on pisał Dmosice, tak jak właśnie mówiliśmy, to była ta pierwotna nazwa, byli Jakub i Jan i zostawił wykropkowane miejsce, czyli być może, że używali oni już jakiegoś nazwiska, albo być może, że jeszcze ktoś był właścicielem, na przykład jakiś brat, albo siostra, albo matka,

I może chciał tam sobie coś jeszcze dopisać, natomiast mamy tylko te kropeczki. Nie wiadomo, czy rzeczywiście to wystarczało i nie musiał już nic dopisywać, czy jednak jeszcze czekał na jakieś szczegółowe informacje, bo musimy pamiętać, że tam, gdzie Jan Długosz był, to był. Ale bardzo często prosił różne osoby podlegające mu w jakiś sposób, żeby one dostarczały informacje i potem sobie na tę kalkę, którą miał, bo to była taka kalka, więc nawet nie znając łaciny, kiedy opanujemy już takie podstawowe zwroty, to w pewnym momencie da radę jakoś sobie poradzić z tym wydawnictwem, o którym ciągle powtarzamy, że trochę tak po prostu dziwnie to wygląda, że mamy nieprzetłumaczone, tak wspaniałe i ważne dzieło.

Trzeba by się za to kiedyś w wolnych chwilach zabrać i takie dzieło powinniśmy otrzymać. No i co jest oprócz tego tutaj u Długosza? Są w tej wiosce, Długosz pisze, łany kmiece, niestety nie napisał ile, to też by było ważne. Jest także jedna karczma, są także zagrodnicy i są dwa folwarki rycerskie. Czyli świadczy to o takim no właśnie rozdrobnieniu, że tych właścicieli było kilku, skoro Jan i Jakub, no to znaczy, że każdy z nich dysponował pewną częścią i w tej swojej części miał odrębny folwarg rycerski. Nie ma tutaj tego określenia, o którym czasami mówimy, Na przykład predium unum militare albo unicum, czyli folwar grycerski wyjątkowy. I tu zawsze mówimy, że to określenie oznacza, że była tu jakaś siedziba wyjątkowa, czyli w kategoriach na przykład grudek stożkowaty, a więc siedziba reprezentacyjna wieża, w której właściciel mieszkał, ale oprócz tego obronna,

Czyli na przykład wykonana fosa, kiedy budowano tę wieżę, no to wybierano ziemię i wykonywano fosę, nadsypywano ten środek. Tutaj takiej informacji nie ma, ale to określenie, że są dwa folwarki rycerskie, też nam wskazuje na to, że jednak przywiązanie tych dmosickich do Dmosic było bardzo duże. No i dalej Długosz napisał, że cała dziesięcina Snopowa i Konopna, Wielka szkoda, bo często o tym mówimy, że w zależności od tego, jak duża to była danina, no to w jakiś sposób możemy ocenić wielkość na przykład miejscowości, czy jej zasobność na pewno.

Ale też wielkość, bo to w jakiś sposób ze sobą było powiązane. Stąd no szkoda, że w dwóch miejscach kropeczki akurat w Dmosicach Długosz nam musiał zostawić i nic tutaj więcej nie możemy dodać. Tutaj w Dmosicach niestety Jan Długosz nam pozostawił dwa znaki zapytania w związku z tymi Dwoma miejscami wykropkowanymi, ale i tak mimo wszystko coś udało nam się Państwu przybliżyć, ale cały czas jesteśmy w wieku no maksymalnie piętnastym, bo w 1480 roku zmarł Jan Długosz, a rozpoczęliśmy przecież od Dmosickich, którzy pojawiają się tutaj w XIV wieku, no ale przewijają się przez wieki, bo mamy też dane aż do wieku XVIII.