MKwadrat #243 – Chińska podróba Apple

A nasza bohaterka nic nie mówi i on się tak coraz, coraz gorzej, coraz gorzej czuje i nagle umiera, nie? Na tym, na tym biurku, przy biurku umiera, to jest poczek gry. I, wiesz, nasza bohaterka, wiesz, nic nie mówi, o Jezu Mariu, co się stało w ogóle, dzwońcie na, wiesz, dzwońcie na karetkę, karetka, wiesz, lekarza, tylko wiesz, co, co, co robi? Bierze taką płachtę, którą była przykryta taka mapa i ją zwróci na niego, na tego trupa, nie? Bez, w ogóle bez słowa, wiesz. Przychodzi do kogoś, przychodzi do siąpka do domu, takiego, wiesz, staruszka, staruszek coraz gorzej się czuje, umiera na twoich oczach. Ty bez słowa pisysz płachtę i zostrzesz mu na łeb, nie? I jolo w ogóle, pora na CSa, nie? Gramy dalej. Rozwaliło mnie to troszkę. Ale to jest chyba wierny remake gry z 96 roku, więc może wtedy tak to działało, nie? Wtedy tak się traktowało starszych ludzi, nie? Jak umierali, to się ich płachtą... W 96, tak. Tak, dokładnie. Zarysowałeś na nich płachtę jak wsparcie, nie?

Dzieje się to oczywiście na jakiejś stacji kosmicznej, wiecie, trzeba wchodzić do szybu wentylacyjnych, w ogóle jesteśmy, jesteśmy takim, wiecie, jak to się mówi, cieciem, janitor, nie? Takim woźnym, który chodzi po tym statku niby i ma wszystko naprawiać, więc to nawet się trzyma kupy, że możemy wchodzić do tych szybów wentylacyjnych, bo tam niby mają w woźni siedzieć, nie? Tam mają siedzieć ci, ci tacy właśnie janitors. Jezu, zapomniałem po prostu polskiego słowa na janitor i nie wiem. Ratujcie mnie. To też janitor. Też mi to wypadło z polskiej zgody. Cieć, woźny, nie wiem, kurde, no, nieważne. No i grałem w demo Sin Reloaded, ale to jest ewidentnie taki dość wierny remaster takiego starego, starego FPP gry, chyba firmy Ritual z lat 90., który ogólnie szału nie zrobił.

Jest to super, więc jeżeli ktoś np. No, zniechęca go, co ja w pełni rozumiem, chodzi o Damiana, takie właśnie klawiaturstwo i takie grzebanie i klikanie po rzeczach, to ten mod po prostu, ten VR Hub, fenomenalnie działa i mam nadzieję, że będzie dodawał więcej gier do niego i jakby stworzył taki jeden ogromny właśnie hub, który będzie miał maksymalnie dużo gier właśnie VRowych, tych modów VRowych w nim, żeby to był taki jeden po prostu one ring to rule them all. Aczkolwiek niestety napisałem nawet do Luca Rosa w tej sprawie i tam odpisał mi taki ziomek, który z nim pracuje, że jemu zależy na tym, żeby ludzie sami sobie radzili i sami potrafili zainstalować te mody. Więc on nie chce, żeby było łatwo.

Tylko, że ta książka jest napisana trochę tak Jak taki pamiętnik bogatego banana, takiego ekspata, bo o tym ta książka jest, że amerykańscy i brytyjscy ekspaci siedzą sobie w Paryżu i tam sobie chleją, łażą po barach, dymają się i w końcu postanawiają pojechać sobie na korridę do Hiszpanii. I powiedzieć, że pierwsze pół książki to, o Jezu, ja się tak męczyłem. Chciałem ją porzucić, naprawdę, gdzieś tak, jak byłem w jednej trzecie i mówię, nie, nie, idzie w pizdu, ale mówię, dobra, już. Ja niestety mam taką złą cechę, że jak zacznę książkę, to chociaż byłaby strasznym gównem, to ja po prostu ją doczytam.

Że jesteśmy w knajpie z kolegami, chlejemy, tak? O Jezu, mam kaca i się schlałem. O, jestem w jakimś super hotelu, a idziemy z kolegami znowu na jakąś popijawę, tak? I to tak nic nie wynosiło. Ok, rozumiem konwencję, że zalewamy smutki, tym bardziej, że przed nagraniem sobie tam patrzyłem na Wikipedię i to było też tam podane, że to jest powieść chyba z kluczem, czy jakoś tak to się nazywało. Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, prawdziwymi osobami, lecz pod zmienionymi nazwiskami. Faktycznie, jak prześledziłem grę tej książki, to on osadził swoich przyjaciół i on też z nimi był w Paryżu.

O Jezu, jak się bałem po prostu. Stary, ja się bałem, mając tam lat naście w Alundi The Dark. To dopiero sobie wyobrażam, co ty robiłeś. Była ekstatika. Po prostu ztraumatyzowała mnie ta gra. No, nie dziwię się. Ja grałem jeszcze taką grę Ecstatica, a to byłem wtedy chyba w liceum i tak pamiętam, że była bardzo niepokojąca. No, tam jeszcze Andrzej Cytur nam pisał komentarz dla Algorytmu, dziękuję. Ogólnie ostatnio strasznie mało, strasznie mało komentarzy jest, także ten... Jakbyśmy mogli czasem coś na YouTube, moglibyśmy czasem coś na Spotify'u zostawić, jakiś komentarz, a jeszcze lepiej recenzje nam zostawić, bo mamy bardzo mało recenzji. Nie wiem, czy cokolwiek daję, ale przynajmniej jak sprawdzę, następnym razem zobaczę, że parę recenzji przybyło, to będzie mi ciepło na serduszku, że ktoś mnie w ogóle posłuchał, nie, i to zrobił.