MKwadrat #243 – Chińska podróba Apple

Cześć, witam wszystkich w 243 odcinku podcastu MKwadrat, podcastu o grach wideo, wirtualnej rzeczywistości i popkulturze. Dzisiaj nagrywamy we dwóch z Defanem. Siema, Defan. Siema. Może odcinek nie będzie za długi, ale to jest taka klątwa, że wtedy będzie długi. Haha. Właśnie z nas zdziksowałem i dlatego przejdę od razu do tego, co ostatnio grałem, bo zaraz grzebałem bardzo dużo gier, bo miałem kryzys po spędzeniu prawie 200 godzin w Kingdom Come Deliverance i musiałem na chwilę odpalić kilka innych gier, żeby się zdetoksykować. Więc gram dalej w Blasphemous 2, jest bardzo fajny. Gram w Verho, tą gierkę, którą bardzo polecał Kaduk, Mateusz Kadukowski z kanału Kadukowo, taki polski Kingsfield.

Tak jakbyś robił ten perfect reload w gipsach. Wtedy twój cios zadaje normalny poziom obrażeń. A jak próbujesz tak po prostu bić, klikając myszką, to zadajesz 1 dziesiątą tych obrażeń. Czyli de facto wiesz, biłem jakiegoś mopka przez... 40 ciosów i nie rozumiałem, dlaczego on nie ginie. Potem się przypomniało, aha, ja to muszę ten cios naładować i puścić go w idealnym momencie po prostu i on wtedy zadaje normalne obrażenia. Więc tak jakby to trochę jak w tym, jak w Kronosie, jak ładujesz pocisk, nie? To jest taki, nie wiem, pewnie nie grałeś chyba, ale tam jest... Nie, grałem w chwilę i mi się odbiłem. Ale w Morrowindzie tak jest. W Kronosie jest taka mechanika, że musisz przytrzymać dłużej spust i dopiero wtedy puścić. Podobnie jest tutaj. Fajna gierka. Nie mocno się spodziewać cudów, bo to jest po prostu mały projekt, ale naprawdę zrobiona z sercem i ma bardzo fajny voice-over angielski.

Odpaliłem na chwileczkę taką gierkę Let Bions Be Bygones, bo była na przecenie, ją kupiłem. To jest taka dziwna przykładówka w bardzo pixelowym stylu. Pixelowe, ale takie piksele są bardzo takie duże, ale jednocześnie jest bardzo... oświetlenie jest jakby niepikselowe, taki dziwny zmieszany styl. Jakiś taki trochę cyberpunk. Odpaliłem na chwilę taką gierkę Amazon Remake, to jest przygodówka gry z 96 roku. Names mentioned in English.

Jak wsparcie. No i przez ten klimat, jak już się trochę właśnie, że byłem w takim klimacie tego gier, microids i tych remake'ów, starych przygodówek, to była też przecena na Syberię Remastered i też ją sobie na chwilkę odpaliłem. Ona już jest zremasterowana w pełnym 3D, takim faktycznym. I zauważyłem też, że Dominik Kowalski, czyli nasz były prowadzący podcastu, też sobie kupił tę Syberię na tej samej promocji. Nawet go zagadałem i mówi, że to jest jego ulubiona seria, taka ciekawostka. Zaraz kończę. Grałem też w Starship Troopers Ultimate Bug War, bo też była na promocji, też sobie kupiłem. To jest ta gierka tego twórcy, Auro Digital chyba, którzy zrobili Warhammer Boltgun. To jest bardzo fajna gierka w uniwersum Starship Troopers, która ma takie otwarte misje, po prostu wzrósła na mapę.

Mamy masę żołnierzy, atakują nas ciągle hordy tych robali z filmu Starship Troopers. Mamy różne misje, w jednym miejscu coś bronimy, w drugim miejscu wysadzamy w powietrze jakichś tam wrogów. Ogólnie fajna gierka, cały czas jest ten klimat właśnie takiego ukrytego faszyzmu. Ten Rico, wiecie, ten aktor, który grał Rico, jest też w tej grze, występuje tam, więc spoko. I sprawdziłem jeszcze... A, no jeszcze wróciłem do Dishonored Death of the Outsider. To jest ostatnia gra z serii Dishonored, której nie skończyłem. To jest takie standalone, można powiedzieć standalone DLC, po którym już przestała powstawać gry z serii Dishonored, bo to się nie sprzedało. Jest to super gierka, niestety po roku też pozapominałem, co się w ogóle dzieje i mam problem teraz, trochę muszę się zaaklimatyzować do tego.

Zapowiadał się świetnie. To też jest demo. Polecam sprawdzić. Damian chyba w to grał, z tego co widziałem na Steamie. Bardzo im-steamowa gierka. Oczywiście gierka małego studia indie z grafiką, wiecie, pikselową, ale ma voice-over, ma fajne jakieś motywy, takie fajne plakaty różne. Trochę motywów bioszokowych, bo możemy mutować, więc ja na przykład sobie wykupiłem taką mutację, że jestem jak ćma, czyli jak podejdę do światła, to mi się odnawia zdrowie, bo zauważyłem taki motyw, że strzelam do wroga, który wygląda jak ogromna ćma i nagle ten wróg ucieka, biegnie do światła i stoi w tym świetle, nie? I co on tam robi? To znaczy, że on się po prostu leczył, no a potem sobie ja mogłem odblokować taką mutację, że właśnie tak jak on, że jak podjedę do światła, to on mnie leczy, więc spoko, fajne to jest, fajnie, że możemy mieć takie same mutacje jak wrogowie.

Widać, że to robi Night Dev, więc to jest wierny, to jest dobry remaster, dużo tam poprawili, ale to dalej jest ta sama gierka, więc jakby tam jest drewno w środku. I nie wiem, czy kupię pełną wersję, nigdy tej gry nie przyszedłem, ale taka ciekawostka. Sin, chyba Reloaded się nazywa ta gra. Jedyne co kojarzy tę grę to grafik z Goi. Jedyne co się przebiło chyba z tej gry. Potem w latach 2000-tych próbowali zrobić z tego grę epizodyczną. Jak Half-Life był epizod, to na Source też powstał Scene Episodes Emergence i wyszedł tylko jeden epizod. Drugi już nigdy nie wyszedł. Ale też mieli bardzo ładny model tej głównej złej, takiej naszej antagonistki. Alexis chyba się nazywała. Alexis Sinclair, z tego co pamiętam, miała wielkie bimbały.

Posadzkę kamienną, a nie jakąś tam powiedzmy ze żwiru, więc już tego nie robię, ale mógłbym. Także ogólnie super gierka, masa contentu, po prostu niepotrzebna ilość contentu i uważam, że ta gra mogłaby być, to mogłyby być dwie gry. To jest tak potężna gra, ona jest na 150-200 godzin, jak się chce wszystko z niej wyciągnąć, ona mogłaby być po prostu podzielona na dwie części, bo tam są dwie mapy. I każda ta mapa oferuje kilkadziesiąt godzin z gry. W dodatku nawet fabularnie jest taki punkt, który zamyka pewną... Właściwie nie będę Wam spoilował czego, nie? Ale zamyka pewną historię bardzo fajnie i to jest idealny moment, żeby zrobić po prostu koniec gry i dwójeczka. No ale chcieli zrobić jakby jedną grę i mieć spokój i całą rozumiem to, ale mogłoby spokojnie by to być dwie gry, troszkę tańsze i też byłoby super, bo tam jest tyle contentu naprawdę.

Też za drugim, trzecim ranem przeszedł i nawet jeszcze na Steamie też pisałem, tam byłem ciekaw ile ludziom pozajmowało. I też ktoś odpisał, że przeszedł tę grę poniżej godziny, no a mi zajęło przejść tej gry 4 godziny powtarzania runów. Jestem ciekaw ile by tobie zajęło, jak szybko byś to rozwalił. Ale fajna gra, spróbuj, dodwaj. Ja nie jestem jakimś ekspertem od boomer shooterów i takich gierek. A grałeś, w końcu przeszedłeś tego, jak się nazywa ta gra, z tą windą, co się pali, ta winda się pali, jak to się nazywa ta gra? Tak, tak, tak. Przeszedłeś to. No? No widzisz, no to jest podobna gierka, podobna gierka, także... Króler. Król, król, no. Może spróbuj, no dobra, bo fajna, śmieszna, ma taką bardzo fajną mechanikę krwi, że masz, musisz krew ciągle zbierać, nie? I jakby to jest fajne. Dlatego się Blood Vial nazywa, bo masz po prostu fiolkę krwi, która przecieka.

To jest świetna gra, no nie, po prostu wiadomo, to jest klasyk. A bardzo ładnie ją odrestaurowali z taką właśnie grafiką jak w Sons of Time. Plus mamy takie ułatwienie, że właśnie po prostu tego, że możemy sobie limit czasu wyłączyć, to mamy takiego duszka, taki motylka, który lata i ten motylek nam po prostu jakby pokazuje, gdzie mamy iść. Bo tam czasami można było się trochę przyblokować, więc to jest spoko. No i 12 minutes przyszedłem. To jest taka gierka, może kojarzysz, Annapurna ją wydała. Tam w ogóle James McAvoy poparł głos i... Grałem, grałem kiedyś. Przyszedłeś do nią, czy nie? Nie, nie. Pograłem chyba jeden wieczór i się srestrowanie pożyczyłem. Nie dziwię się, nie dziwię się, że jej nie skończyłeś, bo... Uznałem, że jak mam na telefonie mieć otwarty, wiesz, tak jakby... Poradnik, a sobie oglądać to mi się chyba nie chce.

No nieważne. No, zamieszało się coś. To co, 12 minutes? Lecimy? Tak, bo w ogóle to miały być newsy na początku, a potem miały być w co graliśmy i gry, a z jakiegoś powodu zostały stare, nieważne. 12 minutes, to szybko powiem, nieważne, wybaczycie nam. To ja poszukam jakiegoś gameplayu. No, sorry, bo w ogóle zapomniałem o linku. O Prince of Persia Classic już nie będę gadał, bo w sumie powiedziałem w co ostatnio graliśmy, więc tylko szybko powiem o 12 minutes. To jest gierka, którą wydała Anapurna, jeszcze zobaczę szybko kto ją napisał. Developer. Luis Antonio, Nomada Studio. To jest w ogóle chyba prawie że gra solo deva, co jest ciekawe, bo tam głos podkłada James McAvoy i... jak się nazywa ten koleś z dziwną twarzą?

No i dodali na szczęście możliwość płynnego obracania się i umożliwili włączenie Captura, ale tylko na Pc, bo powiedzieli, że na pozostałych platformach wydajność nie pozwala. Także tak to wygląda. Przynajmniej na PC może to wyłączyć, więc jest to dobra wiadomość. Ja pewnie kiedyś to w końcu zagram, bo z tego co pamiętam to ta gierka jest bardzo krótka i też miała dość dobre oceny. Więc jest to takie udane przeniesienie gry z danego uniwersum w VR. Mamy first person, tam skala, wiecie, tam są takie ogromne potwory, my jesteśmy takim małym dzieckiem, więc ta skala w VR-ze bardzo fajnie robi. No, i też chciałem Wam polecić coś takiego, co się nazywa VR Hub. Możesz tam zobaczyć, czy jest chyba taki filmik. No, jest, tak, to jest mój screenshot chyba, albo coś, nie pamiętam już, skąd ja to wziąłem.

Nie wyobrażam sobie platynowania gry przez 300 godzin. Naprawdę. No ale wiadomo, zawsze się znajdą. Metalowy Kroket napisał, że Kozy Gierka striggerowała Rudego. W sumie nawet nie wiem o co chodzi, ale... Jaka Kozy Gierka? Nie wiem w sumie. Może Ty, Defon, coś wiesz. Nie wiem. Wiem tylko, że Rudy recenzował Bonda przez godzinę, ale się podobało. Wydła skomentowała, mogę zmienić akcywkę z wydła przez u na wydła przez ły, ja wszystko widzę, że grę przejść w piątej klasie to późno. Ja w wieku 7-18 przeszłam polskie Sniper Ghost Warrior. Ja myślę, że ono się odnosi do tego, jak się Damian z Rudym licytowali, kto wcześniej przeszedł w Soldier of Fortune, który jest mega brutalną grą, gdzie się urywa nogi, członki, flaki wypływają z brzuchów.