Naczynia, które się nie kończą (09.11.2025)

Modlę się i mówię, Panie Jezu, jadę, stoję w korkach, jestem już spóźniony na spotkanie. Panie Jezu, zrób coś. Oddaję Ci moje marzenia, wielbię Cię, śpiewam uwielbienie, chwalę Cię, Boże. Przypominam sobie wersety, które przeczytałem. Tak dlatego ważne jest czytać Biblię, żeby napełniać swoje serce prawdą Bożą, żeby wiedzieć, czym się modlimy i wyznawać imię Boże. Każde puste naczynie to może być moja decyzja o służbie, o tym, że się zaangażuję, będę w kościele, dam czas, mój przelew hojności, dam więcej, dam ekstrawagancko więcej, dam coś, co mnie troszeczkę zaboli, bo chcę się rozciągnąć w swojej wierze. To nas czeka w tym miesiącu wizji. Chcę, żebyście dali coś, co nas zaboli. W sensie, to jest mój dyskomfort. W życiu tyle nie dałam na Kościół. Nie dajesz na Kościół. Dajesz na cuda, które mają się stać w tym domu Bożym, kiedy ludzie przyjdą i będą znowu mogli spotkać się z Jezusem.