Naczynia, które się nie kończą (09.11.2025)

Modlę się i mówię, Panie Jezu, jadę, stoję w korkach, jestem już spóźniony na spotkanie. Panie Jezu, zrób coś. Oddaję Ci moje marzenia, wielbię Cię, śpiewam uwielbienie, chwalę Cię, Boże. Przypominam sobie wersety, które przeczytałem. Tak dlatego ważne jest czytać Biblię, żeby napełniać swoje serce prawdą Bożą, żeby wiedzieć, czym się modlimy i wyznawać imię Boże. Każde puste naczynie to może być moja decyzja o służbie, o tym, że się zaangażuję, będę w kościele, dam czas, mój przelew hojności, dam więcej, dam ekstrawagancko więcej, dam coś, co mnie troszeczkę zaboli, bo chcę się rozciągnąć w swojej wierze. To nas czeka w tym miesiącu wizji. Chcę, żebyście dali coś, co nas zaboli. W sensie, to jest mój dyskomfort. W życiu tyle nie dałam na Kościół. Nie dajesz na Kościół. Dajesz na cuda, które mają się stać w tym domu Bożym, kiedy ludzie przyjdą i będą znowu mogli spotkać się z Jezusem.

Chciałbym zbudować razem z Tobą i z innymi kościół, o którym będzie tak głośno w Polsce i w Europie, dlatego, że nie da zatrzymać się dobroci i błogosławieństwa, łaski i miłości, która będzie płynęła przez ludzi, którzy się nawrócą w tym kościele i będą reprezentować Twoje imię Jezu. A jeszcze chciałbym, żeby moja córka wygrała zawody. A jeszcze chciałbym, żeby Antek był super przystojny jak dorośnie. A jeszcze chciałbym ten nowy zestaw Lego na święta. Ale wiecie, zacząłem tak pisać, myślę, ale to jest w moim sercu. To są piękne rzeczy w moim sercu. Ojciec słucha. Weź se kartkę, weź se zacznij pisać, no. Zacznij marzyć ze mną. Jak nie marzysz samemu, to zacznij marzyć ze mną. Chcesz być w fajnym kościele?