Ks. Piotr Pawlukiewicz - O co tak naprawdę chodzi w chrześcijaństwie-

Nie cierpi i ciągle o sobie myśli. To jest przedsionek piekła. Naprawdę lepiej pierogów nagotować. I zaprosić sąsiadów czy znajomych. Jezus powiedział do swoich uczniów. Tak jest napisane. Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie. W imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechu wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego. Oto ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostaniecie w mieście, aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka. Potem wyprowadził ich ku Betanii, podniósł trzy ręce, pobłogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

I grzeszę jeszcze bardziej. Oczywiście nie chodzi mi tu o taką lekkość tego, proszę Państwa, bądźmy realistami. Dlaczego ja wiążę tę prawdę o zatwardziałości serca z prawdą o wniebowstąpieniu? No bo to jest już wielki finał, już Jezus jako człowiek także mówił do ich uszu ustami, to już kończy nauczanie. Oczywiście przez Ducha Świętego to nauczanie będzie trwało przez wieki. To już proszę Państwa matura dla apostołów. Jeszcze ostatnia powtórka, 40 dni jest napisane w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Jezus przez 40 dni mówił o Królestwie Bożym. No i jak apostołowie? No tak już wszystko, już powiedziane, sympozjum 40-dniowe odmyte, apostołowie wykształceni.

Tylko jeden z nich, Panie Jezu mam pytanie, Królestwo Izraela to przywrócisz już niedługo? Jezus im mówi o Królestwie Niebieskim, o Królestwie Ducha, o Królestwie Wiecznym, a czy pokonamy tych Rzymian, czy sobie poradzimy z Egiptem. Oni ciągle mają w głowie potęgę swoją ziemską. To, proszę Państwa, to jeszcze inne wspomnienie z mojego życia. Wchodzę na maturę, 30 lat temu, elegancki garnitur, pierwszy taki egzamin w życiu. Mój kolega podchodzi, mówi, język polski mieliśmy zdawać pisemnie. Słuchaj stary, miałbym do Ciebie jedno pytanie. Po czym Ty odróżniasz Kraszewskiego, Krasińskiego i Krasińskiego? Bo mi się to tak myli, mówi. Zadał takie podstawowe pytanie z języka polskiego. On był totalnie niezorientowany, nie wiem jaką tą maturę zdał, ale zdał.

I my, proszę Państwa, też uczymy się religii, chodzimy i o rekolekcje i święta Anna i rekolekcje takie i takie i spowiedź i coś i nagle taką gafę strzelimy, jakbyśmy nic z tego nie rozumieli. Oni ciągle apostołowie, oni słuchają jak Jezus mówi o sprawiedliwości Bożej, o wiecznym zbawieniu, o niebie, a oni ciągle czekają, kiedy będzie potęga Izraela, kiedy będzie bezpieństwo, kiedy Izrael pokona swoich wrogów, kiedy podniesie się z porażek I tak jest z nami. Proszę Państwa, większość z nas chyba, nikt nie miał takiego życia jakiegoś przeklętego bez przerwy. Mieliśmy w życiu chwilę, kiedy był spokój, kiedy było bezpieczeństwo, kiedy było wspaniała miłość, tu wielu z Was był jakiś narzeczeński okres wspomniał, czy dzieciństwo, mama gotowała kakao, chałeczkę z masłem robiła, pociąg nakręcany jeździł, teleranek był.

Nie tęsknijmy za tym czasem. On był piękny, zdjęcia sobie możemy mieć, chociaż jeśli komuś to przeszkadza, to i zdjęcia trzeba spalić, jeśli go to cofa w rozwoju. I taki był problem apostołów. Taki był problem apostołów. Przy najlepszym katechecie, kaznodziei, Jezusie, no widać było, jak to serce jest zatwardziałe. Z tym, że i optymistyczny akcent. Co Jezus na to? Błogosławił im, jak w niebo wstępował. Tym, przepraszam za młodzieżowy slang, nie kumającym apostołom, błogosławił. Idźcie do Jerozolimy, tam czekajcie, dostaniecie Ducha Świętego, to nie koniec całego procesu formacji. A kiedy oni go zapytali, kiedy przywrócisz Królestwo Izraela, czy w tych dniach przywrócisz Królestwo Izraela, odpowiedział twardo, nie wasza to rzecz znać.

A jaka to jest wasza rzecz? Pan Jezus mówi, nie wasza rzecz znać, Wasza rzecz to jest być. A kim być? Świadkiem Jezusa. Wasza rzecz to jest być świadkiem Jezusa. I obłok, to jest ciekawe, zabiera Jezusa apostołom. Zabiera, bo jakby go nie zabrali, oni by go ciągle analizowali. Pan Bóg ci zabrał sprzed oczu rzecz jakąś. Nie możesz czegoś zrozumieć. Nie możesz czegoś pojąć. Ciągle żyjesz w jakiejś niepewności. Tak, Pan Bóg ci zabrał, żebyś przestał to analizować. Zawiera nam Pan Bóg rzeczy, bo my byśmy chcieli wszystko rozłożyć na części pierwsze. Ale apostołowie są nieprawdopodobni. No ta zatwardziałość serca. Pan Bóg zabrał go sprzed oczu, a oni co robią?

Będę uporczywie dążyć do tego, że któryś mi kiedyś w końcu wyjaśni coś. Uporczywie zmienię książkę, uporczywie zmienię grupę, konferencję. Proszę pamiętać, co jest napisane w Ewangelii św. Jana w XX rozdziale. I wiele też innych znaków uczynił Jezus przed oczami uczniów swoich, które nie są zapisane w tej księdze, a te są zapisane, abyście, uwaga, a te są zapisane, abyście uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym. To nie jest napisane, Pismo Święte zostało napisane po to, żebyście ludzie zrozumieli, żeby wam się wyjaśniło i żebyście już żyli w spokoju, że wszystko jest jasne. Abyście uwierzyli. A wiecie, że w terminologii biblijnej wierzyć to nie jest uznać intelektem, że Bóg jest Bogiem, tylko żyć po Bożemu.

Odległe słowa wieczność było na wyciągnięcie ręki. My wciąż czekamy na nią, ale nie wiemy, za czym tęsknimy. Bóg od czasu do czasu uchyla rąbek tajemnicy i wtedy wpadamy w zachwyt. Tylko ludzie dobrzy i radośli mogą świadczyć o Jezusie, czynić niebo na ziemi. Będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i po całej Judei i w Samarii i aż po krańce ziemi. Dlatego, proszę Państwa, mimo różnych kryzysów, napaści i słabości świeckich i nas kapłanów, jestem spokojny o Kościół, bo jest taka studentka w Gdańsku na Politechnice, bo jest taka kobieta w Hercegowinie, ona nie pierogi, a świece rozdaje po 2 euro, bo jej Maryja kazała dawać te świece, bo są tacy studenci, Państwo chodzicie do św. Anny,

Dwa tygodnie chłopak zachęcał, ściągnęli film ze Stanów, wynajmują salę, zapraszają, organizują bilety. To nie są ludzie, którzy uporczywie się wpatrują w niebo, tylko ściągają niebo na ziemię. Bo to jest nasze właśnie zadanie, co ksiądz Jakimowicz napisał. Ściągnąć niebo na ziemię. Przez co? Przez dobroć, przez bycie świadkiem Jezusa. Będziecie uzbrojeni w moc z wysoka. W moc z wysoka, nie ziemską moc. Moc kasy, inteligencji, błyskotliwości, właśnie analizy. Będziecie uzbrojeni w moc z wysoka. I ci ludzie, o których wam opowiadam, ci ludzie, którymi się zachwyciłem, uzbrojeni są w jakąś dziwną moc z wysoka. A jeszcze mnie ta dziewczyna rozbawiła na Politechnice, bo siedzimy, aula pełna, ona miała mnie zapowiadać, jeszcze mówi, proszę księdza, jak ja się boję, tyle ludzi mam publicznie mówić.