Polak ofiarą kosmitów? Niewyjaśniona zagadka sprzed 45 lat #76

Następnego dnia w kantynie na komisariacie zapadła cisza, gdy Godfrey przyszedł na kawę. Spojrzenie kolegów, niektóre współczujące, ale w większości rozbawione, a kilka wręcz pogardliwych. Ktoś zostawił na jego biurku rysunek latającego spotka z dopiskiem Taxi Alana. Inspektor Michael Taylor wezwał go do swojego gabinetu tego samego popołudnia. Taylor był starym trepem, który przeżył wojnę i nie wierzył w nic, czego nie można dotknąć albo aresztować. Patrzył na Godfreya jak na zdrajcę. Co ty sobie do cholery myślałeś? Warknął, rzucając gazetę na biurko. Mamy sprawę rozprówacza na głowie. Media już nas szarpią. A ty dajesz im amunicję, że w Yorkshire policjanci widzą UFO?

Godfrey próbował się bronić. Mówił o dowodach, rozdartym bucie, suchej plamie na drodze, straconym czasie. Taylor jednak machnął ręką. Zmęczenie, stres. Może zasnąłeś za kółkiem. Zdarza się najlepszym. Ale inni też widzieli światła tej nocy, protestował Godfrey. Światła, prychnął Taylor. W kraju, gdzie Raph testuje nowe maszyny co drugi dzień. Posłuchaj, chłopcze. Masz dwie opcje. Albo wycofasz się z tej bzdury. Powiesz prasie, że się pomyliłeś. Że to było zmęczenie. Albo nie musiał kończyć. Godfrey zrozumiał. Albo zostanie zdegradowany. Przeniesiony. Usunięty z policji. Ale Godfrey nie mógł się wycofać. Powiedział, co widział. I co najważniejsze, pamiętał to dzięki hipnozie.

Dzieci, dwójka małych chłopców, były zamknięte w swoim pokoju. Co się stało? Zapytał, choć w głębi duszy już wiedział. W szkole wyszlochała żona. Inne dzieci. Nazywają ich kosmitami. Mówią, że ich tata jest szalony. Tommy wrócił z podbitym okiem, bo stanął w twojej obronie. Godfrey poczuł, jak coś pęka w jego wnętrzu. Jego wybory, prawda, ranią niewinne dzieci. Tej nocy siedział długo w ciemnej kuchni, zastanawiając się, czy Taylor nie miał racji. Czy nie łatwiej byłoby skłamać, wycofać się, wrócić do normalności. Ale rankiem wszystko się zmieniło. Gdy wyszedł z domu, by jechać na komisariat, przy jego samochodzie stał mężczyzna.

Wysoki, szczupły, w perfekcyjnie skrojonym, ciemnym garniturze. Jego twarz była bez wyrazu, oczy ukryte za ciemnymi okularami, pomimo pochmurnego poranka. Postronkowy Godfrey? Jego głos był gładki, pozbawiony akcentu. Tak? Mężczyzna wyciągnął legitymację, ale schował ją szybko. Godfrey zdążył tylko dostrzec rządowe godło. Musimy porozmawiać o pańskich doświadczeniach. Pojechali do gabinetu inspektora Taylora. Mężczyzna przedstawił się jako człowiek z ministerstwa. Miał teczkę, grubą, pełną dokumentów. Godfrey zobaczył swój szkic, UFO, raporty, nawet transkrypcje z sesji hipnotycznych. Skąd je mieli? Panie Godfrey, zaczął mężczyzna.

Przed szkołą swoich dzieci. Przesłanie było jasne. Jesteś obserwowany. A presja rosła. Na komisariacie został oddelegowany do pracy biurowej. Dla twojego własnego dobra, mówił Taylor. Koledzy unikali go jak zarazy. Media nie odpuszczały. A mężczyzna z ministerstwa pojawiał się i znikał jak cień. Aż pewnego wieczoru Godfrey miał dość. Spotkał tajemniczego mężczyznę w lokalnym pubie. Podszedł do jego stolika, pochylił się i syknął. Dość tego! Kim jesteś? Czego chcesz? Mężczyzna spojrzał na niego za swoich okularów. Chcemy tylko, żeby pan zachował spokój, panie Godfrey. Niektóre rzeczy lepiej zostawić w spokoju. Jak śmierć Adamskiego, coś błysnęło w twarzy mężczyzny, ale tylko na moment.