Polak ofiarą kosmitów? Niewyjaśniona zagadka sprzed 45 lat #76

Rozumiesz? Człowiek leży na hałdzie węgla, a jego ubranie jest czyste. Żadnego czarnego węglowego pyłu, nawet buty, te same eleganckie półbuty, w których wyszedł po zakupy, były jedynie lekko zakuszone. Godfrey pochylił się nad ciałem i poczuł, jak przechodzą go ciarki. Twarz Adamskiego nigdy nie zapomni tego wyrazu. Oczy szeroko otwarte, usta rozchylone, jakby w niemym krzyku. Ale to nie był zwykły strach. To było przerażenie tak absolutne i wszechogarniające, że aż namacalne dla żywych. Jakby w ostatnich chwilach życia Adamski zobaczył coś, czego człowiek nigdy nie widział. Te oczy, Gottfrej powie później dziennikarzom. Patrzyły prosto na mnie z odległości 30 centymetrów.

Może to zemsta, porwanie albo... nie wiadomo. Ale dla Alana Gottfreya, młodego policjanta, który patrzył w martwe oczy Zygmunta Adamskiego na szczycie tej hałdy węgla, była tylko jedna pewność. Cokolwiek się stało, to wykraczało poza zwykłe ludzkie doświadczenie. Młody policjant nie wiedział wtedy, że za pięć miesięcy, na tej samej drodze, nieco mile od składu węgla, sam stanie w oko w oko z czymś, co połączy go z martwym górnikiem w sposób, którego nikt nie mógł przewidzieć. że jego własne spotkanie z nieznanym nie tylko rzuci nowe światło na śmierć Polaka, ale na zawsze zmieni jego życie, karierę i zdrowie.

W końcu policjant nie wytrzymuje. Dzwoni do przyjaciela prawnika i opowiada mu wszystko. Ten ku zaskoczeniu Gottfreya nie wybucha śmiechem. Wiesz co, Alan? Mówi po długiej chwili ciszy. Znam kogoś, kto może ci pomóc. Hipnotyzer. Może w czasie hipnozy przypomnisz sobie, co się stało. Godfrey się waha. Hipnoza? To brzmi jak szarlataneria. Ale z drugiej strony. Musi wiedzieć. Te 25 minut zaczyna go prześladować bardziej niż twarz martwego Adamskiego. Tydzień później siedzi w gabinecie doktora Howarda, licencjonowanego hipnoterapeuty. Sceptyczny, spięty, ale zdeterminowany. Proszę się rozluźnić, mówi doktor Howard swoim spokojnym głosem.

Gottfried to zauważył. Strach? Ostrzeżenie? Adamski zmarł na atak serca, powiedział mężczyzna ostrożnie. Tragiczny wypadek. Z oparzeniami, których nikt nie potrafi wyjaśnić? Z substancją, której nikt nie może zidentyfikować? Na szczycie hałdy węgla, gdzie nikt nie potrafił wyjaśnić, jak się znalazł, tak? Powiedział Godfrey. Mężczyzna na to wstał i wyszedł. Następnego dnia zniknął tak samo tajemniczo, jak się pojawił. W styczniu 1981 roku Godfrey został przeniesiony do Wakefield. Oficjalnie rutynowa rotacja, a nieoficjalnie. Wszyscy wiedzieli, że to kara. W marcu podjęto próbę umieszczenia go w szpitalu psychiatrycznym. Dla jego własnego dobra argumentowano.

Wyraźnie cierpi na halucynacje. Gottfried walczył, wynajął prawnika, protestował, bronił swojej wersji. Ale machina już ruszyła. W maju złożył rezygnację. Nie miał wyboru. Jego małżeństwo się rozpadło. Dzieci cierpiały. Zdrowie psychiczne, jak i fizyczne, szwankowało. Żałuję, że w ogóle to zgłosiłem. Powiedział w jednym z ostatnich wywiadów jako policjant. Żałuję, że zobaczyłem to cholerstwo. Zniszczyło moje życie. Ale czy był jedyną ofiarą? Czy jego doświadczenie było odosobnione? Gdy Godfrey schodził ze sceny opluwany i ośmieszony, w Todd Morton i okolicy zaczęły się dziać rzeczy, które sugerowały, że jego spotkanie to tylko wierzchołek góry lodowej.

Gdzie niebo kryje tajemnice, których lepiej nie zgłębiać. Media zaczęły używać nowego terminu. Aleja UFO, pasmo wzgórz penińskich, gdzie Todd Morden było tylko jednym z przystanków na trasie tajemniczej aktywności. A gdzieś w tej całej historii pozostała jeszcze nierozwiązana zagadka Zygmunta Adamskiego. Czy jego śmierć i doświadczenie Gottfreya były połączone? Czy to, co zabiło górnika, próbowało też zbadać policjanta? A może Gottfrej został wybrany właśnie dlatego, że znalazł to ciało? Jakby coś albo ktoś chciał zostawić mu wiadomość? Bo jeśli przyjrzymy się bliżej i połączymy kropki pomiędzy martwym górnikiem a oszalałym policjantem, dziwnymi oparzeniami a straconym czasem, tajemniczą substancją czy człowiekiem z ministerstwa, zaczyna wyłaniać się obraz czegoś większego.

Ponad 40 lat od listopadowego poranka, gdy Alan Godfrey stracił 25 minut swojego życia na Barnley Road. Mogłoby się wydawać, że czas zatarł ślady, a życie wróciło do normy. Ale prawda jest inna. Todd Morden nigdy nie było już takie samo. Zacznijmy od faktów. Rok po szokujących doświadczeniach Gottfreya, liczba zgłoszeń dziwnych zjawisk w rejonie Todmorden i całych wzgórz penińskich wzrosła dziesięciokrotnie. Policja przestała je rejestrować. Dlaczego? No cóż, po tym jak jeden z ich własnych policjantów został publicznie ukrzyżowany za mówienie prawdy, nikt nie chciał ryzykować swojej kariery. Ale ludzie wiedzieli i mówili szeptem w zaufaniu za zamkniętymi drzwiami.

Sceptycy oczywiście mają swoje wyjaśnienie. Psycholog społeczny dr Margaret Whitfield z Uniwersytetu w Leeds przeprowadziła badania nad zjawiskiem zarażania UFO w małych społecznościach. To klasyczny przykład histerii zbiorowej, twierdziła w swojej pracy opublikowanej w 1995 roku. Mamy tragiczną śmierć w dziwnych okolicznościach. Młodego policjanta, który ulega halucynacjom związanym ze stresem, a media podsycają sensacje. Rezultat? Cała społeczność zaczyna widzieć rzeczy, których nie ma. No dobrze, ale jak wyjaśnić fizyczne dowody? Rozdarty but Gottfreya. Suchą plamę na mokrej drodze. Tajemniczą substancję na ciele Adamskiego, której 20 laboratoriów nie potrafiło zidentyfikować.