Polak ofiarą kosmitów? Niewyjaśniona zagadka sprzed 45 lat #76

Posłały dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Były szeroko otwarte. Miał wyraz kogoś, kto zobaczył coś lub kogoś, co przestraszyło go na śmierć. Jednak to dopiero początek dziwnych znaków. Na szyi, głowie i ramionach Adamskiego widoczne były wcześniej wspomniane oparzenia. Miały dziwny, nieregularny kształt, jakby zostały zadane przez coś o nieznanej temperaturze czy konsystencji. Co więcej, były pokryte jakąś substancją, żółtawą, tłustą maścią o konsystencji wazeliny, ale o zapachu, którego Godfrey nie potrafił zidentyfikować. Na miejsce przyjechał lekarz, potem koroner. Każdy kolejny ekspert tylko pogłębiał zagadkę. Dr Alan Edwards, przeprowadzający wstępne oględziny, był zdumiony.

Adamski był zaginiony pięć dni, ale jego zarost wskazywał na jeden, góra dwa. Gdzie był przez pozostały czas? Kto go golił? Oparzenia również były zagadką. Według doktora Edwardsa były świeże, być może dwudniowe. Co mogło je spowodować? No i najważniejsze, kto nałożył tą dziwną maść? James Turnbull, koroner z dwudziestoletnim doświadczeniem, przyznał później, że nigdy nie spotkał się z podobnym przypadkiem. To największa tajemnica w mojej karierze, powiedział dziennikarzom. Próbki tajemniczej substancji wysłano do laboratoriów kryminalistycznych. Odpowiedź była jednoznaczna i niepokojąca. Nikt nie był w stanie jej zidentyfikować. Nie pasowała do żadnej znanej maści czy leku. Jej skład chemiczny był nietypowy.

Serca Adamskiego było w dobrym stanie, jak na jego wiek. Nie było śladów trucizny, narkotyków czy alkoholu, tylko ten wyraz przerażenia na twarzy. Doktor Edward napisał w raporcie coś, co do dziś mrozi krew w żyłach. Wygląda na to, że został przestraszony na śmierć. Ale przez co lub przez kogo? Policja stanęła w martwym punkcie. Nie było świadków, śladów czy też motywu. tylko niemożliwe fakty. Człowiek znika na pięć dni. Pojawia się martwy na szczycie ogrodzonej hałdy węgla, z oparzeniami pokrytymi niezidentyfikowaną substancją i wyrazem twarzy, który sugeruje, że zobaczył coś przerażającego. Medie od razu zaczęły spekulować. Pojawiały się teorie, od przyziemnych po fantastyczne.

Doktor Alan Edwards, patolog z ogromnym doświadczeniem, stoi nad stołem ze stali nierdzewnej. Przed nim leży ciało Zygmunta Adamskiego. Edwards widział setki zmarłych, ofiar wypadków, zabójstw, chorób, ale ten przypadek jest zupełnie inny. Pierwszy problem – czas zgonu. Podstawowa rzecz, którą każdy patolog potrafi określić z rozsądną dokładnością. Temperatura ciała, sztywność pośmiertna, rozkład – wszystko to daje wskazówki. Ale ciało Adałskiego opiera się standardowym metodom. Stan rozkładu sugeruje dwa, być może trzy dni, ale przecież szukano go przez pięć. Gdzie był przez ten czas? Edwards metodycznie bada każdy centymetr ciała.

Brak śladów przemocy, żadnych siniaków, zadrapań czy ran kutych, żadnych śladów obrony. Cokolwiek spotkało Adamskiego, nie bronił się albo nie mógł. Ale są jeszcze to oparzenia. Edward pochyla się nad nimi z lupą. Dziwne, niesymetryczne. Na karku, głowie, ramionach. Nie wyglądają jak oparzenia od ognia czy gorącej wody. Bardziej jakby coś przylgnęło do skóry i wypaliło te ślady. Temperatura niemożliwa do określenia. Głębokość powierzchowna, ale precyzyjna. Jakby ktokolwiek lub cokolwiek je zadało, wiedziało dokładnie, ile ciepła zastosować. I ta substancja. Żółtawa, oleista maść pokrywająca oparzenia. Edwards pobiera próbkę.

3-4 dni, o których nic nie wiemy. Miejsce znalezienia niemożliwe do wyjaśnienia. Oparzenia? Pochodzenie nieznane. Tajemnicza substancja? Jej skład niezidentyfikowany. Panowie, mówi turnubul po długiej ciszy, mamy do czynienia z czymś, co wymyka się naszemu doświadczeniu. Inspektor George Oldfield, prowadzący śledztwo, jest bardziej bezpośredni. To jakiś cholerny koszmar. Każdy trop prowadzi donikąd. Jakby Adamski został porwany przez nie wiem co i trzymany gdzieś, gdzie nikt nie widział, nie słyszał, nie leczył, a potem położony na tej hałdzie jak jakaś ofiara rytualna. Ofiara? Pyta Edwards. Ale czego? Kogo? Nikt nie odpowiada. Bo odpowiedź, która ciśnie się na usta, jest zbyt absurdalna, aby ją wypowiedzieć.