Ślady zwłok pod tarasem? Psy nie miały wątpliwości | 415.

Dobra i przez cały ten czas, przez prawie 15 minutowy spacer o niczym ze sobą nie gadaliście? Nie pamiętam, żebyśmy gadali o czymkolwiek. To możliwe, że była jakaś luźna gadka, ale nic co bym pamiętał. Już po kilku minutach tego przesłuchania czujesz, że coś tu nie gra, że ten gość coś ukrywa i policjanci też to wyczuli. Posłuchaj mnie, dlaczego nam tego nie powiedziałeś? Bo to nie brzmi zbyt prawdopodobnie. Ale mieć przeczucie, że ktoś kłamie to jedno, a udowodnić to drugie. Dziś będzie o sprawie, w której przez lata brakowało dowodów, mimo że wiele osób, i to od samego początku, miało swoje podejrzenia. To historia zaginięcia Kristin Smart, która po raz pierwszy pojawiła się na kanale już kilka lat temu.

A jest w czym wybierać, bo w aplikacji znajdziecie ponad milion audiobooków i e-booków. Link z przypiętym kodem dodaję w opisie odcinka. Kryminatorium. Otwieramy akta tajemnic. Wiosną 96 roku na kampusie kalifornijskiego Uniwersytetu Stanowego życie dziewiętnastoletniej Kristin Smart toczyło się zwyczajnym rytmem. Dla studentki pierwszego roku nauka była bardzo ważna, ale jak każdy młody człowiek czasami potrzebowała chwili wytchnienia od książek. Być może właśnie dlatego zdecydowała się pójść na imprezę organizowaną przez Studenckie Bractwo. Taka domówka wydawała się idealną okazją do zabawy, poznania nowych ludzi, oderwania się od codziennej rutyny, wykładów i zajęć.

Tak, rozumiem. Ale tak nie jest. Natomiast jeśli usłyszymy to od kogoś innego, a znajdziemy takich ludzi, bo codziennie trafiamy na kogoś kto ma nam coś do powiedzenia. Jeśli dowiemy się od innych tego, czego nam nie powiedziałeś, będzie to naprawdę źle wyglądać, bo okaże się, że nas okłamałeś. Tak. Zawsze wam powiem wszystko, co pamiętam. Może powiesz nam to, czego nie pamiętasz i to, o czym nie chcesz mówić? Ale Paul nie powiedział detektywom nic więcej. Wyszedł z przesłuchania jako wolny człowiek. Śledztwo utknęło w martwym punkcie, a w 2002 roku Kristin Smart została oficjalnie uznana za zmarłą.

Kristin Smart. Gdy tylko zobaczył jej zdjęcie, od razu przypomniał sobie ogromny billboard ustawiony niedaleko uniwersytetu, na którym studiowała zaginiona, obok którego wiele razy przejeżdżał, gdy rodzice odwozili go do dziadków. Za każdym razem uważnie przyglądał się twarzy uśmiechniętej studentki, umieszczonej tuż obok informacji o wysokiej nagrodzie dla tego, kto przyczyni się do jej odnalezienia. Miał zaledwie 8 lat, gdy Kristin zniknęła bez śladu. Nie znał jej ani nikogo z jej rodziny. A mimo to, za sprawą tego billboardu od najmłodszych lat czuł z nią jakąś trudną do wytłumaczenia więź. Na początku 2019 roku Chris nie przypominał już tamtego chłopca.

Niedługo później, uzbrojony w mikrofon, notatnik i aparat fotograficzny, Chris wyruszył w podróż śladami Kristin Smart. Na początku spotkał się z dużą nieufnością. Jednak jego otwartość i serdeczność szybko przełamywały bariery. Ludzie, których spotykał na swojej drodze, zaczynali mu ufać. Najpierw porozmawiał z rodzicami Kristin, potem z jej przyjaciółmi. Spotkał się również z kolegami Paula, którzy prosząc o anonimowość, otwarcie go obciążali. Próbował nawiązać kontakt z emerytowanymi śledczymi, ale ci konsekwentnie odmawiali spotkanie. Po zebraniu wystarczającego materiału Chris był pewny. To Paul Flores zabił Kristin i jej ciało ukrył.

Śledztwo w sprawie zaginięcia Kristin Smart zostało wznowione i ruszyło pełną parą. Policjanci zaczęli przesłuchiwać świadków wskazanych przez Chrisa, a także przeszukiwać miejsca, które sugerował. Zapoznali się również z wiadomościami e-mail, które autor podcastu otrzymał od osób twierdzących, że Paul zwierzył im się ze swoich najciemniejszych sekretów. Najbardziej wrażliwe szczegóły ustaleń policyjnych, które były wynikiem współpracy z Chrisem, nie zostały ujawnione w podcaście. Faktem pozostaje jednak to, że w kwietniu 2021 roku Paul Flores został aresztowany pod zarzutem zabójstwa Kristin. Jeszcze tego samego dnia rzecznik prasowy biura szeryfa ogłosił na konferencji prasowej, że zatrzymanie było możliwe głównie dzięki ośmioodcinkowej serii podcastu Chrisa Lamberta.

Następnie zostało ekshumowane i ukryte w innym, nieznanym miejscu. O rozpoczęciu procesu donosiły wszystkie amerykańskie serwisy informacyjne, między innymi kanał News Nation. Minęło prawie 30 lat. Dziś rozpoczął się wybór ławy przysięgłych w procesie o morderstwo Kirstin Smart. Paul Flores i jego ojciec Ruben zostali aresztowani w kwietniu ubiegłego roku i oskarżeni o śmierć studentki. Smart zniknęła bez śladu w 1996 roku i jej ciała do tej pory nie odnaleziono. Kiedy sprawa trafiła na wokandę, sędzia nałożył na wszystkich uczestników procesu, w tym na Chrisa, surowy nakaz milczenia. Dla twórcy podcastu, który przez lata był wsparciem dla rodziców Kristin, stało się to emocjonalnym koszmarem.

Gdy w trakcie procesu dziennikarka The Tribune zapytała go o to, jak sobie radzić z zakazem kontaktu z rodziną ofiary, z którą przecież tak bardzo się zżył, Chris nie ukrywał, że było to dla niego niezwykle trudne doświadczenie. Tak, to było trudne. Przez ostatnie kilka lat poznałem bliżej rodzinę Smartów. Kiedy dokument był już w zasadzie gotowy, a myślałem, że to będzie tylko 6 odcinków i koniec, sądzę, że oni naprawdę zrozumieli kim jestem i dlaczego ruszyłem ten temat. Poznaliśmy się, byliśmy w kontakcie aż do chwili wydania Sądowego Nakazu Milczenia. Od tamtej pory, cóż, nie mogę się z nimi nawet przywitać. Oczywiście, mogę omawiać sprawy, ale mam wrażenie, że restrykcje w tym przypadku są wyjątkowo surowe.

Sprawa Kristin Smart wciąż jest otwarta. Śledczy wciąż mają nadzieję, że pewnego dnia uda się odnaleźć jej szczątki, by bliscy mogli ją pożegnać i godnie pochować. Tę samą nadzieję podziela podcaster Chris, który za darowiznę od słuchaczy sfinansował nowy billboard przypominający, że Kristin nadal nie wróciła do domu. Billboard stanął dokładnie w miejscu tego starego, zniszczonego przez czas. W świecie, gdzie wiele ludzkich tragedii popada w zapomnienie, a sprawiedliwość zbyt często przegrywa wyścig z czasem, podcasty True Crime stały się czymś więcej niż rozrywką. Stały się głosem tych, którzy nie mogą już mówić w swoim imieniu. Narzędziem przywracania pamięci o niewinnych ofiarach i impulsem do działania dla tych, którzy nie chcą dopuścić, by prawda została pogrzebana.